Robert Mulciber

Londyn, 02.08.1972

Robercie,

As denarów z mojej talii nakazuje, w pierwszej kolejności, podziękować Ci za pomoc przy promowaniu fundacji na Lammas. Gdyby nie puszka na datki, nigdy nie zdołałbym odciągnąć uwagi dziennikarskich hien od chujoświeczek zdobiących stoisko Mulciberów, i cała sprawa poszłaby dalej, w Świat. Nie byłaby to dobra wróżba dla przyszłości naszego dumnego rodu, prawda?

Słyszałem, że miałeś zawał. Dziesiątka pucharów radzi, abyś najbliższy czas spędził, wypoczywając na łonie rodziny.  Chciałbym w tym momencie podkreślić, że jestem również jej częścią, więc oczywiście, życzę Ci rychłego powrotu do zdrowia.

Zapominasz, zdaje się, Robercie, że jestem człowiekiem nie tylko rodzinnym, ale i bardzo wyrozumiałym. Jeżeli woskowe penisy z Twojego stoiska na Lammas miały zrekompensować apetyt Twojej gorącokrwistej, młodej żony, wiedz, że nie będę Cię osądzał: w Twoim wieku, z problemami z sercem do tego, musi być trudno dotrzymać kroku kobiecie.

Jakakolwiek by nie była twoja motywacja, nie chcę o tym słyszeć.
Wyjaśnij mi tylko, dlaczego zrobiłeś to, co zrobiłeś, pod szyldem z nazwiskiem mojego ojca. Pod naszym nazwiskiem.

Tak, Robercie, to jest ten moment, w którym wyjaśniasz mi, co się odpierdoliło na Lammas.

Alexander Mulciber

wróżba