16.07.2024, 20:49 ✶
Średniowiecze
Tak jak w czasach starożytnych czarodzieje nadali fundamenty światu, który znamy dziś, tak czasy średniowiecza zdecydowanie były okresem, w którym magia i wiedza o niej rozkwitły. Przede wszystkim jednak czarodzieje zdecydowali się założyć jedną z pierwszych szkół nauczających czarów. Do tej pory nauki pobierano od rodziny czy nielicznych czarodziei, którzy chcieli się dzielić swoją wiedzą z osobami niezwiązanymi z ich rodem. Jedną z takich czarownic była Królowa Maeve, pochodząca z Irlandii. Właśnie na tych terenach brała udział w szkoleniu młodych czarownic i czarodziejów. Nie wszystkim jednak taki stan rzeczy odpowiadał. Czwórka najznakomitszych czarodziejów swoich czasów: Godryk Gryffindor, Helga Hufflepuff, Rowena Ravenclaw oraz Salazar Slytherin wraz z pomocą pewnego architekta zbudowali około 993 roku zamek, który stał się siedzibą Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Przy zamku istniała już mała wioska Hogsmeade, założona w 983 przez Hengista z Woodcroft, lokacja była więc całkiem dogodna. Każdy z czwórki założycieli stworzył własny dom, do którego przyjmowali uczniów, którzy podzielali ich wartości i którym przekazywali swoją wiedzę osobiście. Tak jak Helga i Rowena były swoimi przyjaciółkami, tak Gordryk i Salazar ciągle prowadzili spór. Gordryk chciał przyjmować również mugolaków, Salazar jedynie czarodziejów czystej krwi, zamykając swój dom na czarodziei o mniej szlachetnym pochodzeniu. Wiadomo, że cała czwórka uczyła w szkole aż do śmierci, o tej jednak mało wiadomo w większości przypadków, nie licząc Roweny Ravenclaw, która zmarła z żalu po ucieczce swojej córki.
W Hogwarcie uczyło się wielu wspaniałych i szanowanych czarodziejów. Między innymi sam Merlin, który został przydzielony do Slytherinu. Uznawany jest za jednego z najwspanialszych czarodziejów, stworzył wiele zaklęć, a także głosił poglądy promugolskie, w pewnym sensie wyłamując się ze stereotypu swojego domu ze szkolnych czasów, walczył także o większe prawa dla osób niemagicznych. Należał do Sądu Króla Artura, mugolskiego legendarnego władcy, służąc mu nie raz radą. Jego największą przeciwniczką, zarówno ze względu na poglądy co do traktowania mugoli, jak i stosowania czarnej magii, była Morgana le Fay, przyrodnia siostra Króla Artura, potężna czarownica. Podczas swojego życia Morgana odegrała rolę w wielu sporach i wielkich wydarzeniach, które, tak jak w przypadku Merlina, opiewają legendy arturiańskie. Specjalizowała się w uzdrowicielstwie, a także była animagiem, potrafiącym zmienić się w ptaka. Rządziła również jako królowa Wyspy Avalon.
Czarodzieje rośli w siłę i coraz częściej pojawiały się pomysły utworzenia organizacji, która mogłaby zapanować nad ich ogółem. Zaczęło się od Średniowiecznego stowarzyszenia czarodziejów europejskich, które było raczej organizacją naukową, niż realnie próbującą zrzeszyć czarodziejów. Organizowali wiele konferencji, w tym Międzynarodową Konferencją Magów z 1289 roku, przyznawali także różnego rodzaju nagrody dla zasłużonych czarodziejów.
W końcu jednak czarodzieje, zmęczeni małymi spotkaniami lokalnych magów, zdecydowali się stworzyć zarząd godny reprezentować ich, jako całość; powołali Radę Czarodziejów. Wielu przewodniczących Rady stało się znanymi i rozpoznawalnymi na kartach historii magami.
Czarodzieje coraz bardziej rośli w siłę, tym samym zaczęli pozwalać sobie na coraz więcej. Ustanowili się przewodniczącymi świata magicznego i zaczęli rościć prawa do nakładania praw na inne istoty, przy czym ustalenie kto jest istotą, okazało się całkiem sporym problemem. Rada Czarodziejów przedstawiła pomysł, że jako istotę rozumie się każdy gatunek chodzący na dwóch nogach, ten się jednak nie sprawdził, gdyż na spotkanie zorganizowane przez Muldoona, mające na celu omówienie nowego prawa, stawiło się wiele takich stworzeń jak elfy, chochliki czy trolle, których nie interesował temat zebrania i były zajęte demolowaniem sali i robieniem psikusów. Clagg opracowała podział, polegający na uznaniu za istotę każdy gatunek mówiący po ludzku. Jednak i to nie było wystarczające. Na spotkanie przybyły trolle, które gobliny nauczyły kilku prostych zdań. Stawiły się także duchy, niebiorące udziału w poprzednim zebraniu ze względu na to, że lewitują, a nie chodzą. Opuściły jednak one obrady, twierdząc, że poruszane są jedynie tematy dotyczące żywych. Centaury odmówiły przyjścia, protestując przeciwko wykluczeniu trytonów, które poza wodą porozumiewają się jedynie po trytońsku.
Nie był to jeden spór z istotami, czarodzieje próbowali nawet przejąć założony w 1474 przez Gringotta bank, jedno z najważniejszych miejsc, gdzie czarodzieje przechowywali pieniądze, przez co konflikty między czarodziejami i goblinami jedynie się zaognił.
Zresztą nie tylko z innymi istotami magicznymi czarodzieje mieli zatargi. Coraz częściej zamiast być dla mugoli pomocą, wykorzystywali ich. Wielu adeptów czarnej magii traktowało ich jako obiekty swoich eksperymentów. Zresztą nie tylko oni, ale także wampiry i wilkołaki, dla których ludzie stanowili łowną zwierzynę. Nic dziwnego, że mugole postanowili wziąć na czarownikach odwet. Tym bardziej, że magia była dla nich czymś niezrozumiałym, bali się więc każdego, kto mógłby jej używać. Zaczął się okres polowań na czarownice i palenia ich na stosie. Co prawda w większości okazywało się to bezużyteczne - ofiary rzucały proste zaklęcie zmrożenia płomieni i udawały, że wrzeszczą z bólu, podczas gdy w rzeczywistości odczuwały przyjemne łaskotanie. Czarownica Wendelina Dziwożona tak polubiła te łaskotki, że przybierała coraz to nowe postacie, aby dać się schwytać i spalić. Udało się jej tego dokonać aż czterdzieści siedem razy. Nie każdy jednak czarownik znał takie zaklęcie, a metody mugoli także zaczęły się zmieniać, pojawiły się więc ofiary po stronie magów, zresztą nie tylko, bo przerażeni mugole potrafili także wrzucać na stos siebie nawzajem, przez dokonywane fatalnych w skutkach pomyłek.
W Hogwarcie uczyło się wielu wspaniałych i szanowanych czarodziejów. Między innymi sam Merlin, który został przydzielony do Slytherinu. Uznawany jest za jednego z najwspanialszych czarodziejów, stworzył wiele zaklęć, a także głosił poglądy promugolskie, w pewnym sensie wyłamując się ze stereotypu swojego domu ze szkolnych czasów, walczył także o większe prawa dla osób niemagicznych. Należał do Sądu Króla Artura, mugolskiego legendarnego władcy, służąc mu nie raz radą. Jego największą przeciwniczką, zarówno ze względu na poglądy co do traktowania mugoli, jak i stosowania czarnej magii, była Morgana le Fay, przyrodnia siostra Króla Artura, potężna czarownica. Podczas swojego życia Morgana odegrała rolę w wielu sporach i wielkich wydarzeniach, które, tak jak w przypadku Merlina, opiewają legendy arturiańskie. Specjalizowała się w uzdrowicielstwie, a także była animagiem, potrafiącym zmienić się w ptaka. Rządziła również jako królowa Wyspy Avalon.
Czarodzieje rośli w siłę i coraz częściej pojawiały się pomysły utworzenia organizacji, która mogłaby zapanować nad ich ogółem. Zaczęło się od Średniowiecznego stowarzyszenia czarodziejów europejskich, które było raczej organizacją naukową, niż realnie próbującą zrzeszyć czarodziejów. Organizowali wiele konferencji, w tym Międzynarodową Konferencją Magów z 1289 roku, przyznawali także różnego rodzaju nagrody dla zasłużonych czarodziejów.
W końcu jednak czarodzieje, zmęczeni małymi spotkaniami lokalnych magów, zdecydowali się stworzyć zarząd godny reprezentować ich, jako całość; powołali Radę Czarodziejów. Wielu przewodniczących Rady stało się znanymi i rozpoznawalnymi na kartach historii magami.
- Barberus Bragge był przewodniczącym Rady Czarodziejów w okresie drugiej połowy XIII wieku (wiadomo, że piastował to stanowisko w 1269 roku). Był odpowiedzialny za wprowadzenie do quidditcha złotego znikacza.
- Burdock Muldoon był czternastowiecznym przewodniczącym Rady Czarodziejów. Podczas swojej kadencji postanowił, że każde stworzenie, które chodzi na dwóch nogach można nazywać istotą, podczas gdy reszta zostanie zwierzętami. Wezwał wszystkie stworzenia wypełniające wymogi, aby omówić na szczycie nowe prawa czarodziejskie. Sala zapełniła się goblinami, które przyprowadziły wiele równych stworzeń dwunożnych.
- Elfrida Clagg to mądra czternastowieczna przewodnicząca Rady Czarodziejów. W czasie jej kadencji, jednym z najgorętszych tematów dyskusji był podział między istotami a zwierzętami. Podział wymyślony przez jej poprzednika zakładał, że jako istotę rozumie się każdy gatunek chodzący na dwóch nogach.
Czarodzieje coraz bardziej rośli w siłę, tym samym zaczęli pozwalać sobie na coraz więcej. Ustanowili się przewodniczącymi świata magicznego i zaczęli rościć prawa do nakładania praw na inne istoty, przy czym ustalenie kto jest istotą, okazało się całkiem sporym problemem. Rada Czarodziejów przedstawiła pomysł, że jako istotę rozumie się każdy gatunek chodzący na dwóch nogach, ten się jednak nie sprawdził, gdyż na spotkanie zorganizowane przez Muldoona, mające na celu omówienie nowego prawa, stawiło się wiele takich stworzeń jak elfy, chochliki czy trolle, których nie interesował temat zebrania i były zajęte demolowaniem sali i robieniem psikusów. Clagg opracowała podział, polegający na uznaniu za istotę każdy gatunek mówiący po ludzku. Jednak i to nie było wystarczające. Na spotkanie przybyły trolle, które gobliny nauczyły kilku prostych zdań. Stawiły się także duchy, niebiorące udziału w poprzednim zebraniu ze względu na to, że lewitują, a nie chodzą. Opuściły jednak one obrady, twierdząc, że poruszane są jedynie tematy dotyczące żywych. Centaury odmówiły przyjścia, protestując przeciwko wykluczeniu trytonów, które poza wodą porozumiewają się jedynie po trytońsku.
Nie był to jeden spór z istotami, czarodzieje próbowali nawet przejąć założony w 1474 przez Gringotta bank, jedno z najważniejszych miejsc, gdzie czarodzieje przechowywali pieniądze, przez co konflikty między czarodziejami i goblinami jedynie się zaognił.
Zresztą nie tylko z innymi istotami magicznymi czarodzieje mieli zatargi. Coraz częściej zamiast być dla mugoli pomocą, wykorzystywali ich. Wielu adeptów czarnej magii traktowało ich jako obiekty swoich eksperymentów. Zresztą nie tylko oni, ale także wampiry i wilkołaki, dla których ludzie stanowili łowną zwierzynę. Nic dziwnego, że mugole postanowili wziąć na czarownikach odwet. Tym bardziej, że magia była dla nich czymś niezrozumiałym, bali się więc każdego, kto mógłby jej używać. Zaczął się okres polowań na czarownice i palenia ich na stosie. Co prawda w większości okazywało się to bezużyteczne - ofiary rzucały proste zaklęcie zmrożenia płomieni i udawały, że wrzeszczą z bólu, podczas gdy w rzeczywistości odczuwały przyjemne łaskotanie. Czarownica Wendelina Dziwożona tak polubiła te łaskotki, że przybierała coraz to nowe postacie, aby dać się schwytać i spalić. Udało się jej tego dokonać aż czterdzieści siedem razy. Nie każdy jednak czarownik znał takie zaklęcie, a metody mugoli także zaczęły się zmieniać, pojawiły się więc ofiary po stronie magów, zresztą nie tylko, bo przerażeni mugole potrafili także wrzucać na stos siebie nawzajem, przez dokonywane fatalnych w skutkach pomyłek.