– No cóż, niektórzy się przejmowali. Myśleli, że coś ci się stało, dlatego przestałeś przychodzić do pracy – to, że sprawa wyglądała inaczej… cóż. Snatley musiał mieć za uszami znacznie więcej, niż dawał po sobie poznać. Victoria nie miała zielonego pojęcia, co odwalił, ale mogła tylko zgadywać, że musi być to coś grubego i jednocześnie, że Ministerstwo nic na niego nie ma… Bo inaczej nikt by go nie wypuścił. Ewentualnie same podejrzenia względem jego osoby tak uraziły jego męską dumę, że postanowił się ewakuować bez słowa i nawet nie dał znać kolegom. Absurdalne, nie? Dlatego tę opcję Victoria bardzo szybko wykreśliła. Wiedziała, że Sauriel jest jednym ze Śmierciożerców, przymusowo, ale jest, a robiąc bardzo duży myślowy krok… cóóóż. Staley… też mógł, prawda? Sklejałoby się to z całą resztą tej dziwacznej sprawy, o którą pytać nie zamierzała, bo w tym wypadku im mniej wiesz… Musiała go jednak zapytać o coś innego.
– Wyjaśnisz mi za to co innego? – Victoria uśmiechnęła się uprzejmie, ale prawda była taka, że wcale nie było jej do śmiechu. – Po jaką cholerę się ukrywasz, a potem pierwsze co robisz, kiedy Prorok Codzienny publikuje nieprawdziwy artykuł o Laurencie Prewettcie, to piszesz do niego list i podpisujesz go własnym imieniem? – a skąd o tym wiedziała? Bo przeglądała prywatną korespondencję Laurenta Prewetta. Bo zajmowała się tą sprawą całkowicie służbowo (prywatnie też…) i co prawda jeszcze nie napisała raportu do Moody, ale była w kropce co ma zrobić ze Stanleyem. – Wiesz jak zajebiście jest to podejrzane? Zwłaszcza biorąc pod uwagę atak na New Forest? – czy to był opierdol? Tak, w sumie to tak, Victoria przyjęła jeden z tych tonów, które Stanley tak dobrze znał ze szkoły. Nie podniosła głosu, co to, to nie, nie musiała. Westchnęła zaraz jeszcze. – Wiesz, że będę to musiała ująć w raporcie, nie? Że napisałeś ten głupi list – on istniał, wiedziała o nim ona i Laurent. No nie miała tutaj zbyt wielkiego pola do popisu, mogła co najwyżej odrobinę to odwlec w czasie, ale też nie za długo. Powiedziała to jednak dużo bardziej miękko niż poprzednio. Bo naprawdę… Potrzebowała Stanleya wolnego i żywego. Fakt, jej raport nie sprawi, że go złapią, może co najwyżej zaczną się bardziej nad nim zastanawiać. Bo obecne brzmienie listu gończego jeszcze nie było tak straszne.
Miednica… Miednica, a nawet trzy różnej wielkości miednice stały sobie w szafce, którą Stanley mógł rzecz jasna bez problemu otworzyć, nie była zamknięta na kłódkę, ani nic z tych rzeczy i nie było żadnego krzyku czy komentarza, kiedy jej myszkował po piwnicy. Luna się wtedy nawet zainteresowała nową „zabawką” (szafką) i próbowała do niej dostać, nawet Kwiatuszek zerkał zaciekawiony jednym otwartym ślepiem. Zaś etykiet do czytania też było tutaj sporo. Książek z obrazkami też.
– Masz na myśli, że śmierdzi? – powiedziała to z kamienną twarzą, ale zaraz się rozpogodziła, dając znać, że to w sumie żart. Znaczy… no śmierdziało, ale to był fakt, a ona nie zamierzała się za to obrażać. – Chodź za mną – zaprowadziła go tam, gdzie trzeba i pozwoliła mu samemu wejść sobie do łazienki, a sama czekała sobie na korytarzu, bawiąc się w tym czasie z kotem, który próbował złapać piórko. Te próby skoków na pewno były dla Stanleya słyszalne.