16.07.2024, 20:50 ✶
Początek XX wieku
Świat magii wkroczył w nowe stulecie raczej ze spokojem, co innego jeśli chodziło o mugoli. Coraz większe napięcia zarówno pomiędzy sąsiadującymi krajami, jak i wewnątrz nich, a także sojusze, które przetrwały jedynie na papierze, w rzeczywistości wcale nie działając, sprawiały że wybuch kolejnego konfliktu był nieunikniony. Iskrą zapalną była zabójstwo przez serbskiego nacjonalistę arcyksięcia austriackiego, dalej zaś wszystko potoczyło się niczym lawina, doprowadzając w końcu do wojny, jakiej świat jeszcze nie widział.
Władze Ministerstwa Magii postawiły zaś sprawę jasno: czarodzieje mają zakaz mieszania się w konflikt, zajmując się swoimi sprawami i jednocześnie dbając, by Kodeks Tajności został nienaruszony. Nie wszyscy jednak posłuchali. Wielu czarodziejów, głównie tych o poglądach promugolskich, a także zagorzałych patriotów, postanowiło wspomóc wybrane frakcje polityczne. Była także garstka, która stwierdziła, że to wspaniała okazja, by móc bezkarnie utrudniać życie osobom niemagicznym. I choć Ministerstwo na początku nie bardzo starało się karać za drobną pomoc, coraz większe użycie magii przez czarodziei przed mugolami zmusiło ich do podjęcia radykalnych kroków.
Już podczas trwania Wielkiej Wojny wielu magów trafiło do Azkabanu, najwięcej jednak rozpraw w Wizengamocie odbyło się po jej zakończeniu. Wielu zostało skazanych na wieloletnie odsiadki, w skrajnych wypadkach nawet dożywocie, wszystkie zaś wyroki argumentowane były złamaniem Międzynarodowego Kodeksu Tajności. Po tych wydarzeniach jednak czarodzieje mogli liczyć na chwilę spokoju. Nie na długo.
W 1926 świat usłyszał o niejakim Gellercie Grindelwaldzie. Czarnoksiężnik ten wraz ze swoją grupą “wyznawców” dokonał kilku krwawych ataków w Europie, przykuwając uwagę nie tylko czarodziejów, ale i mugoli, bo nie raz te ataki skierowane były właśnie w nich. Całą sprawą zainteresowała się MACUSA, odpowiednik Brytyjskiego Ministerstwa Magii w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku Grindelwald wyruszył do Nowego Jorku, podszył się pod Percivala Gravesa, szefa Departamentu Przestrzegania Praw Czarodziejów i planował przejęcie Obscurusa, który miał mu dać niezwykłą moc. Jego plany zostały jednak pokrzyżowane przez Newta Skamandera, a sam Grindelwald został zaś pojmany przez aurorów i osadzony w więzieniu. Zdołał jednak uciec podczas jego transportu z MACUSY do Europy, pozbywając się eskorty, po czym ukrył się, prawdopodobnie w swoim zamku w Nurmengardzie.
Trzy miesiące później Grindelwald trafił do Paryża, tam głosząc swoje poglądy, które mówiły o zaprzestaniu ukrywania się czarowników przed mugolami i wyjściu z cienia. Zgromadził sporą grupę oddanych mu osób, również z rodzin czystokrwistych. Dokonał kilku morderstw, a także po nieudanej obławie na niego, wywołał pożar, który gdyby nie został opanowany, mógłby zniszczyć cały Paryż. Od tego czasu czarnoksiężnik przeszedł do ukrycia.
W roku 1932 Grindelwald trafił do Niemiec, gdzie Najwyższa Szycha Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów oraz niemiecki Minister Magii, Anton Vogel, ułaskawił go, tym samym umożliwiając mu stanie się kandydatem do objęcia władzy nad wspomnianą wcześniej Konfederacją. Stanie się Najwyższą Szychą miał mu zapewnić quilin, stworzenie, które mogło potwierdzić czystość serca czarodzieja, kłaniając się mu. Grindelwald, gdy zwierzę te nie chciało mu być posłuszne, zabił je i za pomocą nekromancji zaczął je kontrolować. Tym samym jego plan niemalże się powiódł, przynajmniej dopóki nie pojawił się żywy quilin, który pokłonił się Dumbledore'owi, a jego zaklęcie nie przestało działać, ukazując jego występek. Dumbledore odmówił jednak stania się Najwyższą Szychą w tamtym momencie, ustępując wybranej następnie przez quilina Vicêncie Santos. Doszło do zerwania braterstwa krwi między Albusem i Gelertem, a następnie do pojedynku, który nie został jednak rozstrzygnięty, a Grindelwald uciekł.
W 1939 roku prawdopodobnie przyczynił się do wybuchu II mugolskiej wojny światowej, choć nigdy nie zostało mu to udowodnione. Ta zresztą toczyła się równorzędnie z kolejnymi próbami złapania i pokonania Grindelwalda, który ostatecznie został pokonany przez Dumbledore'a w 1945 roku u umieszczony w więzieniu w Nurmengardzie.
Władze Ministerstwa Magii postawiły zaś sprawę jasno: czarodzieje mają zakaz mieszania się w konflikt, zajmując się swoimi sprawami i jednocześnie dbając, by Kodeks Tajności został nienaruszony. Nie wszyscy jednak posłuchali. Wielu czarodziejów, głównie tych o poglądach promugolskich, a także zagorzałych patriotów, postanowiło wspomóc wybrane frakcje polityczne. Była także garstka, która stwierdziła, że to wspaniała okazja, by móc bezkarnie utrudniać życie osobom niemagicznym. I choć Ministerstwo na początku nie bardzo starało się karać za drobną pomoc, coraz większe użycie magii przez czarodziei przed mugolami zmusiło ich do podjęcia radykalnych kroków.
Już podczas trwania Wielkiej Wojny wielu magów trafiło do Azkabanu, najwięcej jednak rozpraw w Wizengamocie odbyło się po jej zakończeniu. Wielu zostało skazanych na wieloletnie odsiadki, w skrajnych wypadkach nawet dożywocie, wszystkie zaś wyroki argumentowane były złamaniem Międzynarodowego Kodeksu Tajności. Po tych wydarzeniach jednak czarodzieje mogli liczyć na chwilę spokoju. Nie na długo.
W 1926 świat usłyszał o niejakim Gellercie Grindelwaldzie. Czarnoksiężnik ten wraz ze swoją grupą “wyznawców” dokonał kilku krwawych ataków w Europie, przykuwając uwagę nie tylko czarodziejów, ale i mugoli, bo nie raz te ataki skierowane były właśnie w nich. Całą sprawą zainteresowała się MACUSA, odpowiednik Brytyjskiego Ministerstwa Magii w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku Grindelwald wyruszył do Nowego Jorku, podszył się pod Percivala Gravesa, szefa Departamentu Przestrzegania Praw Czarodziejów i planował przejęcie Obscurusa, który miał mu dać niezwykłą moc. Jego plany zostały jednak pokrzyżowane przez Newta Skamandera, a sam Grindelwald został zaś pojmany przez aurorów i osadzony w więzieniu. Zdołał jednak uciec podczas jego transportu z MACUSY do Europy, pozbywając się eskorty, po czym ukrył się, prawdopodobnie w swoim zamku w Nurmengardzie.
Trzy miesiące później Grindelwald trafił do Paryża, tam głosząc swoje poglądy, które mówiły o zaprzestaniu ukrywania się czarowników przed mugolami i wyjściu z cienia. Zgromadził sporą grupę oddanych mu osób, również z rodzin czystokrwistych. Dokonał kilku morderstw, a także po nieudanej obławie na niego, wywołał pożar, który gdyby nie został opanowany, mógłby zniszczyć cały Paryż. Od tego czasu czarnoksiężnik przeszedł do ukrycia.
W roku 1932 Grindelwald trafił do Niemiec, gdzie Najwyższa Szycha Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów oraz niemiecki Minister Magii, Anton Vogel, ułaskawił go, tym samym umożliwiając mu stanie się kandydatem do objęcia władzy nad wspomnianą wcześniej Konfederacją. Stanie się Najwyższą Szychą miał mu zapewnić quilin, stworzenie, które mogło potwierdzić czystość serca czarodzieja, kłaniając się mu. Grindelwald, gdy zwierzę te nie chciało mu być posłuszne, zabił je i za pomocą nekromancji zaczął je kontrolować. Tym samym jego plan niemalże się powiódł, przynajmniej dopóki nie pojawił się żywy quilin, który pokłonił się Dumbledore'owi, a jego zaklęcie nie przestało działać, ukazując jego występek. Dumbledore odmówił jednak stania się Najwyższą Szychą w tamtym momencie, ustępując wybranej następnie przez quilina Vicêncie Santos. Doszło do zerwania braterstwa krwi między Albusem i Gelertem, a następnie do pojedynku, który nie został jednak rozstrzygnięty, a Grindelwald uciekł.
W 1939 roku prawdopodobnie przyczynił się do wybuchu II mugolskiej wojny światowej, choć nigdy nie zostało mu to udowodnione. Ta zresztą toczyła się równorzędnie z kolejnymi próbami złapania i pokonania Grindelwalda, który ostatecznie został pokonany przez Dumbledore'a w 1945 roku u umieszczony w więzieniu w Nurmengardzie.