03.07.2024, 09:36 ✶
Podsumowanie
Przyjęcie dobiegło końca w chwili, gdy ziemia w sadzie Abbottów rozstąpiła się, a spod niej wystrzeliły tajemnicze, roślinne pnącza. Oczywistym było, że ich celem nie byli ludzie, którzy znajdowali się w sadzie, a Złota Jabłonka, którą ochroniło małżeństwo Abbott wraz z Penny oraz Pandorą. Lecz czy ta czwórka dałaby sobie radę, gdyby nie pomoc pozostałych: Morpheusa i Anthony'ego, a także Isaaca oraz Philipa, którzy pomogli rannym? Co stałoby się z dziećmi, gdyby nie Nora Figg, która bezpiecznie ewakuowała je poza teren sadu?
To były pytania, na które w tej chwili nie było odpowiedzi. Tak jak na pytanie: czym, do cholery, była ta roślina?
Szczęściem w nieszczęściu zaatakowała sad rodziny, która znała się na roślinach jak nikt. I chociaż widać było, że sami nie mieli pojęcia, czym była, to było wiadomo, że dołożą wszelkich starań, by rozwiązać tę tajemnicę - sami lub z pomocą Ministerstwa, bo Aurorzy już zabezpieczali roślinę.
Zanim Nora opuściła przyjęcie, podbiegło do niej dziecko, jedno z tych, które uratowała.
- Proszę pani... Znalazłem to na ziemi - powiedział, podając jej kwiatek. To był jeden z tych kwiatków, które znajdowały się na pnączach. Nie ten wściekle pomarańczowy, a złoty, błyszczący. Świecił i wyglądał na bezpieczny. - Dziękuję. Gdyby nie pani...
Głos mu się załamał. Przytulił kobietę, mocno obejmując ją maleńkimi rączkami.
Podobnie było z pozostałymi - gdy Isaac, Anthony, Philip i Pandora opuszczali sad, dzieciaki podbiegły do nich, wręczając kwiaty i przytulając. Dziękowały ze łzami w oczach, lecz pod czujnym okiem ich rodziców. Tym razem rodziny postanowiły nie spuszczać wzroku ze swoich pociech.
Inna sprawa miała się z Penny.
- Penny, skarbie... - babcia podeszła do wnuczki. Wyglądała jakby postarzała się o co najmniej dziesięć lat. Wyglądała na cholernie, cholernie zmęczoną. - Znalazłam to na ziemi, przy roślinie. Nie wygląda na groźne, raczej... Piękne. Jest jeszcze kilka takich kwiatów, Aurorzy właśnie je zbierają. Ale chciałam, żebyś to miała. Może uda ci się dowiedzieć, co to jest?
Wręczyła jej żółty, świecący kwiat. Poklepała wnuczkę po policzku.
- Chyba czas, żebyśmy porozmawiały o tym, co dzieje się ostatnio z roślinami. Nie podejrzewałam, że ta sytuacja wymknie się spod kontroli... Do tej pory po prostu rosły, ale nie widziałam, by atakowały, nie w taki sposób. Ale teraz idź do domu, dziecko. Przekażę twojej mamie, że byłaś dzielna i bez ciebie by nam się nie udało.
James Abbott spojrzał zmęczonym wzrokiem na Morpheusa. Auror, który stał obok niego, kiwnął mu głową na powitanie.
- Nie pierwsza, ale pierwsza... tak agresywna. Rośliny urosły dużo szybciej i wcześniej, niż zwykle. Myśleliśmy, że to łaska Matki, ale... Sam nie wiem - przyznał, rozkładając bezradnie ręce.
- Panie Longbottom, na pewno będziemy kontaktować się z Departamentem Tajemnic w tej sprawie - powiedział Auror, chowając notatnik. - Zabezpieczamy roślinę i ewakuujemy rannych, za chwilę powinni zjawić się tu Uzdrowiciele.
Morpheus przyjrzał się najpierw Jamesowi, potem jego małżonce. Wyglądali na zdezorientowanych i wzburzonych. Nie wiadomo, czy potrafiliby kłamać przy takim natłoku emocji, zwłaszcza gdy adrenalina powoli opuszczała ich krew.
- Na pewno celem była zamknięta część sadu, sam pan widział. Wydawało się, że rośliny nie interesowali ludzie, tylko chciała się przedostać do miejsca, które jest zamknięte dla wszystkich poza nami - potwierdził jeszcze Longbottomowi, odruchowo odwracając głowę w kierunku Jabłoni. - Tak, jest tu bezpiecznie. Na razie przynajmniej...
Zanim Morpheus opuścił sad, dostrzegł jeden z zapomnianych kwiatów. Kusił, nęcił i świecił w ciemności. Weź mnie, odkryj moją tajemnicę zdawał się mówić. Kto by mógł się oprzeć takiej pamiątce? Na pewno nie pracownik Departamentu Tajemnic, prawda?
Koniec sesji