— Przed ślubem, chłopcze. To wszystko powinno mieć miejsce przed waszym ślubem. — Odpowiedział swojemu synowi tak poważnie jak to tylko możliwe w obecnej sytuacji. — Nie będzie to dla was trudne, jeśli się naprawdę dobrze znacie i zgodzicie się przyjąć owe podarki. To tradycja niespotykana w tych stronach, jednak nie powinieneś od niej odstępować. — Dopowiedział, ciesząc się w duchu, że jego pierworodny w taki sposób podszedł do obowiązującej w ich rodzinie tradycji.
— Nawet nie wiesz, jak cieszą mnie twoje słowa, synu. — Dagur wypowiedział te słowa zaskakująco miękkim głosem, mrugając powiekami o jeden raz za dużo w krótkim czasie. To wcale nie było poruszenie wywoływane słowami swojego jedynego syna. Po prostu wpadło mu coś do oka. Naprawdę udał mu się ten chłopak, choć wymagało to od jego żony i od niego samego wiele wyrzeczeń i drugie tyle zmartwień. Wiele dla niego to znaczyło, że te bardzo sfatygowane są dla Hjalmara bardzo istotne. Od tego naprawdę mogło zrobić się mu tak ciepło na sercu.
— Postęp wydaje się być nieunikniony. Nie zawsze on jest tak dobry jak się wydaje, gdyż grzebie on w mrokach dziejów wiele istotnych rzeczy oraz wspaniałe tradycje. Czarodzieje od zawsze używali różdżek, natomiast mieczy wyłącznie w szermierce. Broń biała znalazła większe zastosowanie u mugoli. Dla nich nasi przodkowie wykuli jej bardzo wiele. Zaszczyt... to prawda. — Dagur z rozwagą odpowiedział na słowa swojego pierworodnego, który w tym momencie pozwolił sobie na rozmarzenie. — Z tym traktowaniem niczym królowie bym polemizował... ale byli bez pewnością bardzo szanowani przez społeczeństwo i wodzów. — Dagur doskonale wiedział, że w przeszłości każdy musiał znać swoje miejsce i rozsądnie było trzymać rękę na pulsie, tak aby nie zachłysnąć się władzą ani społecznym poważaniem. Niemniej nie sposób temu zaprzeczyć, że bez wprawnego kowala każda osada ich przodków znacznie gorzej prosperowała, a też nie miał kto wyrywać zębów.
Rolą ojca nie jest stanie na drodze własnym dzieciom, tylko pokierowanie nim aby obrał dla siebie właściwą drogę. Tego zamierzał się trzymać. Jeśli jego syn zdecyduje się otworzyć ten zakład to jedynie zostanie postawiony przed koniecznością znalezienia sobie pomocnika.
— Przecież nie siedziałbym z wami. Jeszcze nie poznałem ojca twojej dziewczyny i to byłby dobry moment na poznanie go. — Dagur rozumiał postawę swojego syna i zamierzał uszanować jego życzenie, ale też nie mógł zaprzeczyć, że to byłby dobry moment na rozmowę dwóch ojców.
— Opuśćmy kuźnię, synu. Wystarczy na dzisiaj tej roboty. — Zaordynował z uśmiechem, po czym kierował się do wyjścia. Zasłużyli na odpoczynek.