05.07.2024, 21:37 ✶
W tamtym momencie nie byłem pewien, czy kiedykolwiek złamałem komuś serce. Przynajmniej z własnego punktu widzenia. Choć rzeczywistość mogła być zgoła odmienna. W końcu kończyłem siódmą klatę i nieprawdą było, że nigdy nie całowałem się albo nigdy nie uprawiałem seksu. Swój pierwszy raz przeżyłem na wakacjach po szóstej klasie z piękną blondyneczką. Ale oczywiście myślałem o Geraldine! Co prawda kilka tygodni później, bo ktoś inny zawrócił mi w głowie w tamtym czasie, ale nie o to przecież chodziło. To ona była tą główną dziewczyną, spełnieniem moich marzeń. Obiektem jednocześnie tak dalekim i tak bliskim. Mogłem ją dotknąć, ale nie mogłem jej mieć i to mnie frustrowało.
Po jej słowach przybrałem maskę numer dwa miliony, bo właśnie sam wszedłem na tryb bojowy. Moją główną dewizą było to, żeby nie dać się zaskoczyć.
- A czy nie powinnaś być dumna z tego, że szanuję kobiety, uważam je za coś cudownego i dlatego jesteś w jednym worze z nimi? – teraz rzeczywiście stroiłem sobie żarty. Nie dlatego, że uważałem ją za brzydszą od innych (wręcz przeciwnie), ale dlatego, że nie doświadczyłem do tej pory uczucia odrzucenia, a to najwyraźniej mnie właśnie spotykało. Chciałem ją upokorzyć tak jak ona mnie w tym momencie. O d m ó w i ł a mi. Jak ona w ogóle śmiała?
- Koledzy mówią, że wystarczy im opowieść, dlatego nie ma ich ze mną – wywróciłem oczami na znak, że w nic nie pogrywam, a jej wypowiedzi są niedorzeczne. Chociaż moje wywrócenie oczami można było odebrać na dwojaki sposób.
Naprawdę czułem się dziwnie w tamtym momencie. Nie rozumiałem swoich emocji, ale były one nieprzyjemne. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tego rodzaju uczucia. Dotychczas, gdy na czymś mi zależało to mimo wszystko otrzymywałem to choćby ciężką pracą. A tu spotkałem się z murem, który wmawiał mi, że nabijam się, że moje uczucia są tylko dobrą zabawą. Poczułem się naprawdę okropnie. Jakbym dla niej mógł nie istnieć. Wizja wspólnego domu nad rzeką rozmazała mi się w głowie kompletnie i przyznam szczerze, że w tamtym momencie poczułem niewyobrażalny gniew i złość. Może i moje intencje nie zawsze były szczere, jeśli chodzi o innych ludzi, ale w wówczas mówiłem śmiertelnie poważnie. Ćwiczyłem nawet zaproszenie Gerdy na randkę przed lustrem!
Po jej słowach przybrałem maskę numer dwa miliony, bo właśnie sam wszedłem na tryb bojowy. Moją główną dewizą było to, żeby nie dać się zaskoczyć.
- A czy nie powinnaś być dumna z tego, że szanuję kobiety, uważam je za coś cudownego i dlatego jesteś w jednym worze z nimi? – teraz rzeczywiście stroiłem sobie żarty. Nie dlatego, że uważałem ją za brzydszą od innych (wręcz przeciwnie), ale dlatego, że nie doświadczyłem do tej pory uczucia odrzucenia, a to najwyraźniej mnie właśnie spotykało. Chciałem ją upokorzyć tak jak ona mnie w tym momencie. O d m ó w i ł a mi. Jak ona w ogóle śmiała?
- Koledzy mówią, że wystarczy im opowieść, dlatego nie ma ich ze mną – wywróciłem oczami na znak, że w nic nie pogrywam, a jej wypowiedzi są niedorzeczne. Chociaż moje wywrócenie oczami można było odebrać na dwojaki sposób.
Naprawdę czułem się dziwnie w tamtym momencie. Nie rozumiałem swoich emocji, ale były one nieprzyjemne. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tego rodzaju uczucia. Dotychczas, gdy na czymś mi zależało to mimo wszystko otrzymywałem to choćby ciężką pracą. A tu spotkałem się z murem, który wmawiał mi, że nabijam się, że moje uczucia są tylko dobrą zabawą. Poczułem się naprawdę okropnie. Jakbym dla niej mógł nie istnieć. Wizja wspólnego domu nad rzeką rozmazała mi się w głowie kompletnie i przyznam szczerze, że w tamtym momencie poczułem niewyobrażalny gniew i złość. Może i moje intencje nie zawsze były szczere, jeśli chodzi o innych ludzi, ale w wówczas mówiłem śmiertelnie poważnie. Ćwiczyłem nawet zaproszenie Gerdy na randkę przed lustrem!