[17 VIII 1972] flowers will grow from my bones | Morpheus & Erik

W gruncie rzeczy, w kwestii dołączenia do Zakonu Feniksa nie miał zbyt dużego wyboru. Z perspektywy czasu wydawało się to dosyć oczywistym wyborem, biorąc pod uwagę niebezpieczeństwo czyhające na społeczność czarodziejów, jak i jego bliskich. Wychował się w domu, w którym pielęgnowano wysokie poczucie sprawiedliwości. Tradycja walki o bezpieczeństwo, spokój i porządek była zakorzeniona w Longbottomach, nawet jeśli życie nie popchnęło każdego z nich do Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów.

W obliczu konfliktu Brygada Uderzeniowa i Biuro Aurorów nie mogły działać ze stuprocentową efektywnością, mając kończyny skrępowane zasadami, regulacjami oraz dekretami urzędników, to wiadome było, że prędzej czy później pojawią się ludzi skłonni do działania. I dobrze by było, aby pośród nich znalazły się jednostki, które wiedziały, jak faktycznie rozporządzać grupę chętnych, acz nie do końca zorganizowanych ludzi. Ktoś musiał mieć nad tym pieczę.

I trafiło na Brennę. A Erik wcale jej tego nie zazdrościł; uważał, że praca dla Ministerstwa Magii ją wykańczała, a teraz, gdy miała jeszcze na głowie Sieć Feniksa, coraz częściej miał wrażenie, że działa ponad swoje siły. A jednak i tak brnęła w to wszystko coraz głębiej, operując tym statkiem tak, aby obrał odpowiedni kurs. Nie byłby w stanie zostawić jej w tym wszystkim samej.

— Nie martw się, to jeszcze tylko kilka miesięcy i dołączę do waszego grona — sarknął z rozbawieniem, mając na myśli przede wszystkim innych znajomych Morfeusza, jak Anthony, Jonathan czy Charlotte.

Pokiwał głową, powstrzymując się przed natychmiastowym zaprzeczeniem słowom wuja. Czy w miłości cokolwiek mogło być definitywne? Gdyby tak było, to zarówno Laurence, jak i Antoniusz zniknęliby z jego życia wraz z zerwaniem kontaktów, a jednak koniec końców tak się nie wydarzyło. Czy to ich wybory, czy siła wyższa - coś spychało ich do czasów i miejsc, gdzie mogli się spotkać ponownie. Czasem takie spotkania przynosiły ból, a czasem radości. Może Morfeusz ma szansę zasmakować tego drugiego?

— Życzę ci wszystkiego, co najlepsze. Obyś tylko nie zapominał, kim jesteś i jaki jesteś — dokończył.

A więc wujek Clemens też wiedział. I na dodatek nie miał z tym problemu. Dobrze było usłyszeć coś takiego, biorąc pod uwagę, że jak do tej pory na horyzoncie nie było zbytnio innego kandydata, który miałby przejąć w pewnym momencie pałeczkę pierwszeństwa w rodzinie Longbottomów. Za każdym razem, gdy nachodziły go takie wątpliwości, Erik miał nadzieję, że jego ojciec nie zrzeknie się tytułu na rzecz przekazania go jemu. Chciał cieszyć się rodzinnym spokojem najdłużej, jak się dało, a gdyby do tego jeszcze przeszła na niego opieka nad Warownią i kwestia żony i ślubu... Wzdrygnął się na samą myśl.

— Brenna w moim przypadku coś podejrzewa, a raczej... — zawiesił głos, przymykając na chwilę oczy, co by znaleźć odpowiednie wyrażenie. — Myślę, że wie, ale jedyne czego jej brakuje do stuprocentowej pewności, to jasnego potwierdzenia z mojej strony.

Parsknął na komentarz Morfeusza, co do czarnomagicznego artefaktu. Cóż, niektórzy musi walczyć o 7 rano w szkockich górach z dzikimi stworzeniami, żeby bystre umysły czyściły z klątw starą księgę. Taka to była sprawiedliwość na tym świecie.

— Mmm… Cóż za smakołyk. Nie mogę się doczekać, aż mi wyjawi, co dla mnie przygotowała. Ostatnim razem wyprowadziła mnie na wzgórza, gdzie walczyliśmy z górskim trollem — wyjaśnił, wzdychając przeciągle.