Może jednak powinien był się z matką nie zgadzać i zarzekać się, że ta żółć idealnie do niego pasuje? Że podkreśla ciemną barwę jego oczu? Że idealnie komponuje się z jego jasną skórą? Albo, że uwydatnia jego piegi? Oczywiście, nic z tych rzeczy nie było prawdą i Jessie prędzej sam nałożyłyby worek po ziemniakach, niż tę nieszczęsną koszulkę w barwie słoneczka, ale mina matki, którą widział już w swojej wyobraźni, byłaby tego warta. Koszula, oczywiście, wylądowałaby później na dnie szafy, albo gdzieś w śmietniku, bez żadnych dowodów, że poza sklepem Madame Malkin Jasper nałożył na siebie coś takiego. Bo faktycznie, żółć kompletnie do niego nie pasowała.
-A ile razy pomylono cię z inną dziewczyną? Wiesz, bez tych wszystkich dodatków, zapewne wyglądałaś jak każda inna uczennica, czyż nie? Zastanawiam się ile razy wuj Anthony albo wuj Morpheus zagadali do innej dziewczyny, myśląc, że byłaś to ty. Hm... - zamyślił się, śmiejąc cicho i przeglądając się w lusterku. -Biedny wujaszek Johnatan.
Niestety, "czerwony" był jednym z tych kolorów, które on widział inaczej i dla niego prezentował się po prostu ŹLE, więc w tej kwestii musiał się zdawać na zdanie matki, siostry albo innych ludzi, inaczej zapewne nikt by go w tym kolorze nie zobaczył.
-Właściwie to myślałem, żeby ją nałożyć właśnie na urodziny wujaszka - powiedział, poprawiając jeszcze kołnierz zaakceptowanej koszuli i zaczesując palcami włosy do tyłu. Jeden z kosmyków uwolnił się spomiędzy jego placów i opadł na jego czoło. -Tak, to zdecydowanie bardzo dobry pomysł, mamo. Dlaczego nie wpadłem na to wcześniej?
Odebrał od matki zieloną koszulę i sięgnął jeszcze po tę drugą, bez zdobień, w głębokiej barwie granatu, bo czemu nie? Może powinien jeszcze wziąć białą?
Czy spodziewał się, że jego matka poprosi o ten worek tylko po to, żeby udowodnić swoją rację? Oczywiście. W końcu to była Charlotte Kelly. Ona zawsze musiała mieć rację.
Czy chciał to oglądać? TAK! Nawet jeśli okazałoby się, że jego matka miała rację i nawet w takim stroju potrafi wyglądać perfekcyjnie, to nadal - Charlotte Kelly w worku na ziemniaki. To był widok, dla którego warto byłoby nawet umrzeć.
-Zdecydowanie, Madame Malkin - dodał, kiedy krawcowa zetknęła jeszcze na niego po wysłuchaniu żądania kobiety. -Och, oczywiście, że uważam, że wyglądałabyś w takim stroju wręcz wyśmienicie, mamo. Myślę, że byłby to wprost idealny strój na urodziny wuja Johnatana. Przyćmiłabyś kreacje wszystkich kobiet, które by zaprosił.
Chciał to już zobaczyć. Szkoda, że nie miał nic, poza swoją pamięcią, żeby ten moment utrwalić. Ciekawe, czy jego wujowie i rodzeństwo uwierzą mu na słowo, kiedy im o tym opowie.
Zaraz zniknął w przymierzalni z tą zieloną koszulą.