Oczywiście, że usłyszała wykrzyczaną inkantację. Widziała zamachnięcie się różdżką Perseusa. Znała się trochę na nekromancji, wiedziała, czym jest to zaklęcie i co powoduje. Nawet, jeśli intencją była samoobrona, to jednak Perseus również musiał wiedzieć, że wykonane poprawnie wywołuje ból. Nie chciał jej więc zranić? Raczej chciał. Co na to jego dusza? Nie wyglądał jak ktoś przeżarty spaczeniem, czy czarną magią, której zapach rozpływał się w wodzie… Patrzył na nią z przestrachem, ale Victoria nic nie mówiła. Raczej po prostu odetchnęła z ulgą, gdy trytonkę udało się odrzucić od Blacka, a następnie związać.
Tak, jak wolała milczeć w przypadku zaklęcia Laurenta, wiedząc, że potrafił się posługiwać nekromancją, nie chcąc zwracać na niego nadmiernej uwagi, tak zamierzała milczeć w przypadku Blacka. Nie była naiwna. Na domiar wszystkiego sama potrzebowała pomocy nekromanty ze swoim Zimnym problemem, musiałaby wiec być pieprzoną hipokrytką, jeśli za próbę samoobrony miała łapać Perseusa za fraki. Dość powiedzieć, że zaklęcie chyba mu nie wyszło, może mu przeszkodziła, inkantując to swoje… Może to i lepiej.
Kiwnęła do niego głową, kiedy podziękował. Nie do końca wiedziała, co mu na to odpowiedzieć: taka była jej praca, czuwała nad ich bezpieczeństwem, ale to był fakt, że uratowała mu życie. Nie chciała sobie umniejszać i jednocześnie nie chciała obrażać wdzięczności Perseusa, stąd uznała, że to kiwnięcie głową będzie najlepszym, co mogła dać… Tym bardziej, że cały czas starała się zachować czujność, w tych wodach czyhało zbyt wiele niebezpieczeństw, by sobie odpuścić.
Dobrze, że Laurent wraz z Perseusem chcieli związać trytonkę również rzeczywistymi wodorostami, chociaż bardzo wątpiła, by ta zechciała za nimi płynąć w tym stanie… Zaklęcie Victorii musiało ją jeszcze bardziej osłabić, sądząc po większej ilości ciemnej wody obok niej. Sama to na siebie sprowadziła.
Popłynęli za trytonem i Victoria starała się płynąć na samym tyle, by mieć baczenie na plecy trytona oraz swoich towarzyszy. Zerkała na otoczenie, na dno, na dziwaczny budynek. Było tu ciemno, nic nie połyskiwało w wodnej otchłani, i kiedy wpłynęli do wybranego przez Laertesa otworu, Victoria musiała zapalić światełko na końcu swojej różdżki. Tak, byli przez to bardziej widoczni, ale w przeciwnym wypadku niczego by nie widzieli. Dostrzegła składowisko małż i Lestrange zastanawiała się, czy to może tutaj podawano im truciznę, a następnie wypuszczano bliżej siedziby Ultha… Nie mieli jednak teraz czasu tego badać ani się zastanawiać; sprawę należało załatwić od początku, a nie od dupy strony.
Mogła się więc tylko rozglądać.
Percepcja
Sukces!
Sukces!