[02.69] Another one bites the dust | Louvain & Millie

Patrzyła na jego entuzjazm z nieruchomą twarzą, zasłoną czarnych rzęs przesłaniając nieco w zmrużeniu złociste ślepia śledziły każdy jego krok, każdy ruch, ześlizgiwały się po mięśniach poruszających się pod jasną skórą zawodnika. Oceniała go bardziej, niż trener, niż selekcjoner, oceniała bardziej niż fizjoterapeuta czy lekarz. Ale co gorsza, absolutnie nic nie dało się wyczytać z jej twarzy, jakby założyła porcelanową maskę, jakby zalała swoje ostre rysy żywicą, bursztynem złocistych ślepi.

nie wiem pewnie powinien tu byc eee... tresci erotyczne i guess?

Pierwsze co poczuł to rzeczywiście skórę swojego własnego paska, ale nie był to raz wymierzony w cokolwiek, co pozostawało w zasięgu, a piękna zaciśnięta na jego szyi obroża.
– Myślisz psie, że będziesz mi mówił co mam robić? Nie jesteś moim bratem śmieciu. – syknęła ciągnąć go w dół, jakby chciała zmusić go do pocałunku, ale nie, skuteczny kopniak w goleń zgiął mu kolana i sprowadził do poziomu podłogi. Kobieta obeszła go szybko i kolanem wbitym między łopatki zmusiła, by do nóg na podłodze dołączyły i ręce. Oparła się o niego całym ciężarem uda, mokrym od śniegu butem stukając w odsłonięty bok klęczącego mężczyzny.
– Lepiej. – powiedziała zadowolona z takiego układu sił, miał w końcu szansę usłyszeć iskrę czy dwie rozbawienia, choć może to było życzeniowe. Metal uderzył o metal, krzesiwo gwałtownie zaskrobotało o kamień. Zaciągnęła się mocno, czuł każdy ruch jej kolana na swoich plecach, gdy układała się wygodniej w tej pozornie tylko swobodnej pozie.

– Ładną masz tą budę, przejdźmy się. – Pochyliła się ku niemu, dociskając do ziemi, przestrzeń między nimi wypełniał gryzący dym tanich szlug. Jej różdżka na moment przejechała ostrym szpicem po skórze na szyi.
– Tu mógłbyś sobie jebnąć jakąś dziarę...hmm. T.D.M? – bezruch trwał chwilę, rozciągniętą jak guma, gdy w końcu końcówka różdżki stała się nieprzyjemnie gorąca, jak żar palonego przez nią papierosa. Odsunęła ją w końcu tylko po to by wbić się w grubą skórę paska i wypalić tuż przy linii szczęki dodatkową dziurę dedykowaną tej nieoczekiwanej rozrywce. Klamra znalazła swoje przebicie czyniąc uroczą, bardzo ciasną obrożę dla dawnego rywala.

Millie zsunęła się z jego pleców, gorący śnieg popiołu delikatnie ucałował Louvianową skórę.

– Prowadź.– rzuciła niedbale, wciąż trzymając koniec paska, a teraz z zainteresowaniem rozglądając się za butelką, która gdzieś tu leżała zainicjowana, żeby zabrać ją ze sobą na "zwiedzanie".