[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

Przy ognisku

Mogła się domyślić, że Alastor nie będzie chciał się bawić w sztywne uprzejmości. Cieszyła się, że zrezygnował z uścisku dłoni; cieszyła się, że dzieląca ich różnica wzrostu pozwoliła na ukrycie zaskoczonej twarzy w jego objęciach. Kiedy odsunęli się od siebie, nie wyglądała już tak źle jak wcześniej - może nadal wydawała się nieco niemrawa, ale kolor ponownie zagościł na jej twarzy i chyba odnalazła ducha, którego wyzionęła na widok niezapowiedzianej imprezy.
Nie nacieszyła się wigorem zbyt długo. Kolejne pytanie Millie, związane z odwiedzinami w szpitalu, sprawiło, że serce opadło jej do żołądka. Odruchowo ruszyła wzrokiem w kierunku Alka, jakby chciała niemo zganić go, że w ogóle o tym wspomniał, ale finalnie ich oczy się nie spotkały. We wstydzie Eden nie było nawet krzty jego winy, przecież przyszła tam z własnej, nieprzymuszonej woli. Powinna się oduczyć szukania winnych w zasięgu własnego wzroku.
Spojrzała więc inaczej, ale też na kogoś innego. Oczy spoczęły na Mildred, wyrazem dając znać, że Lestrange próbuje przeprosić. Przełknęła ślinę, ale gula w gardle nie pozwoliła na wydostanie się tak prozaicznemu słowu. Z drugiej strony nie mogła też milczeć.
- Nie sądziłam, że będę mile widziana. -
Mały sukces; ani nie skłamała, ani nie użyła durnej wymówki. Niemniej nadal uderzyła w struny cudzych wyrzutów sumienia, podświadomie licząc, że wybrzmią litością. Niemiłe to było ze strony Eden, ale po trochu liczyła, że Millie też poczuje się źle, że to zelży zawód i złość, które teraz niechybnie czuła. Przynajmniej tak zabrzmiała, zadając to nieszczęsne pytanie.
Nagrodą pocieszenia było odwrócenie uwagi od trwogi i wstydu, gdy Alastor zdecydował się przedstawić mężczyznę stojącego obok. Eden dotychczas była tak skołowana tym natłokiem wrażeń i nieprzewidzianych wpadek, że gdyby ktoś jej powiedział, że Alexander wyrósł właśnie spod piasku, uwierzyłaby mu na słowo. Trochę nietakt z jej strony, ale gdyby Moody nie zwrócił jej uwagi, nawet nie wiedziałaby, że tutaj stoi.
- Miło mi poznać - skłamała w żywe oczy z uśmiechem, myśląc w duchu, że nie dalej jak dwa tygodnie temu ochrzciła przy Alastorze całą zgraję Bellów wdzięcznym mianem przybłęd. Nawet jeśli miała klasistowską niechęć do cyrkowców, tym razem jednak nie chodziło personalnie o Alexandra. Nie było jej miło, bo nie chciała tu nikogo poznawać. Nie chciała nawet tu być. Miała nadzieję, że będzie mogła teraz obwieścić w spokoju, że musi już wracać i nikt ją tu już rozmową nie zabawi...
Nieważne. Wykrakała tego Bertiego i jak w przepowiedni wyłonił się z wody.
Nie umiała powstrzymać grymasu. Spojrzała oceniająco na zbliżającego się Botta, dochodząc do wniosku, że do Wenus to on się nie umywa. Zaczęła się zastanawiać, czy może to nie on pukał im w tę łódkę, gdy była w Szkocji z Alastorem, skoro ewidentnie rezyduje też w lokalnych wodach. Pukanie w dno od spodu bardzo by do niego pasowało.
Nie wiedziała, co bardziej wywróciło jej żołądkiem - jak Bott nazwał ją miłym gościem, czy to podniecenie w głosie Bella, kiedy dotarło do niego, że to ten od fasolek. No, i też od prześladowania mnie, pomyślała, ale ugryzła się w język. Boleśnie, żeby nie oszaleć.
- Bertie - odezwała się wreszcie na przywitanie, głos mając nieco ściśnięty. Zbierało jej się troszkę na płacz. - Czy możemy spodziewać się w niedalekim czasie fasolki o smaku morskiej wody? Albo mułu i wodorostów? - Robiła, co mogła, żeby zabrzmieć miło, ale w duchu liczyła, że odpowie twierdząco i wróci pod wodę testować smaki. Bóstwa wystawiały ją dzisiaj na wiele prób, a Eden chyba nie była ich najdzielniejszym żołnierzem.
- Wybaczcie, że tak zmieniam temat, ale co to za okazja? - Zapytała wreszcie, bo myśl o tej imprezie nie mogła jej dać spokoju. - Nie chcę się wpraszać, jeśli to prywatna posiadówka - oznajmiła, ewidentnie z grzeczności, ale też mając nadzieję, że się jednak wprasza. Wtedy bez żalu będzie mogła wrócić do domu.