[Lato 1972, Sad Abbottów] Złota Jabłoń

Anthony, Nora, dzieciaki, Morpheus

Anthony uformował kolejną tarczę, która skutecznie odcinała ich od powietrza, skażonego chmurą. Czy była ona bardzo trująca, czy tylko trochę - chyba żadne z nich nie chciało się przekonać na własnej skórze. Chmura powoli rozszerzała się od epicentrum, którym był pęknięty pąk: nie miała jednak szans, by dosięgnąć gromadki dzieci, Nory, Anthony'ego oraz Morpheusa. Przynajmniej na ten moment.

Dzieciaki chyba w końcu poszły po rozum do głowy, bo gdy Nora powtórzyła polecenio-prośbę, w końcu skierowały na nią swoje oczy. Były pełne przerażenia i łez, ale wydawało się, że rozum powoli wraca do tych małych móżdżków. Uciekać - to słowo zdawało się mieć na nie chyba największy wpływ. Niemal synchronicznie zaczęły kiwać głowami i w końcu zebrały się z ziemi, by poczekać na Norę i wspólnie pobiec w stronę ogrodzenia. Gdy do niego dotarli, pojawiła się kolejna przeszkoda w postaci ogromnego pytania: co dalej?

Morpheus i Anthony najwyraźniej tworzyli zgrany duet, bo gdy ten drugi krzyknął do Longbottoma, by użył ognia, ten wykonał rozkaz niemal natychmiast. Niczym igła i nitka tańczyli we dwójkę na odległość, skutecznie się uzupełniając. Chroniony tarczą Morpheus posłał w stronę macki, pędzącej w kierunku Shafiqa, strumień ognia. Ten objął nasadę macki niemal w całości, wżerając się w grube roślinne pnącze i niemal natychmiast obejmując je pomarańczowymi jęzorami ognia. Macka szarpnęła się gwałtownie, rezygnując z ataku. Teraz pięła się do góry i telepała, trawiona ogniem. Kilka sekund i padnie.

Penny, Abbottowie, Pandora

Penny rzuciła się biegiem w stronę dziadków, którzy wyczarowali tarczę, oddzielającą ich od rośliny. Macka była tuż tuż - była szybsza niż Weasley, lecz nie miała szans z magią. Najpierw odbiła się od magicznej tarczy, a potem zwinęła, zadrżała i przekształciła się w nieruchomy kawałek drewna. Co prawda wciąż była integralną częścią rośliny, bo nie dało się jej oddzielić bez cięcia, lecz w tym stanie wydawało się, że nie była w stanie się ruszać. Jakby stała się zwykłym kijem bez życia.

Na ten ruch James Abbott machnął różdżką, a nieruchomy kijek zajął się ogniem. Każdy wiedział, że ogień w sadzie to był kiepski pomysł, lecz czyż nie gorszym pomysłem było pozostawienie rośliny przy życiu? Małżonka Jamesa wyciągnęła rękę w stronę Penny, chcąc dać jej znać, by stanęła u ich boku.
- Nie czas na wyjaśnienia, zabijcie to! - odkrzyknęła wyjątkowo silnym, nieznoszącym sprzeciwu głosem. Jeżeli Morpheus myślał, że małżeństwo ma jasną odpowiedź na jego pytanie, to się przeliczył. - Penny, skarbie, musimy za wszelką cenę chronić nasze dziedzictwo. Jesteś gotowa? Panienko Prewett, liczymy na panią, proszę zrobić wszystko co w pani mocy.
Mimo swoich lat pani Abbott wydawała się pełna sił, a adrenalina i realne zagrożenie tylko dodały jej sił. Minę miała zaciętą, poważną - Penny nigdy jej takiej nie widziała. I chociaż sama mogła nie do końca rozumieć, z jakich powodów roślina zdecydowała się zaatakować, tak doskonale zdawała sobie sprawę z powagi sytuacji. Nie mogli jej dopuścić do Jabłoni.

Pandora posłała świetliki w stronę rośliny, które zaczęły wokół niej krążyć. Nie raniły grubej skórki, lecz skutecznie muskały ją, próbując zrobić cokolwiek. Udała jej się za to transmutacja szpilki - co prawda różdżka nadal wydawała się kapryśna, ale w dłoni kobiety pojawiła się szpada. Pandora mogła walczyć, ale oznaczało to walkę w zwarciu. Czy była na to gotowa? Mogła sama skorzystać ze swojego pomysłu, bo widziała, że James Abbott kiwnął głową w jej kierunku.
- Zamrozić i roztrzaskać - potwierdził, lecz nie posłał strumienia wody w kierunku płonącej rośliny. Mieli tutaj problem - część używała ognia, podczas gdy oni chcieli użyć wody i lodu. Te dwa żywioły były swoim przeciwieństwem, kto wie jaki byłby skutek, gdyby teraz zaczęli roślinę polewać wodą?

Isaac

Isaac rzucił zaklęcie na czarodziejów, którzy wydawali się... skonfundowani całą tą sytuacją. Przez ułamek sekundy wyglądało na to, że nie wiedzą, co robić, ale w końcu się otrząsnęli. Ta trójka ustawiła się w trójkąt, obejmujący tył i boki tłumu.
- Do ogrodzenia! Kto może, niech się teleportuje! - krzyczeli, wyczarowując bariery w taki sposób, by prowadzić tłum niemal jak owce do zagrody. Tłum kierował się w stronę ogrodzenia blisko wyjścia. Wcale nie wolno - biegli, bo mimo że się uspokoili, to dostali rozkaz: uciekać. Byli świadomi tego, że gdyby nie zaklęcia garstki czarodziejów, to namiot by na nich spadł i uwięził, a macki dokończyłyby dzieła.

Isaac dostrzegł trzy ranne osoby, które nie były w stanie same się podnieść. Były w sporej od siebie odległości i wyglądały na ranne, krew pokrywała ich twarze i ubrania po tratowaniu przez tłuszczę. Ruszali się, próbowali wstać, ale niestety nie bardzo im to wychodziło. Nie mieli sił, by to zrobić.

Philip

Philip machnął różdżką i wytworzył malutki wir, który pomknął w stronę chmury dymu. Porwał ją, wciągnął do środka i uwięził w samym epicentrum. Po kilku sekundach, gdy powietrze było czyste, po prostu pofrunął do góry i w bok, tam gdzie nie było ludzi. Podobnie jak Isaac Nott również widział trójkę rannych czarodziejów, którzy nie byli w stanie się podnieść i leżeli przy stołach oraz krzesłach, pokryci krwią i jedzeniem. Mieli teraz zdecydowanie lepszy na nich widok, gdy tłum przesuwał się do wyjścia, a pierwsze osoby zaczynały uciekać przez ogrodzenie, a kolejne: przy pomocy teleportacji.

Macki

Roślina zdawała się być poważnie ranna. Zapewne gdyby to było zwierzę, to wrzeszczałoby teraz z bólu, trawione ogniem. Jednak rośliny głosu nie miały, dlatego też cała ta sytuacja była niemal niema, przerywana wyłącznie trzaskiem płomieni i krzykami ludzi. Siła dziwnej, pnączowej rośliny zdawała się słabnąć, lecz...

Wtedy ziemia zadrżała po raz kolejny.

Tym razem bliżej Pandory, Penny oraz Abbottów. Po raz kolejny ziemia zaczęła pękać, zwiastując że to nie koniec walki. Mogli odcinać pędy, mogli je palić, ale póki nie wyrwą chwasta z korzeniami, to sad nie będzie bezpieczny. A zielsko było najwyraźniej uparte i za cel obrało sobie Złotą Jabłoń, znajdującą się za zamkniętym ogrodzeniem, chronionym teraz przez Penny, jej dziadków i Pandorę.

Dla przypomnienia - dla ułatwienia tarcze trwają dwie tury, czyli jak rzucacie tarczę i macie sukces to ona działa w Waszym poście, działa też w kolejnym i dopiero na początku trzeciego Waszego się rozwiewa. Wciąż utrzymujemy 1 post na turę. Kolejki brak. Czas na Wasze odpisy: do 26.06 do północy.

@Isaac Bagshot