Akurat w tym przypadku była dla niego mile wyrozumiała. Przeczuwał, że to było jednorazowe wsparcie w takiej sytuacji, gdyż chodziło przecież o dobro ich rodziny. Jego syn, Charles, zrobił najgorszą rzecz, jakiej nawet jego ojciec się nie spodziewał.
Strzepnął papierosa w popielniczce i ponownie się zaciągnął. Wspomniał Lorien o chęci dowiedzenia się, czy Charles założył swoją działalność czy też nie. Potrzebował tej informacji tylko i wyłącznie dla siebie. Nie miała ona związku z tym pieprzonym wywiadem, ale chodziło o sprawy finansowe. Robert pokrywał koszty kary działalności Sophie, które musiała mu oddać jak zarobi. Richard chciał tego uniknąć w przypadku swojego syna. Robert zarabiał, Richard nie miał nadal pracy i żył ze swoich zarobionych oszczędności. Obaj jego chłopcy w jednym, bardzo krótkim czasie sporego problemu. A nie chciał żyć na utrzymaniu brata. Sprzedawać swojej posiadłości w Norwegii.
Na usłyszenie swojego imienia, spojrzał dość poważnie na bratową. Nie uważał, żeby musiała mu tłumaczyć tak oczywistej rzeczy.
- Lorien.Zaczął tak jak ona od wypowiedzenia jej imienia.
- Potrzebuję tej informacji dla siebie. Jego działalność czy jej brak to jedna sprawa. To jak się wypromował i o nas wypowiedział, to druga.
Uświadomił ją, że oddziela te dwie sprawy od siebie. Bo najwyraźniej, miał na głowie większe problemy niż sam gówniany wywiad.
Widział ten jej gest zachęcający do ponownego spożycia alkoholu, lecz na razie odmówił. Wystarczył mu na razie tytoń. Dzięki temu, że Lorien dała mu czas do namysłu, wiedział już jakie kroki podjąć w sprawie Charlesa.
Skoro jednak Lorien zgodziła mu się wypisać ten glejt, skinął głową w zrozumieniu, że dzisiaj nic nie załatwi. Może nawet mu przejdzie i odpuści nachodzenia ludzi w Biurze Kontroli. W razie czego dobrze byłoby mieć jakiś papier zezwolenia czy coś. Nie miał tutaj takich kontaktów co Lorien i Robert.
Przez moment obserwował jak Lorien rozpisywała się na papierze. Jego wzrok zaraz powędrował znów na czasopismo. Wstał i sięgnął po nie znowu, wracając na swoje miejsce. Otworzył na stronie wywiadu i raz jeszcze wzrokowo przejrzał treść.
Ta chwila ciszy została przerwana jej próbą zadania pytania. Oderwał wzrok od wywiadu, aby skupić się na niej, wyjmując z ust papierosa. Czekał aż dokończy, ale widocznie jej pytanie brzmiało propozycją, chęcią przedstawienia rozwiązania problemu. Skoro szwagierka chciała się podzielić swoją uwagą, radą, wysłucha jej. Powinna się przecież cieszyć. Pozbędzie się z domu bratanków męża, a na końcu samego szwagra. Czyż nie tego chciała? Przeczekała, doczeka się? W tej chwili częściowa wygrana mogłaby być po jej stronie.
- Słucham. Co proponujesz?Zgodził się na wysłuchanie Sędziny Wizengamotu.