5 sierpnia 1972r.
Niemagiczny Londyn / Kamienica Mulciberów / Wieczór
Po rozmowie z Lorien, Richard wrócił do ich rodzinnego domu, aby sprawę zachowania Charlesa przegadać z bratem. Robert musiał o tym wiedzieć. W końcu ten wywiad został przeprowadzony tak, jakby ktoś chciał zaszkodzić ich rodzinie. Interesowi, jakim zajmował się Robert. Mogli przecież stracić przez to stałych klientów. Lorien zwróciła na to słuszną uwagę. Co z tego, że Charles ogłaszał się młodym przedsiębiorcą? Nazwisko ich wszystkich łączyło.
Jednego Richard mógłby być pewnym. Znajomość jego młodszego syna z Issaciem Bagshotem miała negatywny wpływ na jego działania i zachowanie. Odkąd chłopak przeprowadził z nim i Leonardem do Anglii, miał wrażenie, że się zmienił. Charles zawsze się go słuchał. A teraz? Richard dał mu szansę naprawienia błędów. Przeprowadził z nim rozmowę na Lammas. Prosił o zachowanie dyskrecji tego tematu, skąd się wziął ten wywiad? Kiedy go przeprowadzono? Nie mogło to mieć miejsca przed Lammas.
Siedział za biurkiem w gabinecie brata. Poprosił Roberta o możliwość skorzystania w tego pomieszczenia, aby w spokoju móc przeprowadzić bardzo poważną rozmowę z synem. W tym wywiadzie zostały przekroczone różne granice. Jako ojciec musiał podjąć twardą decyzję. Skończyły się łagodne rozmowy. W głowie wciąż spokoju nie dawały mu słowa Lorien. Miała sporo racji. Brał to wszystko pod uwagę. Był świadomy konsekwencji jakie spadną na ich rodzinę przez jeden głupi wywiad jego syna.
Zaraz po kolacji, poprosił Charlesa, aby dołączył do niego w gabinecie, gdyż chce z nim poważnie porozmawiać. W jednej dłonim na swoich kolanach, trzymał czasopismo "Czarownica", otwartą na wywiadzie. Wyłapywał słowa, zdania, które nie powinny w nim paść. Drugą dłonią potarł czoło, opierając się łokciem o podłokietnik fotela.
Kiedy Charles pojawił się w gabinecie, Richard podniósł na niego wzrok i odezwał się krótkim słowem.
Nie była prośba. Wydał proste polecenie. Gestem głowy wskazując mu jeden z wolnych krzeseł przed biurkiem. W tonie głosu można było wyczuć zawód. Zawód ojca, który miał nadzieję, że syn zrozumiał swoje wcześniejsze błędy. Widocznie nie do końca. Miał do niego kilka pytań. Obserwował go. Jego zachowanie, reakcję, poruszanie się. Ponownie spojrzał na artykuł, gdzie widniały zdjęcia. Na razie panowało milczenie. Niebezpieczna cisza.