[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

siedzę w kiblu z Ulyssesem

Lyssa odrobinę, ale tylko troszkę żałowała, że była to aż tak sztywna, czystokrwista impreza i nie było możliwości, żeby znalazła tutaj gdzieś Lockharta. Wtedy sprawy byłyby o wiele prostsze - raz dwa znalazłaby sobie zajęcie i to takie, które mogło ją ładnie komplementować, potańczyć z nią i dotrzymać jej towarzystwa. Bawiłaby się wtedy całkiem dobrze, tego była pewna. A zamiast tego musiała znosić... to.

Oboje najwyraźniej byli zachwyceni z tego samego powodu - Lyssa zgrzytała zębami na samą myśl, że ta sytuacja już zawsze będzie z nią. Co prawda oblanie go nieco polepszało ten moment, ale satysfakcja uleciała bardzo szybko, pozostawiając miejsce tylko zażenowaniu i złości. Wygłupiła się, a dodatkowo została bezczelnie wyśmiana na oczach wszystkich. Cokolwiek by teraz nie zrobił, najadła się wstydu do tego stopnia, by to siebie uznawać za najbardziej poszkodowaną w tym całym incydencie.

Słysząc jego kolejne, jakże bzdurne, znowu obrażające ją słowa, nabrała powietrza w płuca oburzona. Chciała mu coś odpyskować, ale ten brnął dalej i po chwili dziewczyna zmarszczyła w niezrozumieniu brwi, już w ogóle nie będąc pewną, jaki był jego problem. Rozejrzała się, absolutnie gotowa złapać za kolejnego drinka i ponowić całą operację chluśnięcia mu w twarz, nawet nie mając czasu na to, żeby poczuć zadowolenie związane z tym że wyraźnie się złościł. Bo kiedy się kłóciła, szybko przestawało chodzić o jakąkolwiek sprawiedliwość i najważniejsze było, żeby przeciwnika sprowadzić jak najniżej i jak najbardziej zdenerwować.

Już go chciała dalej wyjaśniać, ale kiedy oderwała spojrzenie od blatu, chcąc go obcesowo zlustrować od stóp do głów, jakby był najbardziej godną pożałowania rzeczą, z jaką właśnie przyszło się jej zmierzać, ten już był odwrócony i parł przed siebie w stronę łazienki. O co to to nie. Jeśli Ulysses myślał, ze tak łatwo będzie mu wyjść z tej rozmowy, to się grubo mylił, bo Mulciber zaraz wyrwała w ślad za nim, doganiając go w drzwiach łazienki.

- Jak bardzo aroganckim, egocentrycznym dupkiem musisz być, żeby myśleć że cokolwiek miało związek z tobą? - zmierzyła go wściekłym spojrzeniem, tym bardziej rozsierdzona że doprowadził ją do stanu, kiedy angielszczyzna w jej ustach wykrzywiała się, nabierając rytmu który nadawał jej francuski akcent. Od tego wszystkiego poczerwieniała na policzkach, bo za kogo on się właściwie uważał? - Kim ty jesteś, Merlinem Odrodzonym, że uważasz, że wszystko kręci się wokół ciebie? Bo co, nie mam co robić, tylko czekać i umawiać się z innymi, żeby łaskawego pana ośmieszyć? - trzasnęła drzwiami zamykając ich w środku, chyba nie do końca świadoma jak ta sytuacja mogła wyglądać z zewnątrz. Ale czemu by miała? Zbyt zajęta była przewijaniem sobie w głowie tego, jak ładnie do tej pory Rookwood ją określił, bezpośrednio czy pośrednio, z radością gotowa sobie dopowiedzieć to, co tylko jej pasowało w tym momencie. - Ewidentnie cudownie się bawiłeś, kiedy coś nie pozwoliło mi przestać śpiewać, więc przestań wykręcać się w jakiejś idiotycznej próbie, że to ja tutaj cię upokorzyłam. Bo cokolwiek tam zaszło - wskazała za siebie, na zamknięte drzwi, ewidentnie mając na myśli bar, przy którym jeszcze przed chwilą się znajdowali. - to wszystko twoja wina! - tupnęła nogą, zaciskają w złości pięści.