19.07.2024, 00:55 ✶
Kiedy Esme, Geraldine, Astaroth, Laurent i Perseus wypłynęli z siedliska, od razu dostrzegli Ultha. Mimo dojrzałego wieku, mocno wyróżniał się na tle pozostałych trytonów. Wydawał się od nich sporo większy i silniejszy. W ręku dzierżył potężnych rozmiarów trójząb ozdobiony maleńkimi muszelkami.
Naprzeciwko niego znajdował się Leartes, który najwyraźniej raportował o tym, co zaszło w siedlisku. Wiadomość o śmierci Adrii niosła się falami między trytonami. Niektórzy zwolennicy Ultha byli wyraźnie zachwyceni. Trytony, które opowiedziały się po stronie Adrii, wpadły w panikę. Ich składające się z macek włosy falowały. A z migdałowatych oczu spozierał strach i gniew.
Walka i tu dobiegła już końca. Przegrani zostali rozbrojeni i związani linami utkanymi z rosnących w wodzie roślin. Nie było wielu rannych – widać było za to niechęć między dwoma wrogimi obozami trytonów. Choć Adria nie stanowiła już zagrożenia, będzie musiało jeszcze trochę czasu minąć, zanim trytony odbudują wzajemne zaufanie.
Mimo zwycięstwa Ulth nie wyglądał na szczęśliwego. Wydawał się poważny. Przygnębiony tym, do czego właściwie doprowadziło… nie miał pojęcia, co właściwie doprowadziło Adrię do miejsca, w którym postanowiła otruć pobratymców i zaatakować przebywających wokół jeziora Windermere ludzi.
- Szkoda, że nie dała wam szans na pokojowe rozwiązanie – powiedział, obrzucając Esme, Geraldine, Astarotha, Laurenta i Perseusa poważnym spojrzeniem. Połowy z wypływających z siedliska nie znał, toteż swoje słowa kierował raczej do Laurenta i Perseusa. – Dziękuję, że otworzyliście mi oczy na to, czym naprawdę była zaraza, która trawiła naszą wioskę. Ta walka powinna rozegrać się dużo wcześniej, ale ciągle miałem nadzieję, że Adria się opamięta. Kiedyś była najlepszą z młodego pokolenia, potem stała się najgorszą z nas wszystkich. Pewnie od początku dokonałem złego wyboru. – Ostatnie zdanie dodał dużo ciszej, bardziej do siebie niż do Laurenta i Perseusa. – A wam, pozostaje mi podziękować za to, że pokonaliście Adrię. Jako trytoni jesteśmy mściwi i pamiętliwi, ale wierzę, że to morderstwo było konieczne. – Te słowa z kolei zwrócił bezpośrednio do Geraldine, Astarotha i Esme. Braku w towarzystwie Victorii w ogóle nie skomentował. – Czy w ramach podziękowania przyjmiecie ode mnie skromny podarunek? – zapytał wszystkich.
Podarunkiem były muszle małż. Z pozoru zwykłe, trochę większe i dorodniejsze niż te, które normalnie można było znaleźć nad brzegiem jeziora. Oczyszczone i wypolerowane pobłyskiwały od masy perłowej. Po przekłuciu rzemieniem mogli je nosić na szyjach jak naszyjniki lub na ręku jak nietypowe bransoletki (mogli je też odstawić na szafkę i o nich zapomnieć). Na powierzchni, gdy przykładało się je do ucha – słychać było tylko szum fal. Wkładając je do szklanki z wodą (lub do innego naczynia, które pozwalało zanurzyć muszlę w całości) – słychać wydobywającą się z niej trytonią pieśń. Jest łagodna, melancholijna i skłania do zadumy.
*
Victorii nie udało się znaleźć niczego, co wyglądałoby na zapiski Adrii. Przetrzepując jej pracownię, natknęła się za to na sporo znanych sobie składników do eliksirów. Na lądzie nie były szczególnie trudno dostępne, ale w wodzie? Czyżby trytonka miała kogoś, kto pomagał jej w zaopatrzeniu się?
Na pracownię padł cień. To nadpływał Ulth.
- Powinienem zareagować, kiedy powiedziała, że została zaatakowana przez czarownicę – wymruczał, zbliżając się do martwego ciała. – Ale myślałem, że ją sprowokowała. Ona i Leartes już jako dzieci byli ciekawi powierzchni. Obserwowali ludzi. Adria uwielbiała płonące nocą ogniska, których blask odbijał się w wodzie, nieruchomych wędkarzy próbujących upolować na robaka jakąś naiwną rybę, tnące powierzchnię łodzie nad jej głową, rozkrzyczanych plażowiczów. Leartes uciekał ku unoszącemu się po drugiej stronie jeziora amfiteatrowi. Już jako mały chłopiec wolał sztukę od życia. Czy to dziwne, że wybrałem akurat ją na moją następczynię? – zapytał Victorii. – Moja piękna Adria. Taki lotny umysł. Taki silny charakter. – Umilkł, dotykając martwego czoła swojej zastępczyni.
Chwilę później, kiedy minęła mu już chęć rozpamiętywania, znowu zwrócił się do Leastrange. Wręczył jej zaklętą muszlę.
- Ciekawi mnie, czy kiedyś odkryjecie jak ona naprawdę działa.
*
Geraldine ciągle czuła ból w ranach, gdy wydostawała się na brzeg Ośrodka Windermere. Esme był nieco wyziębiony. Po długim przebywaniu w wodzie Perseusa kręciło w nodze (i bolało go po ugryzieniu Laurenta). Laurentowi mijały resztki omamów. Do wieczora Astaroth musiał się skrywać we wnęce pod molo, by potem bezpiecznie wydostać się na powierzchnię.
Uwięzionymi w bańkach mugolami rzeczywiście zajęli się amnezjatorzy (ale jeśli Astaroth, Esme i Laurent chcieli – ich pomoc w wydostaniu uśpionych na powierzchnię, spotkała się ze sporą wdzięcznością).
Ośrodek Windermere znowu wyglądał jak w chwili, w której tu przybyli. Żadnych walczących roślin. Żadnego pożaru. Żadnych zniszczeń. Byli bezpieczni.
@Geraldine Yaxley @Astaroth Yaxley @Esmé Rowle @Laurent Prewett @Perseus Black @Victoria Lestrange
/To oficjalnie koniec sesji. Możecie teraz podjąć decyzję postaciami - czy wracacie do siebie, czy też chcecie coś jeszcze zrobić w Ośrodku Windermere. Nie za bardzo wiecie, co wydarzyło się w samym ośrodku (ale nic nie stoi na przeszkodzie, żebyście, kogoś podpytali). Gdyby ktoś z was chciał ze mną jeszcze jakąś sesję dotyczącą fabuły Widermere - zgłoście się.
KAŻDY z was otrzymał po zaklętej muszli. Dość szybko odkryliście opisane w poście właściwości. Ale jest jeszcze coś, o czym napomknął Ulth. Gdybyście szukali prawdziwego zastosowania zaklętej muszli, dajcie znać - sprawdzę jak wam idą poszukiwania.
Dziękuję za wspólną sesję. Przepraszam za obsuwy. Mam nadzieję, że bawiliście się dobrze.
Naprzeciwko niego znajdował się Leartes, który najwyraźniej raportował o tym, co zaszło w siedlisku. Wiadomość o śmierci Adrii niosła się falami między trytonami. Niektórzy zwolennicy Ultha byli wyraźnie zachwyceni. Trytony, które opowiedziały się po stronie Adrii, wpadły w panikę. Ich składające się z macek włosy falowały. A z migdałowatych oczu spozierał strach i gniew.
Walka i tu dobiegła już końca. Przegrani zostali rozbrojeni i związani linami utkanymi z rosnących w wodzie roślin. Nie było wielu rannych – widać było za to niechęć między dwoma wrogimi obozami trytonów. Choć Adria nie stanowiła już zagrożenia, będzie musiało jeszcze trochę czasu minąć, zanim trytony odbudują wzajemne zaufanie.
Mimo zwycięstwa Ulth nie wyglądał na szczęśliwego. Wydawał się poważny. Przygnębiony tym, do czego właściwie doprowadziło… nie miał pojęcia, co właściwie doprowadziło Adrię do miejsca, w którym postanowiła otruć pobratymców i zaatakować przebywających wokół jeziora Windermere ludzi.
- Szkoda, że nie dała wam szans na pokojowe rozwiązanie – powiedział, obrzucając Esme, Geraldine, Astarotha, Laurenta i Perseusa poważnym spojrzeniem. Połowy z wypływających z siedliska nie znał, toteż swoje słowa kierował raczej do Laurenta i Perseusa. – Dziękuję, że otworzyliście mi oczy na to, czym naprawdę była zaraza, która trawiła naszą wioskę. Ta walka powinna rozegrać się dużo wcześniej, ale ciągle miałem nadzieję, że Adria się opamięta. Kiedyś była najlepszą z młodego pokolenia, potem stała się najgorszą z nas wszystkich. Pewnie od początku dokonałem złego wyboru. – Ostatnie zdanie dodał dużo ciszej, bardziej do siebie niż do Laurenta i Perseusa. – A wam, pozostaje mi podziękować za to, że pokonaliście Adrię. Jako trytoni jesteśmy mściwi i pamiętliwi, ale wierzę, że to morderstwo było konieczne. – Te słowa z kolei zwrócił bezpośrednio do Geraldine, Astarotha i Esme. Braku w towarzystwie Victorii w ogóle nie skomentował. – Czy w ramach podziękowania przyjmiecie ode mnie skromny podarunek? – zapytał wszystkich.
Podarunkiem były muszle małż. Z pozoru zwykłe, trochę większe i dorodniejsze niż te, które normalnie można było znaleźć nad brzegiem jeziora. Oczyszczone i wypolerowane pobłyskiwały od masy perłowej. Po przekłuciu rzemieniem mogli je nosić na szyjach jak naszyjniki lub na ręku jak nietypowe bransoletki (mogli je też odstawić na szafkę i o nich zapomnieć). Na powierzchni, gdy przykładało się je do ucha – słychać było tylko szum fal. Wkładając je do szklanki z wodą (lub do innego naczynia, które pozwalało zanurzyć muszlę w całości) – słychać wydobywającą się z niej trytonią pieśń. Jest łagodna, melancholijna i skłania do zadumy.
*
Victorii nie udało się znaleźć niczego, co wyglądałoby na zapiski Adrii. Przetrzepując jej pracownię, natknęła się za to na sporo znanych sobie składników do eliksirów. Na lądzie nie były szczególnie trudno dostępne, ale w wodzie? Czyżby trytonka miała kogoś, kto pomagał jej w zaopatrzeniu się?
Na pracownię padł cień. To nadpływał Ulth.
- Powinienem zareagować, kiedy powiedziała, że została zaatakowana przez czarownicę – wymruczał, zbliżając się do martwego ciała. – Ale myślałem, że ją sprowokowała. Ona i Leartes już jako dzieci byli ciekawi powierzchni. Obserwowali ludzi. Adria uwielbiała płonące nocą ogniska, których blask odbijał się w wodzie, nieruchomych wędkarzy próbujących upolować na robaka jakąś naiwną rybę, tnące powierzchnię łodzie nad jej głową, rozkrzyczanych plażowiczów. Leartes uciekał ku unoszącemu się po drugiej stronie jeziora amfiteatrowi. Już jako mały chłopiec wolał sztukę od życia. Czy to dziwne, że wybrałem akurat ją na moją następczynię? – zapytał Victorii. – Moja piękna Adria. Taki lotny umysł. Taki silny charakter. – Umilkł, dotykając martwego czoła swojej zastępczyni.
Chwilę później, kiedy minęła mu już chęć rozpamiętywania, znowu zwrócił się do Leastrange. Wręczył jej zaklętą muszlę.
- Ciekawi mnie, czy kiedyś odkryjecie jak ona naprawdę działa.
*
Geraldine ciągle czuła ból w ranach, gdy wydostawała się na brzeg Ośrodka Windermere. Esme był nieco wyziębiony. Po długim przebywaniu w wodzie Perseusa kręciło w nodze (i bolało go po ugryzieniu Laurenta). Laurentowi mijały resztki omamów. Do wieczora Astaroth musiał się skrywać we wnęce pod molo, by potem bezpiecznie wydostać się na powierzchnię.
Uwięzionymi w bańkach mugolami rzeczywiście zajęli się amnezjatorzy (ale jeśli Astaroth, Esme i Laurent chcieli – ich pomoc w wydostaniu uśpionych na powierzchnię, spotkała się ze sporą wdzięcznością).
Ośrodek Windermere znowu wyglądał jak w chwili, w której tu przybyli. Żadnych walczących roślin. Żadnego pożaru. Żadnych zniszczeń. Byli bezpieczni.
@Geraldine Yaxley @Astaroth Yaxley @Esmé Rowle @Laurent Prewett @Perseus Black @Victoria Lestrange
/To oficjalnie koniec sesji. Możecie teraz podjąć decyzję postaciami - czy wracacie do siebie, czy też chcecie coś jeszcze zrobić w Ośrodku Windermere. Nie za bardzo wiecie, co wydarzyło się w samym ośrodku (ale nic nie stoi na przeszkodzie, żebyście, kogoś podpytali). Gdyby ktoś z was chciał ze mną jeszcze jakąś sesję dotyczącą fabuły Widermere - zgłoście się.
KAŻDY z was otrzymał po zaklętej muszli. Dość szybko odkryliście opisane w poście właściwości. Ale jest jeszcze coś, o czym napomknął Ulth. Gdybyście szukali prawdziwego zastosowania zaklętej muszli, dajcie znać - sprawdzę jak wam idą poszukiwania.
Dziękuję za wspólną sesję. Przepraszam za obsuwy. Mam nadzieję, że bawiliście się dobrze.
Koniec sesji