[21.06.1972] Born in the Slumber

– Nie, nie podawaj mu alkoholu. Czy ja ci już kiedyś nie mówiłem, żeby nie podawać krwawiącym alkoholu? – powiedział do brata. Pewnego razu wyleje mu tę jego całą szkocką i tyle będzie. Icarus od czasu śmierci ojca zdecydowanie pił za dużo i Basilius z każdym kolejnym dniem i każdą kolejną szklanką whiskey, którą pił jego brat był tego coraz to bardziej boleśnie świadomy. Zazwyczaj przyjmował ten fakt jedynie z pewną dozą spokoju i zmartwienia, ale w momentach takich jak dzisiaj, gdy już i tak otaczało go za dużo nerwów, najchętniej podjąłby gwałtowne kroki. Szkoda tylko, że Icarus wtedy po prostu pewnie kupi sobie nową, ale jeden problem na raz. Bacznie obserwował wyraz twarzy Laurenta, gdy podawał mu eliksiry na uśmierzenie bólu. – Jest lepiej? – spytał na wypadek, gdyby jeden nie wystarczył i dalej zajął się łataniem rany, nie dając po sobie poznać, że chociaż nie było to nic z czym nie dałby sobie rady, to nie wyglądało to najlepiej, ale nie na tyle, by zarządzić szybką wycieczkę do Munga. Po prostu niektóre rany, nawet takie do załatania, wyglądały paskudniej od innych i wymagały nieco więcej skupienia. I to właśnie była jedna z tych ran.
Świetnie. Obscurus, statek zabijający ludzi i infernusy. Czemu jego rodzina nie mogła mieć jakiś normalnych kontuzji? Wczoraj na przykład zajmował się pacjentką z drobnym urazem, którego doznała podczas zajmowania się ogródkiem. Czemu Laurent nie mógł po prostu zajmować się ogródkiem?
– A powiedz mi jeszcze, jak to się w ogóle stało, że się na tym statku znalazłeś, zamiast po prostu zignorować zew morza i życzenie pereł? I skąd w ogóle miałeś te perły? – spytał, bo to swoją drogą też było szalenie ciekawie. Dlaczego ze wszystkich ludzi na tym świecie to jego kuzyn musiał wpakować się w coś takiego? Może rzeczywiście wszyscy Prewettowie mieli coś z głową, co kazało im pchać się w ryzykowne sytuacje. Inaczej pewnie ich rodzina nie zajmowałaby się tym, czym się zajmowała. A najgorsze, że chyba też tę chorobę głowy odziedziczył, nawet jeśli w znacznie mniejszej dawce. 
– Michael wrócił do rezerwatu – odpowiedział za brata, przyglądając się ranie, którą właśnie zabandażowywał. Krwawienie ustało, nic nie powinno się też babrać, ale Laurent i tak potrzebował zdecydowanie odpoczynku i jakiegoś nadzoru. Odsunął się nieco ponownie i podał kuzynowi kolejny eliksir – tym razem na uzupełnienie krwi, a następnie zerknął na brata.
– Mógłbyś przynieść jakiś sweter? I koce? – poprosił, bo Laurent dalej był lodowaty, a on nie chciał go jeszcze na razie zostawiać samego. – I byłoby mi szalenie miło gdybyś po drodze nie odpowiadał na żadne wezwania morza, dobrze? Nie, naprawdę Icarusie, powiedź, że ty tego byś nie zrobił.
Cerber w tym czasie zaczął się kręcić pomiędzy nogami Icarusa, jakby wiedząc, że nie za bardzo powinie podchodzić teraz do pozostałych zgromadzonych w tym pomieszczeniu.