04.07.2024, 21:44 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.07.2024, 13:02 przez Anthony Shafiq.)
Stoję z grupką, ale potem odłączam się by ukraść kilka chwil z Celine, a potem zaprosić Eden i Lorraine do wspólnego stołu. Czas na grę!
Obserwacja dłoni mężczyzny bywała lepszą opowieścią o jego życiu, tak minionym jak obecnym, niż barwy aur i nici, które go otaczały. Zwłaszcza sprawdzało się to w przypadku Anthony'ego, który jak przystało na polityka wysokiego średniego szczebla, pozostawał niewidzialny za oklumencką ścianą. Wszystkim więc pozostawała dedukcja, słynne szare komórki i czujne, doświadczone oko. Mężczyzna miał proporcjonalnie długie dłonie, o smukłych palcach z wyraźnie zarysowanymi stawami między kłykciami sugerującymi umiejętność gry na jakimś instrumencie lub inne, wymagającej motoryką małą aktywności. Jego skóra była gładka, brakło na niej jakichkolwiek odcisków, a ktoś z Nokturnu mógłby stwierdzić, że nie przepracował uczciwie ani jednego dnia, zupełnie tak jakby sam opiniodawca do uczciwych należał. Miał zadbane, krótkie paznokcie pozbawione bieli wolnego brzegu i lekko zaczerwienione opuszki czterech długich palców lewej dłoni. Z biżuterii posiadał dwa sygnety, nieco drażniąco odbiegające od siebie kolorem. Zgodnie z anglosaską tradycją, miejsca które wybrał miały swoje znaczenie, choć być może przyjezdna niewiasta nie była ich do końca świadoma. Na małym palcu prawej dłoni osadzony został złocisty sygnet zdobiony tłoczonym M zgodnym z przyjętą typografią Ministerstwa Magii, z dodatkowymi inskrypcjami wskazującymi z bliskiej odległości na Departament w którym pracował na co dzień Shafiq. Z kolei na lewej dłoni, na palcu tym razem serdecznym, znajdował się stalowy, prosty pierścień zdobny celtyckim symbolem ochronnym.
W lewej dłoni właśnie Anthony trzymał kieliszek i gdy inni upili nieco musującego płynu, a w łaskawości gospodarzy nie zaczęli chrumkać, ani porastać dzikimi pnączami, odwrócił twarz ku machającemu do niego Erikowi uśmiechając się w odpowiedzi i wznosząc kryształ ku niemu w geście milczącego toastu, z życzeniem udanego wieczoru. Nie zakładał wcale, że zaraz zasiądą do jednego stołu, raczej że gdzieś miną się przypadkiem, lub wcale tego wieczoru nie zamienią ze sobą ani słowa – bywało przecież i tak. Nie chciał w to ingerować, skupiając się na otoczeniu i powitaniach, które jeszcze nie padły a paść powinny. Dlatego też wymówił się grupie, prosząc tylko swojego smoczego towarzysza o zajęcie im dobrego miejsca i ruszył prosto do fortepianu, czekając aż wybrzmią ostatnie tony spisane dłonią Liszta.
– Niebiańska istoto... – och, jakże lubił odnosić się do znaczeni imienia Celine, szczególnie jeśli korzenie miało w jego ukochanej łacinie.– Harmonia sfer nie może równać się z tym, co wychodzi spod Twych palców! Ktoś mógłby nas katować tutaj Piazzolą czy innym Gardelem, ale nie bierzesz jeńców w swoich estetycznych wyborach i wiesz, że za to cenię Cię najbardziej ze wszystkich gwiazd na muzycznym firmamencie magicznego Londynu. Nie zasłużyliśmy na Ciebie aniele – mówiąc to przysiadł się do niej, lustrując piękną twarz, tym piękniejszą, że noszącą ślady zmęczenia trudnością repertuaru. Znali się na tyle, by wiedziała, że jej były mecenas wychwycił zapewne fałszywe tony, wbrew własnemu perfekcjonizmowi ośmielał ją w myśli, że życie polega na braku perfekcji, gdyż samo w sobie jest drogą wiodącą do niej. – Czy zaszczycisz mnie rozmową później, będę potrzebował Twojej porady natury muzycznej, może... utworu na specjalną okazję, mam już pewną wizję, ale teraz widzisz Agnes goni nas, by oddać się arborejskiej rozpuście. – Wzrokiem uciekł ku gospodyni, z westchnieniem, zupełnie jakby ta do czegoś go zmuszała, choć oboje wiedzieli o tym, że nie była to prawda. Podobnie jak w jego prośbie było sporo przestrzeni na odmowę, choć oboje wiedzieli, że Anthony bardzo rzadko miał w zwyczaju o cokolwiek prosić. Była to grzeczność, jak zawiłe arabeski ornamentów zdobiące rozległe kantyleny. Stalowe oczy powróciły do pięknej Celine, a uśmiech zmiękczył metaliczny poblask tęczówek. – Jeśli miałabyś ochotę później na Ravela... pamiętasz jak razem przedzieraliśmy się przez jego Sonatinę? Twoja interpretacja Miroirs nie miała sobie równych. – Wierzył, że to kwestia francuskiej krwi. Wszak czym skorupka nasiąkła za młodu...
Wymienili jeszcze kilka zdań ze sobą, a potem przynaglony ruszył do stołu, zagarniając ze sobą Lorraine i Eden, przy czym ku uldze tej drugiej nie padło żadne słowo zaczynające się na "czy" a kończące na "podjęłaś już decyzję, moja droga?". Anthony niewątpliwie był w wybornym nastroju. Tym lepszym gdy odkrył, że choć liczył na dobre miejsce obok Morpheusa okazało się, że jest ono już zajęte przez pannę Yaxley. Od drugiego brzegu pomógł więc usiąść obu damom, które z nim przyszły, a sam przejął dla siebie ostatnie krzesło, które absolutnym przypadkiem było obok Erika. Czyż mogły się gwiazdy tego dnia ułożyć lepiej?
W lewej dłoni właśnie Anthony trzymał kieliszek i gdy inni upili nieco musującego płynu, a w łaskawości gospodarzy nie zaczęli chrumkać, ani porastać dzikimi pnączami, odwrócił twarz ku machającemu do niego Erikowi uśmiechając się w odpowiedzi i wznosząc kryształ ku niemu w geście milczącego toastu, z życzeniem udanego wieczoru. Nie zakładał wcale, że zaraz zasiądą do jednego stołu, raczej że gdzieś miną się przypadkiem, lub wcale tego wieczoru nie zamienią ze sobą ani słowa – bywało przecież i tak. Nie chciał w to ingerować, skupiając się na otoczeniu i powitaniach, które jeszcze nie padły a paść powinny. Dlatego też wymówił się grupie, prosząc tylko swojego smoczego towarzysza o zajęcie im dobrego miejsca i ruszył prosto do fortepianu, czekając aż wybrzmią ostatnie tony spisane dłonią Liszta.
– Niebiańska istoto... – och, jakże lubił odnosić się do znaczeni imienia Celine, szczególnie jeśli korzenie miało w jego ukochanej łacinie.– Harmonia sfer nie może równać się z tym, co wychodzi spod Twych palców! Ktoś mógłby nas katować tutaj Piazzolą czy innym Gardelem, ale nie bierzesz jeńców w swoich estetycznych wyborach i wiesz, że za to cenię Cię najbardziej ze wszystkich gwiazd na muzycznym firmamencie magicznego Londynu. Nie zasłużyliśmy na Ciebie aniele – mówiąc to przysiadł się do niej, lustrując piękną twarz, tym piękniejszą, że noszącą ślady zmęczenia trudnością repertuaru. Znali się na tyle, by wiedziała, że jej były mecenas wychwycił zapewne fałszywe tony, wbrew własnemu perfekcjonizmowi ośmielał ją w myśli, że życie polega na braku perfekcji, gdyż samo w sobie jest drogą wiodącą do niej. – Czy zaszczycisz mnie rozmową później, będę potrzebował Twojej porady natury muzycznej, może... utworu na specjalną okazję, mam już pewną wizję, ale teraz widzisz Agnes goni nas, by oddać się arborejskiej rozpuście. – Wzrokiem uciekł ku gospodyni, z westchnieniem, zupełnie jakby ta do czegoś go zmuszała, choć oboje wiedzieli o tym, że nie była to prawda. Podobnie jak w jego prośbie było sporo przestrzeni na odmowę, choć oboje wiedzieli, że Anthony bardzo rzadko miał w zwyczaju o cokolwiek prosić. Była to grzeczność, jak zawiłe arabeski ornamentów zdobiące rozległe kantyleny. Stalowe oczy powróciły do pięknej Celine, a uśmiech zmiękczył metaliczny poblask tęczówek. – Jeśli miałabyś ochotę później na Ravela... pamiętasz jak razem przedzieraliśmy się przez jego Sonatinę? Twoja interpretacja Miroirs nie miała sobie równych. – Wierzył, że to kwestia francuskiej krwi. Wszak czym skorupka nasiąkła za młodu...
Wymienili jeszcze kilka zdań ze sobą, a potem przynaglony ruszył do stołu, zagarniając ze sobą Lorraine i Eden, przy czym ku uldze tej drugiej nie padło żadne słowo zaczynające się na "czy" a kończące na "podjęłaś już decyzję, moja droga?". Anthony niewątpliwie był w wybornym nastroju. Tym lepszym gdy odkrył, że choć liczył na dobre miejsce obok Morpheusa okazało się, że jest ono już zajęte przez pannę Yaxley. Od drugiego brzegu pomógł więc usiąść obu damom, które z nim przyszły, a sam przejął dla siebie ostatnie krzesło, które absolutnym przypadkiem było obok Erika. Czyż mogły się gwiazdy tego dnia ułożyć lepiej?