22.06.2024, 12:25 ✶
– Niektóre rzeczy matki muszą powtarzać do skutku – stwierdziła Charlotte z uśmiechem, nawet jeżeli większość matek powtarzała w ramach niezbędnych nauk trochę inne rzeczy niż ona czyli „jeśli kogoś chcesz pobić to bez świadków” i „gdybyś kiedyś potrzebował pozbyć się ciała, to mam na to sposoby, ale najlepiej skontaktuj się ze mną, kiedy jeszcze potencjalny denat wciąż żyje”.
Może żartowała.
A może mówiła zupełnie poważnie.
A może to zależało od rozmówcy, bo właściwie o morderstwo bardziej podejrzewałaby córkę niż syna, więc te przestrogi kierowane do niego były bardziej zapobiegawczym wyrazem wsparcia, by wiedział, że zawsze może na nią liczyć.
Zerknęła na krawaty, które wybrał syn, westchnęła trochę, że znowu niebieski, ale zachowała to podsumowanie dla siebie, bo przynajmniej tym razem to był granat, a poza tym naprawdę ten dobrze wyglądał.
– Stawiasz przede mną wyzwania trudne do zrealizowania, synku – zamarudziła, jakby nieświadoma tego, że Vespera Rookwood była od niej młodsza, i że pewnie na tym weselu zagości niejedna śliczna, młoda dziewczyna. A może była tego doskonale świadoma, ale wciąż kultywowała tej samej zasadzie, co w czasach młodości – że jedna trzecia urody to natura, jedna trzecia odpowiednie ubranie i kosmetyki, a jedna trzecia to już kwestia pewności siebie? – Poza tym to już jej trzecie czy czwarte wesele, była główną bohaterką parę razy i musi zrozumieć, że niektórzy nic nie mogą poradzić na to, że są już po prostu olśniewający…
Nadstawiła ucha, zaciekawiona, co takiego powie jej syn, skoro ewidentnie nie chciał, aby usłyszała ich sklepikarka i roześmiała się na jego komentarz.
– Czasem myślę, że spędzasz trochę za dużo czasu z Jonathanem – powiedziała i trzepnęła go lekko, żartobliwym gestem w ramię. Odpowiedzi udzieliła z uśmiechem na ustach, ale w istocie słowa nie były żartem: były gorzką prawdą, a przynajmniej taką, jaką dostrzegała Charlotte. – Niewiele małżeństw czystej krwi wiedzie szczęśliwe pożycie, a już nie przypominam sobie, żebym słyszała o takim w rodzinie Blacków. Mąż da jej bogactwo i pozycję, jakiej nie miała jako wdowa po jakimś zagranicznym przybłędzie, ale jego rodzina będzie śledzić każdy jej krok, a wśród Rookwoodów są... różne jednostki, nie wieszczę im więc wiele szczęścia. Nie w świecie, w którym żyjemy – rzuciła, nim skierowała się z powrotem za zasłonę, by przebrać w swoje ubrania.
Może żartowała.
A może mówiła zupełnie poważnie.
A może to zależało od rozmówcy, bo właściwie o morderstwo bardziej podejrzewałaby córkę niż syna, więc te przestrogi kierowane do niego były bardziej zapobiegawczym wyrazem wsparcia, by wiedział, że zawsze może na nią liczyć.
Zerknęła na krawaty, które wybrał syn, westchnęła trochę, że znowu niebieski, ale zachowała to podsumowanie dla siebie, bo przynajmniej tym razem to był granat, a poza tym naprawdę ten dobrze wyglądał.
– Stawiasz przede mną wyzwania trudne do zrealizowania, synku – zamarudziła, jakby nieświadoma tego, że Vespera Rookwood była od niej młodsza, i że pewnie na tym weselu zagości niejedna śliczna, młoda dziewczyna. A może była tego doskonale świadoma, ale wciąż kultywowała tej samej zasadzie, co w czasach młodości – że jedna trzecia urody to natura, jedna trzecia odpowiednie ubranie i kosmetyki, a jedna trzecia to już kwestia pewności siebie? – Poza tym to już jej trzecie czy czwarte wesele, była główną bohaterką parę razy i musi zrozumieć, że niektórzy nic nie mogą poradzić na to, że są już po prostu olśniewający…
Nadstawiła ucha, zaciekawiona, co takiego powie jej syn, skoro ewidentnie nie chciał, aby usłyszała ich sklepikarka i roześmiała się na jego komentarz.
– Czasem myślę, że spędzasz trochę za dużo czasu z Jonathanem – powiedziała i trzepnęła go lekko, żartobliwym gestem w ramię. Odpowiedzi udzieliła z uśmiechem na ustach, ale w istocie słowa nie były żartem: były gorzką prawdą, a przynajmniej taką, jaką dostrzegała Charlotte. – Niewiele małżeństw czystej krwi wiedzie szczęśliwe pożycie, a już nie przypominam sobie, żebym słyszała o takim w rodzinie Blacków. Mąż da jej bogactwo i pozycję, jakiej nie miała jako wdowa po jakimś zagranicznym przybłędzie, ale jego rodzina będzie śledzić każdy jej krok, a wśród Rookwoodów są... różne jednostki, nie wieszczę im więc wiele szczęścia. Nie w świecie, w którym żyjemy – rzuciła, nim skierowała się z powrotem za zasłonę, by przebrać w swoje ubrania.