23.06.2024, 20:35 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.07.2024, 16:03 przez Vakel Dolohov.)
Dolohov zareagował na jego ruch, wpatrując się we wróżbitę dłuższy moment.
- Zakładałbym, że nie testowałby na mnie czegoś, czego zechciałby użyć przeciwko mnie. Przecież skoro tego doświadczyliśmy, możemy spodziewać się jego powrotu i zareagować lepiej drugi raz - powiedział i zamilkł. Po wyrazie jego twarzy dało się łatwo domyślić, jak szybko skontrował własną myśl, sprowadzając samego siebie na ziemię. Wywrócił oczyma, po czym przetarł twarz, zachowywał się trochę, jakby zdenerwował samego siebie. - Tak wiem, mógł chcieć zmarnować nasz czas na gdybanie, kiedy on zajmie się czymś innym, mógł... - Machnął ręką. Było tyle alternatyw, a oni nie wiedzieli absolutnie nic. Będą tu siedzieć i teoretyzować. Może niektóre rzeczy miały się po prostu wydarzyć? Nie trzeba było ich aż tak rozstrząsać...
Ha, nie.
On musiał roztrząsać wszystko, nie wytrzymałby, nie mając nad tym wszystkim kontroli.
- Siedź, robię ci herbatę - odparł. Świat nie potrzebował go teraz na dole, nie zamierzał panicznie sprawdzać każdego zakamarka swojego gabinetu. Co mógł sprzątnąć? Kilka osobistych rzeczy, ale nic, co mogłoby zaskoczyć opinię publiczną. Cenne sprzęty. Zaszkodziłyby mu wieści o tym, jak łatwo można było włamać się do Praw Czasu, wpadł już jednak na pomysł odwrócenia ich do góry nogami, rzucenia Londynowi jakiegoś szalonego wyzwania, które przesunęłoby ciężar tych wieści w innym kierunku. - Nie martwię się też o nic, co mógłby tam znaleźć. Kto najważniejsze sekrety skrywa w szufladzie po prawej stronie swojego biurka, ten nie ma sekretów. - Albo jest cholernie głupi, ale do tej kategorii Dolohov nie zaliczyłby samego siebie. Owszem, ostatnio często się krytykował, ale wciąż miał się za lepszego od innych. Kogoś nie dbającego o informacje mogące zaważyć o jego losie bez chwili zawahania nazwałby skończonym durniem.
- Tak. - Tak sądził. - Nie przewidzisz tego, co ta anomalia zrobi, ale przewidzisz to, że zaburzyła ten porządek, co już samo w sobie kieruje oczy w tamto miejsce. - Najwyraźniej nie wątpił ani trochę w swój potencjał, ani umiejętności. - W skupieniu można dostrzec więcej. - Scenariusza, w którym winowajcą za to zdarzenie było przemęczenie ich obojga... nie rozważał wcale. Ani głośno, ani po cichu. Zmęczenie brał w końcu za efekt tego, że wiedzieli aż za dużo. Obawy Trelawneya były zasadne - on nie chciał słyszeć o swojej niedoskonałości, o tym jak od wielu dni przypominał cień dawnego siebie i nie potrafił się pozbierać. Planował powrócić do dawnych nawyków i udawać, że ten szkaradny wycinek jego biografii nigdy nie miał miejsca. Zresztą, kiedy się go znało nieco lepiej, łatwo było zauważyć, jak wiele wątków potrafił przykryć materiałem i bardzo świadomie przenieść uwagę w inne miejsce.
- Zakładałbym, że nie testowałby na mnie czegoś, czego zechciałby użyć przeciwko mnie. Przecież skoro tego doświadczyliśmy, możemy spodziewać się jego powrotu i zareagować lepiej drugi raz - powiedział i zamilkł. Po wyrazie jego twarzy dało się łatwo domyślić, jak szybko skontrował własną myśl, sprowadzając samego siebie na ziemię. Wywrócił oczyma, po czym przetarł twarz, zachowywał się trochę, jakby zdenerwował samego siebie. - Tak wiem, mógł chcieć zmarnować nasz czas na gdybanie, kiedy on zajmie się czymś innym, mógł... - Machnął ręką. Było tyle alternatyw, a oni nie wiedzieli absolutnie nic. Będą tu siedzieć i teoretyzować. Może niektóre rzeczy miały się po prostu wydarzyć? Nie trzeba było ich aż tak rozstrząsać...
Ha, nie.
On musiał roztrząsać wszystko, nie wytrzymałby, nie mając nad tym wszystkim kontroli.
- Siedź, robię ci herbatę - odparł. Świat nie potrzebował go teraz na dole, nie zamierzał panicznie sprawdzać każdego zakamarka swojego gabinetu. Co mógł sprzątnąć? Kilka osobistych rzeczy, ale nic, co mogłoby zaskoczyć opinię publiczną. Cenne sprzęty. Zaszkodziłyby mu wieści o tym, jak łatwo można było włamać się do Praw Czasu, wpadł już jednak na pomysł odwrócenia ich do góry nogami, rzucenia Londynowi jakiegoś szalonego wyzwania, które przesunęłoby ciężar tych wieści w innym kierunku. - Nie martwię się też o nic, co mógłby tam znaleźć. Kto najważniejsze sekrety skrywa w szufladzie po prawej stronie swojego biurka, ten nie ma sekretów. - Albo jest cholernie głupi, ale do tej kategorii Dolohov nie zaliczyłby samego siebie. Owszem, ostatnio często się krytykował, ale wciąż miał się za lepszego od innych. Kogoś nie dbającego o informacje mogące zaważyć o jego losie bez chwili zawahania nazwałby skończonym durniem.
- Tak. - Tak sądził. - Nie przewidzisz tego, co ta anomalia zrobi, ale przewidzisz to, że zaburzyła ten porządek, co już samo w sobie kieruje oczy w tamto miejsce. - Najwyraźniej nie wątpił ani trochę w swój potencjał, ani umiejętności. - W skupieniu można dostrzec więcej. - Scenariusza, w którym winowajcą za to zdarzenie było przemęczenie ich obojga... nie rozważał wcale. Ani głośno, ani po cichu. Zmęczenie brał w końcu za efekt tego, że wiedzieli aż za dużo. Obawy Trelawneya były zasadne - on nie chciał słyszeć o swojej niedoskonałości, o tym jak od wielu dni przypominał cień dawnego siebie i nie potrafił się pozbierać. Planował powrócić do dawnych nawyków i udawać, że ten szkaradny wycinek jego biografii nigdy nie miał miejsca. Zresztą, kiedy się go znało nieco lepiej, łatwo było zauważyć, jak wiele wątków potrafił przykryć materiałem i bardzo świadomie przenieść uwagę w inne miejsce.
with all due respect, which is none