Wybór, tak. Jeden z nielicznych, jaki pozwolono jej podjąć względem własnego życia, dobierania jej partnerów, przez co tak naprawdę całe życie nie pozwoliła się sobie zakochać, bojąc się, że doprowadzi to tylko i wyłącznie do smutku i bólu, bo rodzina powie nie. Ostatnio tych wyborów podejmowała więcej. Nabrała na to odwagi i pewności, bo co miała już do stracenia? Jeśli to właśnie była końcówka jej życia, to chciała je przeżyć na własnych zasadach, całkowicie własnych. I tak od kilku dni miała w domu malutkiego, dwumiesięcznego kotka, czarnego jak sama noc i już całkowicie wyniosła się z domu, dała o tym nawet znać w Ministerstwie, że zmieniła miejsce zamieszkania, a jej rodzice musieli się z tym po prostu pogodzić.
– Nie, nie mam. Jest mi zimno, dla innych jestem lodowata, ale nie mam żadnych… chętek na krew, albo surowe mięso. Jem całkowicie normalnie, potrzebuję oddychać i tak dalej. Nic więcej się nie zmieniło, oprócz tego zimna. No a przynajmniej nie fizycznie – uśmiechnęła się uprzejmie do Vakela. – Na podstawie tego, co miało miejsce w Limbo – wysłuchała go do końca, ale i tak zamierzała się z nim wymienić myślami i tym, co wiedziała, a tę dziwaczną podróż do krainy… powiedzmy, że duchów, pamiętała bardzo dobrze. Czy jej czegoś brakowało… – Prócz ciepła? Jest mi trudno powiedzieć… – i było to trudne z kilku powodów… Ale może powinna mu po prostu opowiedzieć od początku jak wygląda sytuacja.
– W Limbo… Opowiedzieć ci jak było w Limbo? – i tak była pewna, że jest ciekawy, mogła mu więc sprawić tę przyjemność i powiedzieć więcej niż zdecydowała się zdradzić w wywiadzie, jaki przeprowadziła z dziennikarzem Proroka Codziennego w maju. Opowiedziała mu więc o dziwnej wizji jaką miała podczas ataku Śmierciożerców na Beltane (a była pewna, że samo otrzymanie wizji go zainteresuje, wszak Victoria nie była naznaczona Trzecim Okiem), o tym, jak była przekonana, że rytualne ognisko jest przejściem… portalem do miejsca, gdzie był Voldemort choć wtedy nie miała bladego pojęcia, że to przejście do Limbo. Opowiedziała mu o spadaniu, o wodze i o pięknym lesie, w którym szlak drogi Śmierciożerców znaczyły martwe rośliny. I o kobiecie, którą tak chciała chronić, którą widziała w tamtej… wizji, a którą spotkali leżącą rozpłataną w strumyku, na ich oczach rozkładającą się, porastającą mchem, niby martwą cieleśnie, a rozmawiającą z nimi. I o błękitnym ogniu, wokół wszystko się… kręciło, mówiąc tak w przenośni jak i całkowicie dosłownie. O wichurze, ściągającej wszystko do ognia, kamieniu zataczającym kręgi wokół niego. O duszach, które próbowały ich tam zatrzymać… – Obecność tych dusz popchała mnie do tego, żeby kontaktować się z kowenem i spirytystą. Widzisz… Jakaś część jednej z tych osób zagnieździła się we mnie i kilka razy doznawałam retrospekcji tak mocnej, jakby to była moja własna jaźń, moje życie i moje wspomnienia, wszystko było zmieszane ze sobą i z początku nawet nie wiedziałam, co dokładnie jest nie tak. Spirytysta skontaktował się z duszą, którą spotkałam i miała ewidentne hmm… dziury w pamięci. Trochę tak, jakbym te wspomnienia jej po prostu zabrała – dlatego powiedziała mu, że fizycznie nic prócz zimna się nie zmieniło. Psychicznie zaś… To była całkowicie inna sprawa. Victoria miała przez jakiś czas wrażenie, że naprawdę traci rozum. – A czemu kapłanka twierdziła, że to sprawa dla nekromanty? Przez ten niebieski ogień. Tłumaczyła mi, że ogień to energia, a jeśli w Limbo doszło do manipulacji tą energią, przez co my obecni tam skończyliśmy, jak skończyliśmy, to jedynie nekromanta może pomóc, jako że to dziedzina zajmująca się zmianą tej energii. Kapłanka, z którą rozmawiałam, była spirytystą, mówiła, że spirytyści przywołują i odwołują tę energię, ale nie manipulują nią. Że z duchami się jedynie rozmawia, ale niczego im nie odbiera. A ja… Ewidentnie coś duchowi odebrałam – zakończyła. – Nie chwalę się na lewo i prawo, że mam w głowie wspomnienia, które do mnie nie należą – dodała jeszcze, pewna, że Vakel zrozumie, co mu powiedziała: że podzieliła się z nim tajemnicą, którą znali tak naprawdę nieliczni.