23.06.2024, 03:26 ✶
Możliwe, żecp od początku tego dnia był nieco paranoiczny. A najgorsze było to, że nie do końca wiedział na czym się skupić w tej paranoi. Uważać na jakiekolwiek potencjalne randki tego dnia? Nawet nie odważyłby się na jakąkolwiek dzisiaj umawiać. Oczekiwać za każdym razem, gdy drzwi jego gabinetu się otwierały, że stanie w nich Brenna? Wszystko na raz i jeszcze więcej? Na pewno nie pomagało mu to, że tego dnia miał nocną zmianą, a przecież noc była najlepszą porą na dziwne przypadki, więc idealnie od północy szykował się na spotkanie z Longbottom i towarzyszący temu ból głowy... Tylko, że nic takiego się nie stało. Skończył pracę, upewnił się u recepcjonistki, że Brenna dzisiaj nie odwiedzała Munga, wrócił do domu i... Dalej był spokój. Na wszelki wypadek odczekał chwilę zanim się położył, gdyby jednak Brenna postanowiła wpaść mu nagle przez okno. Dalej spokój. To zaczynało się robić bardzo niepokojące. Wreszcie zamknął oczy, uznając, że skoro skończył na dzisiaj pracę i raczej nie zamierzał później wychodzić z domu, to może jednak wredny los postanowił odpuścić im chociaż w tak głupie daty, jak ta.
Po godzinie obudziło go pukanie do drzwi.
Kurwa. Chyba jednak nie miał racji.
To pewnie była ona, prawda? Szybko narzucił na siebie bluzę, tak by nie wyjmować przeklętych sztyletów w samej piżamie, zszedł na dół i otworzył drzwi, przy których czekał już ich pies Cerber – czarny pudel miniaturowy, wesoło merdający ogonem.
Gdy Basilius zobaczył nie tylko Brennę, ale i Millie, rozbudził się jeszcze bardziej. Jednej się tutaj spodziewał. Drugiej zupełnie nie.
– Jak bardzo jest źle? – spytał tylko, uważnym spojrzeniem patrząc to na jedną to na drugą, skupiając się jednak mocniej na oględzinach Brenny, bo przecież to jej coś najprawdopodbniej było. Z tym, że, chociaż coś w twarzy czarownicy mu nie pasowało, nawet jeśli nie do końca był w stanie powiedzieć co, to nie wyglądała ona na umierającą. Dziwne. Szybko zerknął na Millie. Moody, poza tym, że pewnie groziła jej śmierć z niedożywienia, też wydawała się być żywa. Zaraz...
– Millie, czy ty zaciągnęłaś tutaj Brennę tylko przez datę? – spytał, możliwe, że nieco oskarżycielsko, wbijając swoje spojrzenie w osobę, która według wszelkich praw logiki panujących na tym świecie powinna być Millie Moody.
Po godzinie obudziło go pukanie do drzwi.
Kurwa. Chyba jednak nie miał racji.
To pewnie była ona, prawda? Szybko narzucił na siebie bluzę, tak by nie wyjmować przeklętych sztyletów w samej piżamie, zszedł na dół i otworzył drzwi, przy których czekał już ich pies Cerber – czarny pudel miniaturowy, wesoło merdający ogonem.
Gdy Basilius zobaczył nie tylko Brennę, ale i Millie, rozbudził się jeszcze bardziej. Jednej się tutaj spodziewał. Drugiej zupełnie nie.
– Jak bardzo jest źle? – spytał tylko, uważnym spojrzeniem patrząc to na jedną to na drugą, skupiając się jednak mocniej na oględzinach Brenny, bo przecież to jej coś najprawdopodbniej było. Z tym, że, chociaż coś w twarzy czarownicy mu nie pasowało, nawet jeśli nie do końca był w stanie powiedzieć co, to nie wyglądała ona na umierającą. Dziwne. Szybko zerknął na Millie. Moody, poza tym, że pewnie groziła jej śmierć z niedożywienia, też wydawała się być żywa. Zaraz...
– Millie, czy ty zaciągnęłaś tutaj Brennę tylko przez datę? – spytał, możliwe, że nieco oskarżycielsko, wbijając swoje spojrzenie w osobę, która według wszelkich praw logiki panujących na tym świecie powinna być Millie Moody.