Widząc Philipa, będąc świadomą jego obecności, nie zamierzała dłużej skupiać się na książce. Odpowiednie maniery miały spore znaczenie w kręgach, w których obydwoje się obracali. Celine starała się z reguły o nich pamiętać. Zwracała na to uwagę. Nie miało dla niej większego znaczenia to, na ile wyrozumiały tych kwestiach był przyjaciel. Dlatego też książkę odłożyła na bok. Wróci do niej później. W bardziej odpowiednim momencie.
- Czarujesz, mon ami. - upomniał Notta. Z nią nie musiał przecież silić się na żadne komplementy. Nie musiał też starać się Celiny czarować. Zwłaszcza, że przez te wszystkie lata już nie raz mu udowadniała, że na tej jego urok była po prostu odporna. Ot, nie działało to na nią. Może dlatego, że nie była jedną z tych rozchichotanych groupies, jakie zwykły wdzięczyć się do sportowców? Mniejsza o to. - Aczkolwiek to i tak miłe.
Ostatecznie skwitowała to wszystko uśmiechem. Lekkim uśmiechem, który zawitał na jej obliczu. Bo tak jak powiedziała - nawet jeśli te czarowanie Notta na nią nie działało, to w dalszym ciągu było naprawdę miłe. A miłych rzeczy słuchało się przyjemnie, nawet jeśli w ślad za nimi nie miało pójść nic więcej.
Wypuściwszy go z objęć, ucałowawszy w policzek, cofnęła się o krok i następny, pozwalając mu się ze wszystkiego wytłumaczyć. Bardzo chętnie wysłucha tego, co Philip będzie miał do powiedzenia. Zwłaszcza, że pojawił się w stanie wskazującym na to, że coś jednak musiało być na rzeczy. A Celine, jak to kobieta, bywała całkiem ciekawska. Lubiła wiedzieć o tym, co w trawie piszczy.
- Aurora? - powtórzyła, patrząc na niego z wyraźnie malującym się niedowierzaniem na twarzy. - Czym sobie na to zasłużyłeś? Żonę mu uwiodłeś? Siostrę zbałamuciłeś? Chyba mi nie powiesz, mon ami, że uderzył Ciebie pour rien? - drążyła. Znała Philipa na tyle, że doskonale zdawała sobie sprawę z tego, iż nie był on żadnym niewiniątkiem. Choć też jednocześnie nigdy by nie powiedziała, aby był on złym człowiekiem, mogącym kogoś faktycznie skrzywdzić. Czy miała w tym przypadku racje? Cóż, mylić się jest rzeczą ludzką. Celine miała do tego prawo. Wierzyła jednak, że tutaj o pomyłce nie mogło być mowy. - Tego nie możemy omówić na trzeźwo. Potrzebne nam... dobre wino. Tak, wino. - zadecydowała, dłonią dając znać jednemu z pracowników, żeby podszedł do ich stolika. Następnie usiadła na swoim wcześniejszym miejscu, zachęcając Philipa do tego, aby zajął te po przeciwnej stronie. - Chyba mi nie odmówisz?