05.01.2023, 22:18 ✶
Uśmiechnął się, gdy Castiel do niego mrugnął, to było całkiem mimowolne, ale poczuł rozchodzące się po nim ciepło, gdy widział blondyna w lepszym nastroju.
- Ale trzeba to zrobić w specjalnym miejscu? Spełnić jakąś listę prorytetów, pomyśleć o tym? - ciągnął dalej, nie zauważając, że swoimi słowami Flint chciał urwać ten nieprzyjemny temat. Fergus się jednak dostatecznie nakręcił, by próbować wciąż karmić swoją ciekawość. Aż w końcu zamknął się w sobie, dostrzegając minę drugiego mężczyzny. Żadnych duchów, rozumiem. Tylko czemu w takim razie były aż tak intrygujące? Nawet typowa płaczka stawała się nagle interesująca, gdy próbowało się z niej wydobyć powody, dla których jej dusza postanowiła pozostać wśród żywych.
- Dobrze, żadnych sklepów - zakodował, śmiejąc się trochę z niego, bo przecież niczym się one nie różniły od tych, które stały wzdłuż Pokątnej. Może nawet były bezpieczniejsze, bo nic nie mogło cię pożreć albo wybuchnąć ci w twarz.
- Miałeś mnie za kryminalistę, czy obiekt doświadczalny Cynthii? - zapytał na wieść o ignorowaniu go, ale przecież było to prawdą. Castiel traktował go niekiedy jak powietrze i gdyby to się nie zmieniło tamtego dnia, gdy zaproponował mu piwo, pewnie teraz nie spacerowaliby po Londynie. - Ej, naprawiłeś wtedy jej książki? Bo nie dostałem żadnego wyjca - zainteresował się, przypominając sobie, po co właściwie pojawił się wtedy u Flintów. Nie widział się z Cynthią od tamtego czasu, pomijając ten jedyny raz, gdy uciekł przed nią na ulicy. Czy Castiel ukradł jej przyjaciela?
- I znowu wypaplałem ci swój plan. Chyba rzeczywiście marny ze mnie złoczyńca zaśmiał się, spoglądając na niego zaczepnie. Zaraz jednak zmienili temat. Zamyślił się przez moment, uświadamiając sobie, że właściwie nie przyznawał się do tego, że nie był czystej krwi nikomu za wyjątkiem Nory i może Sauriela, ale tego nie pamiętał. Ludzie nie dopytywali o pochodzenie jego matki, widząc w niej jedynie Ollivanderową. Tak było bezpieczniej, zwłaszcza teraz. Ufał jednak Castielowi, choć i tak nie miał już wyboru, bo sam się sprzedał, więc skinął w odpowiedzi głową.
- Nadal mam, po prostu nie mieszka już przy bazarze - odpowiedział mu podobnie ściszonym tonem, choć nikt ich tu nie mógł usłyszeć. Po co zresztą miałby słuchać?
Pocałował go, bo miał na to ochotę. Bo nie umiał się powstrzymać i wykorzystał okazję, która mogła się nie nadarzyć przez dłuższy czas. Bo tęsknił za bliskością i dotykiem z jego strony. I jedyne, o czym potrafił myśleć w ostatnim czasie, to właśnie Castiel. Aż dziw brał, że nikt jeszcze nie zwrócił uwagi na jego wiecznie nieobecne spojrzenie i rozmarzony wzrok. A może to dostrzegali, tylko uprzejmie ignorowali?
- Jak niby sobie grabię? - zgrywał niewiniątko, ale i tak w odpowiedzi również go szturchnął. - Jakie pomysły miałbyś zrealizować na środku ulicy? - Drażnił się z nim dalej, aż w końcu się zdziwił, gdy Castiel dotknął jego dłoni, wciskając ją do kieszeni. - Aż tak mi nie ufasz? - zaciekawił się, unosząc brwi, ale usłużnie trzymał ręce przy sobie. Flint jednak wyczuwał go zbyt dobrze, a i Fergus nie do końca wierzył w swoje możliwości powstrzymania się przed „przypadkowym dotykiem”. W końcu, gdy Cas kolejny raz zaszedł mu drogę, odbił w bok, idąc po krawężniku. Stawiał stopy jedna za drugą, wyciągając ręce z kieszeni i odchylając je na boki niczym akrobata balansujący na linie. Dziecinna zabawa, która sprawiała mu frajdę.
- Mówiłeś mi, jak bardzo mnie uwielbiasz - znów zażartował, obracając się w kierunku Flinta i tym razem idąc tyłem, by na niego patrzeć. Nie znał jednak aż tak dobrze tej drogi, więc ryzykował. Jak widać, bardzo. - Auu - jęknął, uderzając plecami w latarnię w tym samym momencie, gdy coś prostokątnego uderzyło w jego głowę.
- Ale trzeba to zrobić w specjalnym miejscu? Spełnić jakąś listę prorytetów, pomyśleć o tym? - ciągnął dalej, nie zauważając, że swoimi słowami Flint chciał urwać ten nieprzyjemny temat. Fergus się jednak dostatecznie nakręcił, by próbować wciąż karmić swoją ciekawość. Aż w końcu zamknął się w sobie, dostrzegając minę drugiego mężczyzny. Żadnych duchów, rozumiem. Tylko czemu w takim razie były aż tak intrygujące? Nawet typowa płaczka stawała się nagle interesująca, gdy próbowało się z niej wydobyć powody, dla których jej dusza postanowiła pozostać wśród żywych.
- Dobrze, żadnych sklepów - zakodował, śmiejąc się trochę z niego, bo przecież niczym się one nie różniły od tych, które stały wzdłuż Pokątnej. Może nawet były bezpieczniejsze, bo nic nie mogło cię pożreć albo wybuchnąć ci w twarz.
- Miałeś mnie za kryminalistę, czy obiekt doświadczalny Cynthii? - zapytał na wieść o ignorowaniu go, ale przecież było to prawdą. Castiel traktował go niekiedy jak powietrze i gdyby to się nie zmieniło tamtego dnia, gdy zaproponował mu piwo, pewnie teraz nie spacerowaliby po Londynie. - Ej, naprawiłeś wtedy jej książki? Bo nie dostałem żadnego wyjca - zainteresował się, przypominając sobie, po co właściwie pojawił się wtedy u Flintów. Nie widział się z Cynthią od tamtego czasu, pomijając ten jedyny raz, gdy uciekł przed nią na ulicy. Czy Castiel ukradł jej przyjaciela?
- I znowu wypaplałem ci swój plan. Chyba rzeczywiście marny ze mnie złoczyńca zaśmiał się, spoglądając na niego zaczepnie. Zaraz jednak zmienili temat. Zamyślił się przez moment, uświadamiając sobie, że właściwie nie przyznawał się do tego, że nie był czystej krwi nikomu za wyjątkiem Nory i może Sauriela, ale tego nie pamiętał. Ludzie nie dopytywali o pochodzenie jego matki, widząc w niej jedynie Ollivanderową. Tak było bezpieczniej, zwłaszcza teraz. Ufał jednak Castielowi, choć i tak nie miał już wyboru, bo sam się sprzedał, więc skinął w odpowiedzi głową.
- Nadal mam, po prostu nie mieszka już przy bazarze - odpowiedział mu podobnie ściszonym tonem, choć nikt ich tu nie mógł usłyszeć. Po co zresztą miałby słuchać?
Pocałował go, bo miał na to ochotę. Bo nie umiał się powstrzymać i wykorzystał okazję, która mogła się nie nadarzyć przez dłuższy czas. Bo tęsknił za bliskością i dotykiem z jego strony. I jedyne, o czym potrafił myśleć w ostatnim czasie, to właśnie Castiel. Aż dziw brał, że nikt jeszcze nie zwrócił uwagi na jego wiecznie nieobecne spojrzenie i rozmarzony wzrok. A może to dostrzegali, tylko uprzejmie ignorowali?
- Jak niby sobie grabię? - zgrywał niewiniątko, ale i tak w odpowiedzi również go szturchnął. - Jakie pomysły miałbyś zrealizować na środku ulicy? - Drażnił się z nim dalej, aż w końcu się zdziwił, gdy Castiel dotknął jego dłoni, wciskając ją do kieszeni. - Aż tak mi nie ufasz? - zaciekawił się, unosząc brwi, ale usłużnie trzymał ręce przy sobie. Flint jednak wyczuwał go zbyt dobrze, a i Fergus nie do końca wierzył w swoje możliwości powstrzymania się przed „przypadkowym dotykiem”. W końcu, gdy Cas kolejny raz zaszedł mu drogę, odbił w bok, idąc po krawężniku. Stawiał stopy jedna za drugą, wyciągając ręce z kieszeni i odchylając je na boki niczym akrobata balansujący na linie. Dziecinna zabawa, która sprawiała mu frajdę.
- Mówiłeś mi, jak bardzo mnie uwielbiasz - znów zażartował, obracając się w kierunku Flinta i tym razem idąc tyłem, by na niego patrzeć. Nie znał jednak aż tak dobrze tej drogi, więc ryzykował. Jak widać, bardzo. - Auu - jęknął, uderzając plecami w latarnię w tym samym momencie, gdy coś prostokątnego uderzyło w jego głowę.