17.07.2024, 23:23 ✶
Wypominał jej... Aidan w środku, w Aidanie, odetchnął, że stłuczenie czegokolwiek co należało do Terry'ego nie było równoznaczne z tym, że zaraz stanie w ogniu. Chociaż tak po prawdzie to Parkinson dzięki umiejętności swoich starych nie byłby w stanie stanąć w płomieniach. To znaczy owszem - stanąłby w nich, ale wyszedłby cało. Gorzej gdyby to było jakieś chemiczno-alchemiczne gówno... Na wszelki wypadek zrobił krok w tył od pudełka.
Przez chwilę przyglądał się Penny. Zastanawiał się co kombinuje bo to, że to była jakaś forma kary, to chyba zaczynało do niego powoli docierać. Ale absolutnie nie miał zamiaru pozwolić, by tak po prostu go zdominowała i sprawiła, że będzie biegał jak piesek z wywieszonym jęzorem od jednej ściany do drugiej. Przeciągnął się więc, aż strzeliło mu w kościach, a potem westchnął, głośno i donośnie, tak żeby na pewno ruda to słyszała. Jakby się nie mógł doczekać, kiedy będzie mógł w końcu wrócić do latania z tymi pudłami.
- Hm.... HMMMM - powiedział w końcu, milcząc przez dłuższą chwilę. On znał dłużej Penny, wiedział że ona miała w dupie czy da radę, czy nie da rady. Ale skoro już poruszyła ten temat...
Terry'ego znał tyle co nic, ale domyślał się że potrafi być wrzodem na dupie. W zasadzie dlatego był o niego tylko częściowo zazdrosny. Widział, że raczej jego życie nie kręci się wokół tego, by Penny zdobyć, tylko by sprawić, by wyszła z siebie i stanęła obok. Widział w nim sprzymierzeńca w tej wyprawie. Dlatego też uśmiechnął się prześlicznie, niewinnie i uroczo.
- Nie chciałbym, żeby z mojej winy przez kolejne tygodnie truł ci dupę, Penny - powiedział, opuszczając ręce. Złączył dłonie przed sobą jakby w geście modlitwy. - Nie zniósłbym faktu, że nie możesz się skupić na pracy, bo Terry ględzi ci nad uchem, że któryś słoiczek jest porysowany. A jesteś tak delikatna i masz idealne dłonie do tego... Moje są stworzone do tego, by trzaskać łby typów, którzy źle zaparkują miotłę. Pomożesz?
Kolejny uśmiech. Tym razem już perfidny i złośliwy, bo nie był doskonałym aktorem i nie potrafił ukryć faktu, że kpił sobie z niej i po prostu ją podkurwiał na tyle, na ile potrafił. Oby tylko nie dostał tym słoikiem w głowę.
Przez chwilę przyglądał się Penny. Zastanawiał się co kombinuje bo to, że to była jakaś forma kary, to chyba zaczynało do niego powoli docierać. Ale absolutnie nie miał zamiaru pozwolić, by tak po prostu go zdominowała i sprawiła, że będzie biegał jak piesek z wywieszonym jęzorem od jednej ściany do drugiej. Przeciągnął się więc, aż strzeliło mu w kościach, a potem westchnął, głośno i donośnie, tak żeby na pewno ruda to słyszała. Jakby się nie mógł doczekać, kiedy będzie mógł w końcu wrócić do latania z tymi pudłami.
- Hm.... HMMMM - powiedział w końcu, milcząc przez dłuższą chwilę. On znał dłużej Penny, wiedział że ona miała w dupie czy da radę, czy nie da rady. Ale skoro już poruszyła ten temat...
Terry'ego znał tyle co nic, ale domyślał się że potrafi być wrzodem na dupie. W zasadzie dlatego był o niego tylko częściowo zazdrosny. Widział, że raczej jego życie nie kręci się wokół tego, by Penny zdobyć, tylko by sprawić, by wyszła z siebie i stanęła obok. Widział w nim sprzymierzeńca w tej wyprawie. Dlatego też uśmiechnął się prześlicznie, niewinnie i uroczo.
- Nie chciałbym, żeby z mojej winy przez kolejne tygodnie truł ci dupę, Penny - powiedział, opuszczając ręce. Złączył dłonie przed sobą jakby w geście modlitwy. - Nie zniósłbym faktu, że nie możesz się skupić na pracy, bo Terry ględzi ci nad uchem, że któryś słoiczek jest porysowany. A jesteś tak delikatna i masz idealne dłonie do tego... Moje są stworzone do tego, by trzaskać łby typów, którzy źle zaparkują miotłę. Pomożesz?
Kolejny uśmiech. Tym razem już perfidny i złośliwy, bo nie był doskonałym aktorem i nie potrafił ukryć faktu, że kpił sobie z niej i po prostu ją podkurwiał na tyle, na ile potrafił. Oby tylko nie dostał tym słoikiem w głowę.