05.07.2024, 20:13 ✶
Przy mnie mogła być kim chce, nawet palić papierosy. Takie miałem urojenia na temat miłości, którą niby do niej żywiłem. Prawda jest taka (ale okazało się to później), że gustowałem w zupełnie innych kobietach niż Geraldine. Chociaż może właśnie o to w tym chodziło – mieć kobiety zupełnie inne od niej, aby nie czuć żadnego bólu lub posiadać skojarzeń, przypominać sobie chwil z nią i tym podobnych rzeczy sprawiających, że czułem się nieswojo. Nie umiem inaczej nazwać tej emocji. Nazwijcie mnie emocjonalnym analfabetą.
O tak, ja uwielbiałem, wręcz kochałem szczycić się swoją władzą. Uważałem zresztą, że skoro ja potrafię być doskonały to inni mogą chociaż spróbować być tacy jak ja; wiadomo, że nigdy nie dotrą do tego poziomu, ale mogliby chociaż odrobinkę zbliżyć się do niego. Nie wymagam dużo od innych, bo wiem, że nie każdy może być taki doskonały, ale minimum niech chociaż sobą reprezentują. Ale Geraldine nie musi. Ona w mojej głowie jest już iście wspaniała i bardziej się nie da. Nawet z tym papierosem w buzi.
Już chciałem dać wywód na temat nie spłonie, ale ugryzłem się w język. W końcu nie po to tu jestem, by dawać wykłady czy reprymendy. Chociaż naprawdę wymagało to ode mnie nie lada wyczynu. Zabawne jest to jak zachowywałem się przy niej na początku – uważałem ją za ideał, w głowie miałem całą naszą przyszłość, a później stałem się kim się stałem. Opuściłem mury szkolne i wszystko, co najlepsze we mnie zostawiłem w nich. Stałem się jeszcze bardziej skupiony na swoich przyjemnościach, nie patrząc na innych. Ani na ich uczucia ani na to w jakim stanie zostawiałem te kobiety.
- Każda inna byłaby wniebowzięta – no w tamtym momencie to się naprawdę oburzyłem.
W głowie miałem pustkę. Przez pierwsze pięć sekund. Później zacząłem się zastanawiać, co tak właściwie oznaczała jej odpowiedź. Czy mam już wysyłać sowę do matki, że potrzebuję trochę galeonów? Swoje kieszonkowe już wytraciłem na nowy kociołek i piwa kremowe w pubie. A Geraldine przecież zasługiwała na to co najlepsze i naszą randkę miałem zaplanowaną od początku do końca, nie szczędząc na to inwencji twórczej ani pieniędzy.
Chciałem przeżyć z nią te wakacje. A potem każde kolejne, i tak do końca naszych dni.
O tak, ja uwielbiałem, wręcz kochałem szczycić się swoją władzą. Uważałem zresztą, że skoro ja potrafię być doskonały to inni mogą chociaż spróbować być tacy jak ja; wiadomo, że nigdy nie dotrą do tego poziomu, ale mogliby chociaż odrobinkę zbliżyć się do niego. Nie wymagam dużo od innych, bo wiem, że nie każdy może być taki doskonały, ale minimum niech chociaż sobą reprezentują. Ale Geraldine nie musi. Ona w mojej głowie jest już iście wspaniała i bardziej się nie da. Nawet z tym papierosem w buzi.
Już chciałem dać wywód na temat nie spłonie, ale ugryzłem się w język. W końcu nie po to tu jestem, by dawać wykłady czy reprymendy. Chociaż naprawdę wymagało to ode mnie nie lada wyczynu. Zabawne jest to jak zachowywałem się przy niej na początku – uważałem ją za ideał, w głowie miałem całą naszą przyszłość, a później stałem się kim się stałem. Opuściłem mury szkolne i wszystko, co najlepsze we mnie zostawiłem w nich. Stałem się jeszcze bardziej skupiony na swoich przyjemnościach, nie patrząc na innych. Ani na ich uczucia ani na to w jakim stanie zostawiałem te kobiety.
- Każda inna byłaby wniebowzięta – no w tamtym momencie to się naprawdę oburzyłem.
W głowie miałem pustkę. Przez pierwsze pięć sekund. Później zacząłem się zastanawiać, co tak właściwie oznaczała jej odpowiedź. Czy mam już wysyłać sowę do matki, że potrzebuję trochę galeonów? Swoje kieszonkowe już wytraciłem na nowy kociołek i piwa kremowe w pubie. A Geraldine przecież zasługiwała na to co najlepsze i naszą randkę miałem zaplanowaną od początku do końca, nie szczędząc na to inwencji twórczej ani pieniędzy.
Chciałem przeżyć z nią te wakacje. A potem każde kolejne, i tak do końca naszych dni.