Zadawanie Urlett pytań wymagających dłuższej wypowiedzi, to jedna z tych rzeczy, których szybko oduczyli się ludzie spędzający z nią czas. Kobieta często dawała krótkie i zwięzłe odpowiedzi. Ale czasami... pytający otrzymywał niekończący się esej. Kobieta nie była snobką, ani też nie uważała się za pępek świata. Nie miała nastawienia moralizatorskiego, czy edukacyjnego... Ona po prostu zaczynała uzewnętrzniać wszelkie myśli krążące jej w głowie wokół danego tematu. Nie miała hamulców. Rozumiała, że jej powściągliwość podczas standardowych pogawędek nie sprawiała dobrego wrażenia, dlatego łapała okazję i "nadrabiała" niewypowiedziane wcześniej normy słów.
— Oczywiście, że są takie miejsca. Chciałabym zobaczyć Esy i Floresy, podobno największa magiczna księgarnia w Wielkiej Brytanii. Chciałabym porównać asortyment do mojej lokalnej księgarni. Także biblioteka mnie interesuje. Nie tylko magiczna, ale też Biblioteka Narodowa i Biblioteka Londyńska. No i biblioteki uczelni, szczególnie Imperial College London, University College London... — Urlett wymieniła jeszcze kilka klasycznych atrakcji turystycznych, jak i bardziej specyficznych lokacji związanych z jej naukowymi zainteresowaniami. Czymś się przecież musi zająć podczas pobytu tutaj.
— Tak, nazwisko jest rzeczywiście jednoznaczne — odpowiedziała przyjaźnie. — Pewnie każdy od razu po poznaniu pyta was o pokrewieństwo z Jean Théodore Delacour, prawda? Twój ojciec przekazał mi już smutne wieści, panno Delacour, że niestety nie macie z nim związku. A szkoda. Mimo wszystko możemy uważać Plagiopholis delacouri za symbol życzliwych relacji pomiędzy naszymi rodzinami, prawda? Nazwany na cześć Jean Théodore, a więc z "Delacour" w nazwie, wąż, będący symbolem moich kognatów. Bo ojciec wspominał o tym, że moja matka jest z Gauntów, prawda, panno Delacour?
Urlett nie miała po drodze ze sztuką niemuzyczną, ale na symbolach potrafiła zawiesić oko na dłużej. Odczytywanie ukrytych znaczeń, nadawanie nowych. Fascynująca zabawa.
— [b]Dla mnie to wszystko. Dobra robota[b] — odpowiedziała skrzatce. Miłe, ale niecodzienne słowa. Otóż dla Urlett skrzaty domowe były jak zwierzątka. O wysokim stopniu inteligencji, ale wciąż bliżej psa, niż człowieka. Dlatego zamiast "dziękuję", czy chociażby neutralnego skinięcia głową, czarownica korzystała z metod warunkowania.