[26 sierpnia 1972] Jeden wieczór pod Londynem - stół do pokera #2

Znudzona poza zblazowanego arystokraty nie zdradzała nerwowości. Przyglądał się swoim kartom – wymienił na początek jedną, ignorując nienawistne spojrzenia Severine i zaczepne uśmiechy Isaaca – dopóki nie poczuł, jak ktoś łypie na niego spode łba jak na wesz żerującą na krwawicy społeczeństwa. Atreus Bulstrode, któż by inny. Alexander miał ochotę zetrzeć mu ten durny uśmieszek z twarzy. Zamknij mordę, skurwysynu, pomyślał z niechęcią. Większość ludzi przy stoliku i tak była przecież świadoma, że ma do czynienia z posiadaczem trzeciego oka. No, może poza czarnowłosą partnerką aurora.

– Mamy taką anegdotę wśród jasnowidzów. – Nie kierował swoich słów do nikogo w szczególności: pozwolił im unieść się ponad stołem jak wątłym smużkom dymu z odpalonych wcześniej papierosów. – Mówi o tym, jak amerykański mistyk, Edgar Cayce, przepowiedział pewnego dnia wielkie trzęsienie ziemi. Imponujące dokonanie, prawda? – Uśmiechnął się lekko, strzepując popiół. – Niestety, nie zdołał przewidzieć, że tego samego dnia – spiesząc na lunch – wdepnie w psie gówno.

Kiedy jego spojrzenie spoczęło na twarzy Atreusa, był już doskonale obojętny.

– Jesteś gównem rozsmarowanym u mojej podeszwy, Bulstrode – odpowiedział gładko. – Nie potrzeba trzeciego oka, by wiedzieć, że takie niskie prowokacje to twoja specjalność. W którym momencie dzisiejszego wieczora wyjmiesz swojego chuja i trzaśniesz nim kogoś po mordzie? Mamy stawiać zakłady?

Poczuł się rozczarowany. Wyobraził sobie, jak uderza twarzą Bulstrode'a w stół do pokera, raz po raz, rozrzucając żetony ubrudzone krwią. Zacisnął i rozluźnił pięść.

– Przepraszam panie za ten język. – Wcale nie było mu przykro. Wymienił trzy razy tę samą kartę, znudzony. – Wyrównuję. – Dołożył brakujące żetony do stojącego przed nim stosiku. Niebieskie oczy rozbłysły, kiedy spojrzał na czarnowłosą. Uśmiechnął się drapieżnie. – Gdybym użył swoich mocy, już znałbym pani imię.