[10.08.72] Windermere. Bestie, które miały chronić (II)

Wielkie przerażenie zalało mój umysł. Zaparłoby mi zapewne dech w piersi, gdyby nie były wypełnione wodą. Przez to jakoś tak dziwnie... czknąłem wodą pod wodą, że tak właściwie to nie byłem pewien, co robię i czy robię. Trwało to może ułamek sekundy, a może wcale. Ale nieistotne! Geraldine! Uświadomiłem sobie, że chciałem jej urwać łeb. To tak na serio, a nie tylko w ramach braterskich pogróżek. Chciałem ją pochwycić i rozszarpać na strzępy. W zdecydowanym afekcie, kiedy pragnąłem triumfu Adrii.
Rozejrzałem się wokół zdezorientowany. Sam się ocknąłem czy ktoś mi pomógł...? Nikt nie celował we mnie z różdżki, więc to może moja własna siła woli? Cóż, niezależnie od powodów mojego ocknięcia się, dałem znać Esme, że już jest wszystko w porządku, po czym zrobiłem ruch wstecz i popłynąłem za Geraldine w kierunku Adrii. Zamierzałem ominąć kocioł szerokim łukiem, ale... ale nie chciałem by ktokolwiek jeszcze zasmakował skutków tej mazi, więc skierowałem nań różdżkę. W pierwszej chwili chciałem go zniszczyć, ale... zreflektowałem się w czas. Może lepiej było stworzyć mu odpowiednią osłonę? Niż rozchlapywać wszędzie truciznę?
Wyciągnąłem różdżkę i zacząłem coś tworzyć. Oby było solidne. Nas nie zawiodło. Nikogo z nas.

Kształtowanie w celu stworzenia solidnej osłony na kotle

Rzut N 1d100 - 80
Sukces!

Rzut N 1d100 - 47
Slaby sukces...