Z nim na pewno Grace nie rozmawiała. A na pewno, nie żaliła z problemów. Nie chciała niepokoić? Albo zwyczajnie uznała, że sskoro bracia rozmawiają często ze sobą listownie, to pewne informacje są przekazywane. Richard co prawda udawał uprzejmego i miłego szwagra. Może i nawet ulubionego wujka przez ich córkę? To, czym kierował się Richard, podejmując tak radykalnego działania, wiedział tylko on. Nie żeby zazdrościł bratu posiadania żony. Kobiety były przecież problemem. Balastem, którego trzeba było się w pewnym momencie życia pozbyć. Czy ich ojciec nie postępował tak samo z matką? Czy oni nie wzięli z niego przykładu?
Być może Richard specjalnie zadawał bratu różnego pokroju pytania, aby dowiedzieć się, jak najwięcej o problemach Grace, jak wiele mogą wiedzieć inni, osoby spoza ich rodziny. Doceniał też to, że Robert sam przyznał się iż coś jej robił. Powiedzmy może, że jako mąż jej pomagał w inny sposób. Ale po prostu coś nie wyszło.
Gestem dłoni dał mu znać "że okej". Przyjął do wiadomości fakt, że Grace mogła faktycznie z kimś rozmawiać. Dalej Robert wyjaśnił, ze odwiedzali jej rodziców. Spotykała się z rodzeństwem. Miała swojego uzdrowiciela. I to właśnie przykuło Richardowi dużą uwagę. Przepisywane leki nie pomagały. Mogły pogarszać jej stan zdrowia. Ewentualnie kobieta nie chciała się przyznać iż je otrzymując, nie pomagały.
- To były jego słowa, nie moje. Może inaczej na to spojrzał, bo nie zna sprawy od środka. Jak mi teraz wyjaśniłeś, szczególnie o uzdrowicielu, może okazać się pomocne.Wyjaśnił. Wytłumaczył nieco. Może okrężnie, może nieodpowiednio podszedł do tematu. Brytyjski Departament Prawa mógł działać inaczej niż Norweski. Nie chciał bratu zaszkodzić. Chciał pomóc. A skoro Robert był z nim szczery, dlaczego nie zrobić tego w drugą stronę? Nie powiedział wprost, co zrobił. Okrężną drogą wyjaśnił, czego on sam potrzebuje. Dał Robertowi chwilę, nawet dłuższą na przetrawienie tej informacji.
- Tak. Zabiłem.
Przyznał się. Choć w słowach brata nie wyczuł oskarżenia. Tak z jego tonu nie wybrzmiało poczucie winy. Jakby nie było to niczym trudnym do wykonania.
Dopalił papierosa i zgasił w popielniczce. Dał bratu czas, aby poukładał sobie wszystko w głowie, przemyślał, zastanowił się co dalej. Tak jak Robert zaufał jemu, tak Richard zrobił to samo. Uwolnił brata od problemu. Ale też może liczył, ze i on go wesprze? Zdawał sobie sprawę z tego, jak taka strata matki wpłynie na dziecko. Przechodził to ze swoim starszym synem, po śmierci Rebecci. Bo czy do jej śmierci, Richard też się nie przyczynił?