19.07.2024, 15:54 ✶
Florence faktycznie nie pojmowała chyba. Nie w pełni. Była osobą, której zupełnie nie ciągnęło do przygód, ale która jednocześnie dawno pogodziła się z tym, że żyje pośród ludzi, nie potrafiących usiedzieć w miejscu i wieść spokojnego życia.
Mogła zrozumieć jednak jedno. W jej przypadku był to wybór. W przypadku Basiliusa konieczność. Ona nie wchodziła na drzewa z braćmi, a opatrywała rozbite po upadku kolana, nie przepychała się z kuzynami na trawnikach, a podsuwała chusteczki do rozbitych w tych przepychankach nosów, i nie błąkała się nocami po hogwarckich korytarzach z kolegami, ponieważ nie chciała.
On nie mógł.
I czasem bardzo ciężko musiało być postępować rozsądnie, kiedy serce rwało się do czegoś zupełnie innego, nawet jeśli wiedziałeś, że się do tego nie nadajesz.
Dlatego ostatecznie nie dręczyła Basiliusa wrzutami, nie zmywała mu głowy ani nie domagała się opowieści, co dokładnie stało się w tamtych podziemiach. Pewnie już w domu spytałaby, jak się z tym wszystkim czuje, gdyby nie to, że Prewett zwrócił uwagę na miotłę. Przystanęła, spoglądając na nią.
– A, tak. Powiedziałam skrzatowi, że pora się jej pozbyć – stwierdziła, spoglądając na trzymany przez niego środek transportu. Miał już swoje lata – dobre dwadzieścia – i dawno ustąpił nowszym modelom. Chyba tego typu mioteł używano jedynie w Hogwarcie do lekcji pierwszorocznych, którzy nie powinni wylatywać zbyt wysoko, zbyt szybko, a i szkoda było budżetu na zakupy mioteł, które podczas pierwszych zajęć często ulegały uszkodzeniom. – Atreus ma najnowszy model, ojciec ostatnio też kupił sobie nową i zostawił tutaj w schowku jako zapasową poprzednią, nie sądzę, żeby na tej ktokolwiek miał zamiar latać. Właściwie chyba nikt nie używał jej od dobrych paru latu, nie jestem nawet pewna, czy w ogóle by poleciała.
Florence nie zamierzała rzecz jasna tego sprawdzać. Brała lekcje z wszystkimi w Hogwarcie, później jednak nie trenowała już ani quidditcha (niebezpieczny sport jej zdaniem: zbyt niebezpieczny), ani nawet latania. Nie dlatego, że miała lęk wysokości, a po prostu nie przepadała za tą metodą transportu: zaklęcia poduszkowe może i dużo ułatwiały, ale wiatr wciąż dostawał się do oczu i psuł fryzurę, a gdy człowiek wznosił się zbyt wysoko, robiło się chłodno.
Mogła zrozumieć jednak jedno. W jej przypadku był to wybór. W przypadku Basiliusa konieczność. Ona nie wchodziła na drzewa z braćmi, a opatrywała rozbite po upadku kolana, nie przepychała się z kuzynami na trawnikach, a podsuwała chusteczki do rozbitych w tych przepychankach nosów, i nie błąkała się nocami po hogwarckich korytarzach z kolegami, ponieważ nie chciała.
On nie mógł.
I czasem bardzo ciężko musiało być postępować rozsądnie, kiedy serce rwało się do czegoś zupełnie innego, nawet jeśli wiedziałeś, że się do tego nie nadajesz.
Dlatego ostatecznie nie dręczyła Basiliusa wrzutami, nie zmywała mu głowy ani nie domagała się opowieści, co dokładnie stało się w tamtych podziemiach. Pewnie już w domu spytałaby, jak się z tym wszystkim czuje, gdyby nie to, że Prewett zwrócił uwagę na miotłę. Przystanęła, spoglądając na nią.
– A, tak. Powiedziałam skrzatowi, że pora się jej pozbyć – stwierdziła, spoglądając na trzymany przez niego środek transportu. Miał już swoje lata – dobre dwadzieścia – i dawno ustąpił nowszym modelom. Chyba tego typu mioteł używano jedynie w Hogwarcie do lekcji pierwszorocznych, którzy nie powinni wylatywać zbyt wysoko, zbyt szybko, a i szkoda było budżetu na zakupy mioteł, które podczas pierwszych zajęć często ulegały uszkodzeniom. – Atreus ma najnowszy model, ojciec ostatnio też kupił sobie nową i zostawił tutaj w schowku jako zapasową poprzednią, nie sądzę, żeby na tej ktokolwiek miał zamiar latać. Właściwie chyba nikt nie używał jej od dobrych paru latu, nie jestem nawet pewna, czy w ogóle by poleciała.
Florence nie zamierzała rzecz jasna tego sprawdzać. Brała lekcje z wszystkimi w Hogwarcie, później jednak nie trenowała już ani quidditcha (niebezpieczny sport jej zdaniem: zbyt niebezpieczny), ani nawet latania. Nie dlatego, że miała lęk wysokości, a po prostu nie przepadała za tą metodą transportu: zaklęcia poduszkowe może i dużo ułatwiały, ale wiatr wciąż dostawał się do oczu i psuł fryzurę, a gdy człowiek wznosił się zbyt wysoko, robiło się chłodno.