[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

To był jeden wielki koszmar.

Początkowo, kiedy zaczął się z niej bezczelnie śmiać, chciała go zjechać od góry do dołu, ale przecież nie mogła, bo natrętna melodia grała jej w głowie, a słowa same płynęły z ust, kiedy tylko je otworzyła. Dlatego ostatecznie zatkała usta dłońmi i patrzyła w jakiś nieuchwytny punkt, wsłuchując się w jego obrzydliwy chichot.

Nie mogła przestać myśleć o tym, jak wielką idiotkę właśnie z siebie zrobiła. Czy ktoś na nią patrzył oprócz znajdującego się przed nią faceta? Miała nadzieję, że nie, ale z drugiej strony bała się rozejrzeć. A co jeśli widział ją w tym stanie ojciec? Wtedy chyba umarłaby na miejscu, nie będąc w stanie już nigdy więcej spojrzeć mu w oczy.

Hihihihihihi... obijało jej się po wnętrzu czaszki i z każdą kolejną sekundą nienawidziła tego człowieka jeszcze bardziej, ale w końcu się odezwał. I wcale nie było lepiej.

- Co? - syknęła zezłoszczona, nawet nie zauważając że przestała śpiewać. Że niby ona miała być dziwna? I to jeszcze dziwniejsza od kogoś takiego jak on, kto najwyraźniej miał problemy z najprostszymi ludzkimi interakcjami?

Pewnie gdyby nie to, że zaczął się z niej nabijać, to po tym swoim tragicznym popisie spróbowałaby jakoś umiejętnie otrzeć łzy w jego rękaw i obrócić tę żenadę na swoją korzyść, ale teraz? Oczy piekły, ale nie było opcji żeby mu też w tym momencie rozpłakała.

- Ładne? - oburzyła się, wyraźnie nie doceniając jego prób pocieszenia i co ważniejsze - uspokojenia. Idealny przykład tego jak komuś zdenerwowanego nie powinno się mówić, żeby się uspokoił. Złapała jeden z drinków stojących na barze, najpewniej gotowych do zabrania przez kelnera na salę, a potem chlusnęła nim w twarz Ulyssesa. - Nieoczekiwane, ale przynajmniej już mi lepiej - odstawiła szkło, uderzając nim o blat. - Co jest właściwie w tobą nie tak? Aż tak cię bawi cudze nieszczęście? Jak ktoś robi z siebie idiotkę? Jak tak to chętnie wydrę ci się zaraz do ucha, to pośmiejemy się razem, jak ci pękną bębenki.