05.07.2024, 20:53 ✶
Na tamten moment to pewnie bym jej powiedział, że będziemy podróżować razem, że mogę przecież pisać z całego świata, a poza tym to podróże kształcą, więc jeszcze lepiej. Dosłownie bym powiedział wszystko, by tylko zgodziła się zostać moją dziewczyną. Można powiedzieć to otwarcie: wpadłem jak śliwka w kompot. Ale za to jaki cudowny kompot. Był pikantny i gorzki, ale mi podobał się ten smak, chociaż każdy inny chłopiec na moim miejscu pewnie by to wypluł.
Zmarszczyłem się jak zadała mi to pytanie. Zapewne widziała zmieszanie na mojej twarzy, bo wtedy sobie zdałem sprawę, że w sumie była jak każda inna – miała włosy i dziewczęcy głos, nosiła babskie rzeczy. To w mojej popapranej głowie czyniło ją jak każdą inną. I chyba właśnie wtedy narodziła się we mnie myśl, że każda kobieta jest taka sama. To znaczy każda ładna kobieta jest taka sama. Tylko takie mnie interesowały i tylko takie zauważałem.
- Jesteś gatunkiem: kobieta, więc tak. – odparłem, co miałem aktualnie na końcu języka, a nigdy nie powinno zostać wypowiedziane. W mojej głowie dalej nie istniało coś takiego jak odrzucenie, a lada moment miałem doświadczyć również i takiej emocji, która została ze mną na długo, długo później. – Zaplanowałem już naszą randkę. Piątek dziewiętnasta przy bramie wyjściowej? – mama mi zawsze powtarzała, że ludzi czasem trzeba stawiać przed faktem dokonanym. Chociaż sobie przypomniałem po chwili, że Geraldine to nie człowiek tylko kobieta i może mieć inne myślenie.
W późniejszym czasie także i ja będę miał myślenie jak ona teraz – nie dać się nikomu zniewolić ani nie przywiązywać się. Smutne jest to jak z otwartego na miłość człowieka uczyniła mnie kogoś takiego. A ja ją tak pięknie nazywałem cudownym kompocikiem.
- Co proszę – oburzyłem się, bo to było zbyt absurdalne. W mojej głowie nigdy nie byłem dla niej zły, wręcz przeciwnie (chociaż była to nieprawda, przez większość naszej znajomości byłem dla niej okropny, a czasem i okrutny) dlatego zupełnie nie pojmowałem jej zachowania.
Zmarszczyłem się jak zadała mi to pytanie. Zapewne widziała zmieszanie na mojej twarzy, bo wtedy sobie zdałem sprawę, że w sumie była jak każda inna – miała włosy i dziewczęcy głos, nosiła babskie rzeczy. To w mojej popapranej głowie czyniło ją jak każdą inną. I chyba właśnie wtedy narodziła się we mnie myśl, że każda kobieta jest taka sama. To znaczy każda ładna kobieta jest taka sama. Tylko takie mnie interesowały i tylko takie zauważałem.
- Jesteś gatunkiem: kobieta, więc tak. – odparłem, co miałem aktualnie na końcu języka, a nigdy nie powinno zostać wypowiedziane. W mojej głowie dalej nie istniało coś takiego jak odrzucenie, a lada moment miałem doświadczyć również i takiej emocji, która została ze mną na długo, długo później. – Zaplanowałem już naszą randkę. Piątek dziewiętnasta przy bramie wyjściowej? – mama mi zawsze powtarzała, że ludzi czasem trzeba stawiać przed faktem dokonanym. Chociaż sobie przypomniałem po chwili, że Geraldine to nie człowiek tylko kobieta i może mieć inne myślenie.
W późniejszym czasie także i ja będę miał myślenie jak ona teraz – nie dać się nikomu zniewolić ani nie przywiązywać się. Smutne jest to jak z otwartego na miłość człowieka uczyniła mnie kogoś takiego. A ja ją tak pięknie nazywałem cudownym kompocikiem.
- Co proszę – oburzyłem się, bo to było zbyt absurdalne. W mojej głowie nigdy nie byłem dla niej zły, wręcz przeciwnie (chociaż była to nieprawda, przez większość naszej znajomości byłem dla niej okropny, a czasem i okrutny) dlatego zupełnie nie pojmowałem jej zachowania.