Nie drążył tematu z tłumaczeniem się i przepraszaniem, skoro brat uciął temat. Nie było to w tej chwili istotne, ważne. A problem, jaki trzeba było rozwiązać i to od razu. O ile nie było trudne kogoś zabić, zadbać o swoją anonimowość, to jednak momentami problematyczne stawało się ustalenie swojego miejsca pobytu w dniu śmierci swojej ofiary.
Robert wykazywał zainteresowanie problemem na tyle, że Richard mógł faktycznie poczuć, że może liczyć na jego pomoc w tej sprawie. Sam dowiedział się, że Robert cokolwiek działał w sytuacji swojej żony, najpewniej doskonaląc swoje umiejętności. Co stało się z Grace Mulciber, wiedzieli tylko oni. I tak miało pozostać.
Tytoń zawsze pomagał w myśleniu i uspokojeniu. Wiedząc, że i brat palił, zostawił paczkę na wierzchu. Nie odzywał się, pozwalając starszemu bliźniakowi na opracowanie rozwiązania zaistniałego, nowego problemu. A bardziej, zapewnieniu dla Richarda alibi, że nie miałby żadnych powiązań ze śmiercią szwagierki. Tak właściwie, kto by się tego spodziewał? Kto by go podejrzewał? Członka rodziny, Aurora Norweskiego Ministerstwa Magii? Nikt nie miałby pojęcia, że Richard byłby zdolny do czegoś takiego.
Aurelius. Gdy padło to imię, Richard zawiesił się na moment z uniesioną dłonią i wypalonym do połowy papierosem. Robert był u niego wczoraj. Wsadził papierosa do ust, aby się zaciągnąć słuchając wyjaśnień dalej. ”Poświęci swojego przyjaciela?” – zastanowił się przez chwilę. Przez chwilę patrzył na Roberta, odczytując jego wymowne spojrzenie. Domyślał się, do czego to zmierzało. Przeniósł wzrok przed siebie, gapiąc na regał z książkami. Teraz on potrzebował pomyśleć. Ufał bratu. Ale też musiał zastanowić się, co on sam robił ostatniego wieczora. Poukładać w głowie, aby to wszystko miało sens, logikę. Nie mogliby na pewno uznać, że z Robertem wyszli razem. Richard często opuszczał kamienicę, gdzieś zabierając dzieci, jeżeli pogoda na to pozwalała, nie zawsze będąc wstanie wytrzymać z ojcem pod jednym dachem. Robił częste spacery po okolicach, zaglądał do pubów, jeżeli był sam.
- Ufam Ci, że to może się udać.Odezwał się w końcu zdecydowanym tonem, po krótkim namyśle. Spojrzał nawet na Roberta, wyrażając sobą zgodę na zaproponowane rozwiązanie.
- Pomogę Ci przekonać Aureliusa. W jakikolwiek sposób będzie to konieczne. Ale upewnię się, naprawdę chce go dla tej sprawy "poświęcić"?
Zgodził się definitywnie na jego plan. Bo sam nic w tym momencie nie był wstanie wykombinować, jak jedynie mieć słowo brata. Lecz dla pewności, chciał się jeszcze dopytać, czy aby na pewno chce Robert wykorzystać tutaj Aureliusa jako ich narzędzie.
- Niezależnie od decyzji, jakie podejmuję, zawsze mi pomagasz. Nie wiem co bym bez Ciebie zrobił.
Najpewniej też nigdy się nie uda mu odpowiednio odwdzięczyć za te wszystkie lata, w jakich brat był i jest nadal jego wsparciem, pomocą, wszystkim. Jedyną rodziną, przyjacielem, prawdziwym starszym o parę chwil bratem.