29.06.2024, 10:22 ✶
Nora i dzieciaki
Kolejne maluchy przeskakiwały przez płot, a całą sytuacją w końcu zainteresował się ktoś z dorosłych. Nora dostrzegła, jak trójka czarodziejów biegnie w jej stronę - w tym kobieta, którą kojarzyła jako matkę jednej z dziewczynek, tej która zaczepiła ich z Anthonym na samym początku. Mimo grozy cały ten widok wydawał się zabawny, bo czarownica biegła, ale jakby jej kończyny poruszały się każda w inną stronę. Była przerażona, ale wyglądało to komicznie.
- Panienko, teraz pani kolej - jeden z mężczyzn kiwnął w stronę Nory. Drugi zgarnął dzieciaki. Mama, jej krewna, przytuliła do piersi swoje dziecko i rozpłakała się. - Aurorzy zostali już poinformowani, zaraz powinni być, ale tu nadal jest niebezpiecznie!
Wyciągnął dłoń w kierunku Nory, jakby to miało w czymkolwiek pomóc. Bo trampolina nagle skurczyła się i zmieniła z powrotem w kamień. Nora była jednak przy ogrodzeniu, mogła to powtórzyć. Mogła też przesunąć się wzdłuż ogrodzenia i pobiec po prostu do wyjścia, które już opustoszało, bo tłum zdążył opuścić teren sadu. Jednak to wiązałoby się z opuszczeniem towarzyszy, których być może nie znała na tyle dobrze, lecz przecież jej pomogli, prawda?
Anthony
Anthony dostrzegł ogień - a raczej dym. To nie było w sumie nic zaskakującego, bo przecież posługiwali się niszczycielską magią, która była destrukcyjna dla roślin. Ją przecież wybrali, żeby pozbyć się chwasta. I chociaż nie do końca to wyszło, bo roślina co prawda zdychała, ale nie od płomieni, to wciąż iskry stanowiły ogromne zagrożenie dla reszty sadu. Co by się stało, gdyby rośliny zajęły się ogniem? Było sucho, dawno nie padało, więc skutki mogłyby być katastrofalne. Na szczęście Shafiq wyczarował koc gaśniczy i zaczął nim napierdalać dymiącą trawę. Bił i szarpał tak mocno, że nie doszło do zapłonu. Dobrze jednak byłoby się upewnić, bo z problemu z chwastem zrobiliby kolejny, być może nawet większy.
Morpheus
Morpheus ponowił zaklęcie, a roślina całkowicie uniosła się nad ziemię. Już się nie szarpała, opór był także dużo słabszy, niż na początku. Jakby poprzedni ruch i wyrwanie jej z ziemi znacząco ją osłabiło i nie miała sił się bronić. Co prawda nadal się ruszała, ale to była kwestia czasu, bo Penny, która broniła z resztą przejścia do zamkniętej części sadu, już unosiła różdżkę.
Penny, Pandora, Abbottowie
Roślina była wyciągnięta z ziemi prawie w 100% procentach, a gdy Morpheus po raz kolejny rzucił czar, wyszła z gleby całkowicie. Penny machnęła różdżką i zamroziła wszystkie korzenie, które wystawały ponad ziemię. Pandora próbowała jej pomóc, lecz ponownie jej zaklęcie się nie udało. Na szczęście James Abbott pamiętał, co Prewettówna mówiła wcześniej i posłał w stronę korzeni silny promień, który rozbił je w drobny mak.
- Udało się! - krzyknął, lecz nie opuszczał różdżki. Podobnie jak jego żona, wciąż wypatrywali zagrożenia. Nie chcieli dać się zaskoczyć, nie teraz, gdy zwycięstwo było tak blisko.
Philip, Isaac, Auror
Z Bagshotem było chyba źle. Kobieta wyciągnęła rękę, by chwycić go za rękaw, lecz Isaac w ogóle nie czuł tego dotyku. Myślami, wspomnieniami był gdzie indziej. Pocił się, bladł i na zmianę nabierał ponownie kolorów. Philip nie musiał już sam radzić sobie z poszkodowanymi - przy nim i Isaacu aportował się auror, w pełnym umundurowaniu. Szybko omiótł pobojowisko spojrzeniem, a potem machnął różdżką, by wyczarować nosze dla poszkodowanej.
- Nikomu więcej nic się nie stało? - zapytał, patrząc na Notta i Isaaca, który wciąż był bardzo, bardzo blady, lecz powoli wracała mu świadomość. Jednak czy po tym, co zobaczył, chciał wracać do pięknej rzeczywistości?
Aurorzy
Rychło w czas - jak zwykle na koniec takich wydarzeń bywa, w sadzie zaroiło się od pracowników Ministerstwa Magii. Po kolei pojawiali się z charakterystycznym trzaskiem w strategicznych punktach sadu, z wzniesionymi różdżkami, wypatrując zagrożenia. Jednak zagrożenie minęło. Roślina została zniszczona, chociaż na razie nikt nie podchodził do jej pnączy, które opadły na ziemię razem z resztą roślinnego cielska. Wciąż znajdowały się na nich kwiaty: zarówno te złote, jak i pomarańczowe, które wypuszczały niebezpieczną chmurę. Wydawało się jednak, że sytuacja została... opanowana, lecz Aurorzy wciąż wypatrywali zagrożenia.
- Abbott. Co tu się stało? Longbottom, czemu mnie nie dziwi, że w epicentrum wydarzenia widzę kogoś z waszej rodziny? - jeden z mężczyzn podszedł do Morpheusa, jednak uwagę miał skupioną na Abbocie. - Wszyscy są bezpieczni?
Moi państwo - powoli kończymy. Daję Wam czas do środy do północy na ewentualne posty końcowe, wejście w interakcję z aurorami oraz deklarację co robicie później - czy wracacie do domu, czy kręcicie się dalej, czy idziecie złożyć raport itp. itd. PD, odznaki oraz itemy rozdam Wam w czwartek, chyba że napiszecie do mnie wcześniej, że nie ma potrzeby czekać i możemy kończyć, wtedy napiszę podsumowanie 