[28 marca 1972] Lycoris i Perseus / Dom Perseusa i Eunice

Wpatrywał się w otwartą książkę, jednak nie był w stanie odczytać wydrukowanych słów; kształty liter naprzemiennie rozpierzchały się i zlewały w jedność, sprawiając wrażenie, jakoby tekst został sporządzony w nieznanym Perseusowi języku. Na początku marca insomnia ponownie porwała go w swe szpony; najpierw ciąża Eunice (wciąż nie docierało do niego, że za kilka miesięcy zostanie ojcem), później samobójstwo Simone (każdego dnia drżał ze strachu na myśl o tym, że intryga mogłaby ujrzeć światło dzienne), a na koniec pogróżki związane z wydarzeniami na balu u Longbottomów (miał szczerą nadzieję, że był to jedynie żart). Ponadto list, który przypadkiem znalazł się w jego rękach stawiał pod znakiem zapytania całe jego małżeństwo. I chociaż żona zapewniała Perseusa, że był jedynym mężczyzną w jej życiu, ziarna niepokoju zostały zasiane w jego sercu i z wolna zaczynały kiełkować.
Nie od razu zarejestrował, że nie jest w mieszkaniu sam. Nie zdawał sobie nawet sprawy z tego, że w roztargnieniu zapomniał zamknąć za sobą drzwi; Lycoris zapewne siedziałaby na fotelu w salonie przez kolejne kilka kwadransów, gdyby jej brat nie zauważył, że skończyła mu się kawa. Ujmując więc ostrożnie filiżankę otrzymaną w podarku od Eden udał się do kuchni; wciąż był w stanie poruszać się bez laski, nieco mniej zgrabnie niż gdyby był w pełni sprawny i używając od czasu do czasu mebli jako podparcia, jednak nadal nie wymagał niczyjej pomocy.
Widok siostry siedzącej z książką w jego domu jak gdyby nigdy nic nieco go zaskoczył, odrobinę zaniepokoił, zaś niespodziewany dźwięk jej głosu tylko na ułamek sekundy zaprowadził serce niebezpiecznie blisko granicy tachykardii. Poza tym, ogarnęła go niewypowiedziana ulga oraz wdzięczność za tę niezapowiedzianą wizytę, choć chłód spojrzenia, jakim ją obdarzył, mógłby sugerować postronnemu obserwatorowi zgoła inne uczucia.
— Nie wszystko kręci się wokół ciebie — odparł nieco bardziej oschle, niż zamierzał i prędko pożałował tej pasywnej agresji względem siostry. To nie Lycoris była powodem jego złego samopoczucia. — Wybacz, za dużo się ostatnio dzieje — ukrył na moment zmęczoną twarz w dłoniach, a zaraz potem przybrał maskę wzorowego gospodarza.
Wystarczyło, że wiedziała. Jakimś sposobem zawsze wiedziała, gdy jej potrzebował.
— Napijesz się czegoś? Kawy? Herbaty? Szkockiej? — zaproponował z wyuczonym uśmiechem, rzucając sugestywne spojrzenie w kierunku barku. Tak, alkohol był dobrym pomysłem. Tylko alkohol ich ocali.