[Lato 1972, Sad Abbottów] Złota Jabłoń

Nora i dzieciaki

Norze udało się przekształcić kamień w trampolinę. Ogrodzenie nie było wysokie, ale ziemia za nim była dość twarda, a dzieci: drobne. Trampolina okazała się być jednak świetnym pomysłem, bo pierwszy maluch przeskoczył gładko na drugą stronę i nawet się nie wywalił. Wylądował miękko na nogach, tak jakby robił to całe życie.
- Anne, teraz ty! - krzyknął do jednej z dziewczynek, zachęcając ją, by ta się nie bała. Dzieci powoli, po jednym, przeskakiwały przez płot, a chmura dymu oraz macki wydawały się być niezainteresowane maluchami, które opuszczały teren wydarzenia.

Trampolina będzie obecna jeszcze przez 1 kolejkę, do przeskoczenia została 2 dzieci

Anthony

Anthony osłaniał Norę, ale niepotrzebnie. Roślina wydawała się mieć inny cel - nie było nim zabicie tutaj obecnych, a dostanie się do Jabłoni, chronionej przez Abbottów, Penny oraz Pandorę. Macki wyraźnie ciągnęło w tamtą stronę, podobnież jak ziemię, której szczelina się powiększała z każdą chwilą. Shafiq wyczarował oszczepy, jednak tylko dwa wbiły się w ziemię. Czy zrobiły cokolwiek roślinie? Wydawało się, że jedna macka lekko zadrżała, ale to wszystko.

Philip, Isaac

Philip transmutował stół w nosze. Były prowizoryczne, ale razem z obrusem dawały dużo lepsze podparcie dla rannych, niż gdyby mężczyzna miał ich ruszać z pobojowiska. Nie miał wiedzy medycznej, nie wiedział więc w jakim byli stanie. Wiedział tylko to, co widział: wyglądali okropnie. Mężczyzna, przy którym stał, miał dziwnie wykręconą nogę, był blady i pokryty potem. Prawie płakał, gdy przy pomocy magii Nott przeniósł go na nosze, a potem uniósł je i pokierował w stronę ogrodzenia. Jeden z głowy.

Kolejna była kobieta, do której podbiegł Isaac. Kobieta była zakrwawiona, ale Isaac nie widział większych ran poza tą z nosa. Miała też podbite oko, które mocno napuchło, ale siniak jeszcze nie zdążył się pojawić. Do tego na pewno miała problem, by usiąść czy wstać o własnych siłach. Może to były żebra? A może co innego?
- ... - kobieta zdawała się do niego mówić - jej usta się poruszały, ale Isaac jedyne co słyszał, to szum własnej krwi, która uderzyła mu do głowy. Nagle poczuł, że świat wiruje, a przed oczami zaczęły pojawiać się obrazy z przeszłości. Brudne, brutalne, krwawe. Pełne przemocy, bezsensownej brutalności i agresji. Poczuł, że nie może oddychać, nagle jego ciało stało się lepkie od potu. Nie słyszał kobiety, nie widział Philipa, nie był w tym ogrodzie. Przed oczami mignęły mu obozy śmierci.

Nosze będą utrzymywać się przez jeszcze 1 kolejkę. Efekt Isaaca również

Penny, Pandora, Abbottowie

Penny machnęła różdżką w ostatniej chwili. Macka, która wystrzeliła właśnie w ich kierunku, zwinęła się i skurczyła, a jej koniec po prostu odpadł od reszty pnącza. Zaklęcie może nie było idealne, ale mniej więcej prawie pół metra pnącza po prostu odleciało i nadzwyczaj delikatnie poszybowało na ziemię, jakby nagle było lekkie jak piórko.

Pandora wyczarowała tarczę, jednak przy drugim zaklęciu różdżka nawet nie stęknęła. Nie wysłała nic zamrażającego w kierunku rośliny.
- Mamy podziemną rzekę, ale co wtedy z resztą sadu? - James Abbott zmarszczył brwi, posyłając w kierunku rozpadliny tarczę, która miała powstrzymać wyrzut kolejnych pnączy w ich stronę. Coś czuł, że jedna tarcza, wyczarowana przez Pandorę, może nie wystarczyć, lecz...*

Morpheus

Pomysł Morpheusa był dobry, a wykonanie - jeszcze lepsze. Longbottom poczuł szarpnięcie oraz opór, który zdradzał, że magia coś pochwyciła. Oplotła się wokół nasady macek, a potem szarpnęła się, niesiona magiczną energią. Trzask, który rozległ się w sadzie, był głośny i przypominał wyrywanie chwasta z korzeniami. Był opór, mocny opór, ale udało się: roślina wystrzeliła w powietrze, chociaż nie całkowicie, bo jakieś resztki zostały w ziemi. Część korzeni, lecz czy to miało jej pomóc? Korzenie oraz gruba łodyga były wyraźnie widoczne, narażone na ataki.

* Pnącza

Akcja Morpheusa była tą, która sprawiła, że macki atakujące Abbottów i ich świtę nagle zostały szarpnięte w tył, a potem w górę, gdy cała roślina została niemal wyrwana z korzeniami. Macki uniosły się i zatrzepotały jak wyciągnięte na pomost piskorze. Sprawiło to, że iskry oraz żar, który pokrywał część rośliny, spadł na trawę. Pojawił się dym, a roślina wypuściła z kwiatów kolejną żółtą chmurę, lecz tym razem poszybowała ona w górę, nie miała żadnego z ludzi w zasięgu.

Jak wcześniej - 1 post na turę, bez kolejki, czas do piątku do północy. Mapki nie chce mi się robić, zwłaszcza że za bardzo nie zmieniliście położenia, jedyne co się zmienia to to, że roślina teraz jest w górze, wyciągnięta do 3/4 z ziemi, odsłoniła nie tylko łodygę ale i korzenie, pnącza nikogo nie atakują.