16.07.2024, 20:50 ✶
Nowożytność
Wraz z końcem średniowiecza nastały czasy zmian. Potężni czarodzieje, którzy pozwala sobie na tak wiele, jednocześnie roszcząc prawa do rozstawiania innych po kątach, zaczęli mieć coraz więcej wrogów.
Jedną z głównych grup, która sprzeciwiała się tak daleko idących przywilejów czarodziejów były gobliny. To one znaczyły najwięcej, zaraz po czarodziejach w społeczeństwie magicznym i to one w końcu postanowiły wywołać bunt. Powodów miały wiele, począwszy od zarzutu, że Gordryk Gryffindor ukradł miecz ich królowi, poprzez próby przejęcia kontroli nad bankiem Gringotta przez czarodziei, po publiczne upokarzanie, a także masowe mordy. Jeden z udokumentowanych buntów goblinów odbył się w 1612 roku w Hogsmeade. Trzy Miotły były wtedy kwaterą główną rebeliantów. Nie trwał jednak on zbyt długo, przysporzył jednak czarodziejom wiele strat materialnych (szczególnie właścicielowi Trzech Mioteł, gdyż praktycznie wyrzucono go z jego własnego pubu).
Czarodzieje jednak postanowili dolać oliwy do ognia i jeszcze mocniej zaognić spór pomiędzy nimi a innymi istotami. W 1631 roku uchwalili Kodeks Użycia Różdzki, który głosił, że żadnemu nie-ludzkiemu stworzeniu nie wolno nosić lub używać różdżki. Na jej mocy czarodzieje wykluczyli możliwość legalnego używania różdżek przez inne rasy władające magią, jak np. gobliny czy skrzaty domowe. Doprowadziło to do kolejnych buntów, które zaczynały być coraz bardziej krwawe.
Co prawda czarodzieje mieli pomysły, jak naprawić niektóre chłodne stosunki, w tym z wilkołakami, dla których Rada Czarodziejów stworzyła w 1637 Kodeks Honorowy Wilkołaków, który dawał wolność wilkołakom pod warunkiem, że raz w miesiącu na czas przemiany będą zamykać się w dobrze zabezpieczonym miejscu.
Czarodzieje będący wilkołakami mieli podpisać taki dokument, ale nikt się nie zjawił, ponieważ żaden nie chciał przyznać się do tego, że nim jest, jednocześnie stając się napiętnowanym i wyklętym przez resztę społeczeństwa.
Zresztą czarodzieje nie tylko z istotami magicznymi mieli napięte relacje. Mugole coraz bardziej i skuteczniej prowadzili eksterminacje czarodziejów, tym razem nie zapominając o skonfiskowaniu różdżek. Ich strach przed magią przerodził się w obsesję, czarodzieje musieli więc posunąć się do środków radykalnych.
W Wielkiej Brytanii najpierw próbowano prosić o pomoc monarchów, Williama III i Marię II, ci jednak byli głusi na ich prośby, sprawę trzeba było wziąć w swoje ręce. Rada Czarodziejów, w tym także dopiero tworzące się powoli Ministerstwo Magii, zwołało spotkanie przedstawicieli wszystkich krajów świata. Po gorących dyskusjach w Wizengamocie Międzynarodowy Kodeks Tajności został po raz pierwszy podpisany w 1689 roku, ale dopiero trzy lata później, w 1692 roku, został oficjalnie ustanowiony i zaczął być egzekwowany przez każde ministerstwo magii, w tym brytyjskie, które oficjalnie stało się organem prawa w 1707 roku, zastępując tym samym Radę Czarodziejów. Jej ostatnim przewodniczącym, jak i pierwszym Ministrem Magii, wybranym za zasługi, szczególnie te, które doprowadziły do stworzenia Kodeksu Tajności, był Ulick Gamp. Nowy urząd obejmował przez 11 lat. Nie wiadomo, jakie departamenty powstały w chwili utworzenia Ministerstwa. Pewne jest, że za kadencji pierwszego Ministra udało się stworzyć Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Możliwe jest, że mniej więcej w tym samym czasie powstały podstawy prawa czarodziejów, które obowiązywały na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii. W pierwszych latach Ministerstwa priorytetową sprawą było dostosowanie społeczeństwa czarodziejów do Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarów. Jedną z pierwszych ustaw Ministerstwa było sklasyfikowanie zaklęć Imperius, Cruciatus i Avada Kedavra jako zaklęć zabronionych oraz zalecono egzekwowanie zakazu ich najsurowszym wymiarem kary. W późniejszych latach Ministerstwo utworzyło bardziej rozbudowane struktury prawne. Zdecydowano, że Azkaban zostanie zamieniony w więzienie, którego strzec będą dementorzy. Minister Magii, Perseus Parkinson próbował zmienić prawo na takie, które zakazywałoby małżeństw czarodziejów z mugolami. Spotkało się to jednak z dużym protestem wśród społeczności oraz pracowników Ministerstwa. Około 1733 roku w Ministerstwie wprowadzono regulamin rekrutacyjny na jedno z najbardziej prestiżowych stanowisk w świecie magii, jakim był zawód aurora.
Sytuacje międzyrasowe nadal jednak nie były ustabilizowane. W 1752 roku doszło do kolejnego buntu goblinów w Wielkiej Brytanii. Z powodu złego zarządzania walką z buntownikami, podał się do dymisji minister magii Albert Boot, zaś jego następca, Basil Flack, przetrwał na stanowisku jedynie dwa miesiące. Podał się do dymisji, gdy gobliny sprzymierzyły się z wilkołakami. Zastąpił go Hesphaestus Gore, któremu udało się zapanować nad kilkoma buntami wznieconymi przez magiczne istoty. Prawdopodobnie powstanie zakończyło się śmiercią Urga Utytłanego, który był przywódcą rebelii. W kolejnych latach Ministerstwo musiało zmierzyć się z czarodziejami czystej krwi, którzy zakładali ugrupowania przeciwko mugolom i mugolakom. Ministerstwo musiało też podjąć decyzję dotyczącą Turnieju Trójmagicznego. Ostatecznie zaprzestano organizacji turnieju, ze względu na niebezpieczeństwo kolejnych buntów i starć (a także bezpieczeństwo uczniów).
W 1798 roku na Ministra Magii wybrano pierwszą kobietę, co wzbudziło protesty, z którymi musiało zmierzyć się Ministerstwo. Za czasów kadencji Artemizji Lufkin stworzono kolejny departament – Departament Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów. W 1811 r. Grogan Kikut rozwiązał w końcu problem większości napięć międzyrasowych, zakładając, że istotą jest „każde stworzenie obdarzone inteligencją wystarczającą do zrozumienia praw magicznej społeczności i do współodpowiedzialności przy ustalaniu tych praw". W 1875 wprowadzono zakaz używania magii przez nieletnich. Zmieniono również zasady gry w quidditcha, co spowodowało duże niezadowolenie czarodziejów oraz ataki na Ministerstwo.
W międzyczasie olbrzymy, zebrane w ponad sto różnych plemion różniących się kulturą, zaczęły walczyć między sobą, choć powody do tej pory nie są do końca znane. Wojny te trwały głównie w XIX wieku, choć nadal niektóre z plemion zajadle przelewają krew. Zupełnie ignorując wkroczenie w XX wiek, będący okresem rewolucji i wielkich napięć.
Jedną z głównych grup, która sprzeciwiała się tak daleko idących przywilejów czarodziejów były gobliny. To one znaczyły najwięcej, zaraz po czarodziejach w społeczeństwie magicznym i to one w końcu postanowiły wywołać bunt. Powodów miały wiele, począwszy od zarzutu, że Gordryk Gryffindor ukradł miecz ich królowi, poprzez próby przejęcia kontroli nad bankiem Gringotta przez czarodziei, po publiczne upokarzanie, a także masowe mordy. Jeden z udokumentowanych buntów goblinów odbył się w 1612 roku w Hogsmeade. Trzy Miotły były wtedy kwaterą główną rebeliantów. Nie trwał jednak on zbyt długo, przysporzył jednak czarodziejom wiele strat materialnych (szczególnie właścicielowi Trzech Mioteł, gdyż praktycznie wyrzucono go z jego własnego pubu).
Czarodzieje jednak postanowili dolać oliwy do ognia i jeszcze mocniej zaognić spór pomiędzy nimi a innymi istotami. W 1631 roku uchwalili Kodeks Użycia Różdzki, który głosił, że żadnemu nie-ludzkiemu stworzeniu nie wolno nosić lub używać różdżki. Na jej mocy czarodzieje wykluczyli możliwość legalnego używania różdżek przez inne rasy władające magią, jak np. gobliny czy skrzaty domowe. Doprowadziło to do kolejnych buntów, które zaczynały być coraz bardziej krwawe.
Co prawda czarodzieje mieli pomysły, jak naprawić niektóre chłodne stosunki, w tym z wilkołakami, dla których Rada Czarodziejów stworzyła w 1637 Kodeks Honorowy Wilkołaków, który dawał wolność wilkołakom pod warunkiem, że raz w miesiącu na czas przemiany będą zamykać się w dobrze zabezpieczonym miejscu.
Czarodzieje będący wilkołakami mieli podpisać taki dokument, ale nikt się nie zjawił, ponieważ żaden nie chciał przyznać się do tego, że nim jest, jednocześnie stając się napiętnowanym i wyklętym przez resztę społeczeństwa.
Zresztą czarodzieje nie tylko z istotami magicznymi mieli napięte relacje. Mugole coraz bardziej i skuteczniej prowadzili eksterminacje czarodziejów, tym razem nie zapominając o skonfiskowaniu różdżek. Ich strach przed magią przerodził się w obsesję, czarodzieje musieli więc posunąć się do środków radykalnych.
W Wielkiej Brytanii najpierw próbowano prosić o pomoc monarchów, Williama III i Marię II, ci jednak byli głusi na ich prośby, sprawę trzeba było wziąć w swoje ręce. Rada Czarodziejów, w tym także dopiero tworzące się powoli Ministerstwo Magii, zwołało spotkanie przedstawicieli wszystkich krajów świata. Po gorących dyskusjach w Wizengamocie Międzynarodowy Kodeks Tajności został po raz pierwszy podpisany w 1689 roku, ale dopiero trzy lata później, w 1692 roku, został oficjalnie ustanowiony i zaczął być egzekwowany przez każde ministerstwo magii, w tym brytyjskie, które oficjalnie stało się organem prawa w 1707 roku, zastępując tym samym Radę Czarodziejów. Jej ostatnim przewodniczącym, jak i pierwszym Ministrem Magii, wybranym za zasługi, szczególnie te, które doprowadziły do stworzenia Kodeksu Tajności, był Ulick Gamp. Nowy urząd obejmował przez 11 lat. Nie wiadomo, jakie departamenty powstały w chwili utworzenia Ministerstwa. Pewne jest, że za kadencji pierwszego Ministra udało się stworzyć Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Możliwe jest, że mniej więcej w tym samym czasie powstały podstawy prawa czarodziejów, które obowiązywały na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii. W pierwszych latach Ministerstwa priorytetową sprawą było dostosowanie społeczeństwa czarodziejów do Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarów. Jedną z pierwszych ustaw Ministerstwa było sklasyfikowanie zaklęć Imperius, Cruciatus i Avada Kedavra jako zaklęć zabronionych oraz zalecono egzekwowanie zakazu ich najsurowszym wymiarem kary. W późniejszych latach Ministerstwo utworzyło bardziej rozbudowane struktury prawne. Zdecydowano, że Azkaban zostanie zamieniony w więzienie, którego strzec będą dementorzy. Minister Magii, Perseus Parkinson próbował zmienić prawo na takie, które zakazywałoby małżeństw czarodziejów z mugolami. Spotkało się to jednak z dużym protestem wśród społeczności oraz pracowników Ministerstwa. Około 1733 roku w Ministerstwie wprowadzono regulamin rekrutacyjny na jedno z najbardziej prestiżowych stanowisk w świecie magii, jakim był zawód aurora.
Sytuacje międzyrasowe nadal jednak nie były ustabilizowane. W 1752 roku doszło do kolejnego buntu goblinów w Wielkiej Brytanii. Z powodu złego zarządzania walką z buntownikami, podał się do dymisji minister magii Albert Boot, zaś jego następca, Basil Flack, przetrwał na stanowisku jedynie dwa miesiące. Podał się do dymisji, gdy gobliny sprzymierzyły się z wilkołakami. Zastąpił go Hesphaestus Gore, któremu udało się zapanować nad kilkoma buntami wznieconymi przez magiczne istoty. Prawdopodobnie powstanie zakończyło się śmiercią Urga Utytłanego, który był przywódcą rebelii. W kolejnych latach Ministerstwo musiało zmierzyć się z czarodziejami czystej krwi, którzy zakładali ugrupowania przeciwko mugolom i mugolakom. Ministerstwo musiało też podjąć decyzję dotyczącą Turnieju Trójmagicznego. Ostatecznie zaprzestano organizacji turnieju, ze względu na niebezpieczeństwo kolejnych buntów i starć (a także bezpieczeństwo uczniów).
W 1798 roku na Ministra Magii wybrano pierwszą kobietę, co wzbudziło protesty, z którymi musiało zmierzyć się Ministerstwo. Za czasów kadencji Artemizji Lufkin stworzono kolejny departament – Departament Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów. W 1811 r. Grogan Kikut rozwiązał w końcu problem większości napięć międzyrasowych, zakładając, że istotą jest „każde stworzenie obdarzone inteligencją wystarczającą do zrozumienia praw magicznej społeczności i do współodpowiedzialności przy ustalaniu tych praw". W 1875 wprowadzono zakaz używania magii przez nieletnich. Zmieniono również zasady gry w quidditcha, co spowodowało duże niezadowolenie czarodziejów oraz ataki na Ministerstwo.
W międzyczasie olbrzymy, zebrane w ponad sto różnych plemion różniących się kulturą, zaczęły walczyć między sobą, choć powody do tej pory nie są do końca znane. Wojny te trwały głównie w XIX wieku, choć nadal niektóre z plemion zajadle przelewają krew. Zupełnie ignorując wkroczenie w XX wiek, będący okresem rewolucji i wielkich napięć.