Marzec(?) 1972, "Zabierz je ode mnie!!" | Castiel & Regina

To był jakiś żart. Dlaczego musiało się to przydarzyć akurat jemu? Dlaczego akurat na niego zadziałały te rośliny i czemu, kiedy spał w tym zimnie, zleciały się do niego teoretycznie nieśmiałe stworzenia? Były większe niż przypuszczał. Głowa mu pękała, oddychał coraz trudniej, najwyraźniej coraz gorzej reagując na pyłki roślin. Ledwie przytomny opracowywał w głowie plan ewakuacji skoro zaklęcie racy nie zadziałało i nie sprowadziło pomocy. Zgiął łokieć, położył otwartą dłoń na wilgotnej ziemi i z tłumionym stękiem podniósł się do siadu. Ciemności uniemożliwiały mu zorientowanie się w sytuacji jednak wiedział, że nie może czekać aż sobie pójdą. Gdyby nie ich ilość i ciężar łba to wstałby i chwiejnym krokiem się oddalił. Nie słyszał nikogo, nie rozglądał się nawet za ratunkiem zauważając, że jest tutaj po prostu sam. Dorosły facet, nie będzie czekać na ratunek niczym strachliwa księżniczka. Zacisnął zęby i rozmasował dłonią czoło. Powoli, ostrożnie, próbował wyswobodzić nogi spod głowy lunaballi bez budzenia jej. Każdy szelest wydawał się bardzo głośny choć nie tak jak jego bijące serce. Nie cierpiał zwierząt i magicznych stworzeń. Nie rozumiał ich, nie miał do nich ręki i nie umiał się z nimi obchodzić. Zaczerpnął głęboko powietrza żeby się nie denerwować i obmyślić plan. Wycelował różdżkę w powietrze i szeptał zaklęcie patronusa. Niestety ale przez fatalne samopoczucie, stres i naćpanie pyłem dziwnych kwiatów forma jego zaklęcia nie potrafiła się utrzymać, emocje i stan fizyczny solidnie ją zakłócały przez co rozmazywała się i pryskała by zaraz zniknąć w ciemnościach. Zamknął oczy i zaklął niemo.
- Dobra, myśl, myśl. - szeptał do siebie, przyciskając do czoła pięść. Nie wiedział o lunaballach nic, nie potrafił nawet przewidzieć ich zachowania czy ulubionych sytuacji. Niechętnie podniósł rękę i położył ją na głowie stworzenia. Nie sprawiało mu to żadnej przyjemności ale wierzył, że jeśli będzie głaskać tę długą szyję (fuj) to może uda się przy okazji ją z siebie zepchnąć. Też to robił, mając już w poważaniu czy je budzi czy też nie. Przez swoje zachowanie śpiąca na nim lunaballa powoli się przebudzała. Zaczął zastanawiać się co zrobić aby je spłoszyć w konkretnym kierunku, aby przypadkiem go nie stratowały. Po kilku chwilach naparł na głowę lunaballi i ją z siebie zepchnął. Ta się gwałtownie poderwała do pionu, tak samo jak Castiel, tylko bardziej chwiejnie. Popatrzyli sobie w oczy - szaro-zielono-niebieskie w dwa wielkie spodki, nienaturalnie ogromne w całokształcie tego ciała. Nie widział, że ma towarzystwo. Nie wpadł na to aby się rozglądać bo teraz kilka chwil dzieliło go od upadku od wybuchu paniki pojedynczej lunabalii, której zachowanie może zbudzić całą resztę. Na chwilę świat się zatrzymał a on rozważał prawdopodobieństwo rozszczepienia się jeśli teraz przed jej pyskiem deportuje się z hukiem.