20.07.2024, 21:01 ✶
Florence niewiele wiedziała o mugolskiej psychologii, ale podświadomie trochę wyłapywała, o co chodzi w tym efekcie, wiele razy badanym przez mugolskich badaczy. Ktoś, kto wystawiał swoją siłę woli na próbę dłużej, łatwiej się łamał. Jeśli wpuścić do pokoju z ciastkami kilka osób na diecie i powiedzieć, że te czekają na kolejną grupę, a potem poczęstować ich słodyczami – ludzie zjedzą mniej słodyczy niż ci, których wcześniej zachęcono do spróbowania także ciastek.
U Basiliusa dietą była choroba serca, a słodyczami – te mniej rozsądne zachowania.
– Zastanawiam się, czy to było wtedy, gdy zapytał, czy na pewno jestem jego prawdziwą siostrą – powiedziała. Gdyby dowiedziała się o tym, gdy byli młodsi, Basilius musiałby stawić czoła jej strofowaniu za straszenie młodszego brata, ale w tej chwili była to pieśń dalekiej przeszłości, zabawna anegdotka, niewarta gniewu. – Sądziłam, że ma po prostu nadzieję, że to mnie adoptowano – stwierdziła z pewnym zamyśleniem. To było jednak tak dawno, że nie miała szans odgadnąć, czy Atreus upewniał się, że na pewno nie znaleziono go w lesie, czy też w przypływie złości na starszą siostrę, po raz kolejny przewidującą jakiś figiel, uznał, że w istocie jest demonem zesłanym na ziemię, by rujnować mu dobrą zabawę. – Cóż, matka nie mogłaby się go wyprzeć – dodała jeszcze, a po jej ustach przemknął uśmiech. Odziedziczyła bez wątpienia jej upór, wolę ze stali, i przekonanie, że rodzina jest najważniejsza: tak mocne, że mogłoby pchnąć Florence ku najbardziej choćby bezlitosnemu postępowaniu. We wszystkim innym różniła się jednak od matki tak, jak różniły się ogień i woda, za to Atreus był niemalże skórą zdartą z Enidy.
Była jasnowidzem. I powinna to przewidzieć. A jednak: nie przewidziała. Spoglądała po prostu, jak Basilius siada na miotle, bo nie była jego rodzicielką, wpadającą w panikę, że syn za szybko się poruszył – przecież tylko usiadł na miotle, wcale nie planował nigdzie na niej latać…
…miotła jednak najwyraźniej postanowiła wyruszyć w ostatni rejs albo udowodnić, że jeszcze nadaje się do powietrznych podróży.
– Basilius! – zawołała, dość beznadziejnie, gdy zrozumiała, że kuzyn wcale nie wzniósł się tak wysoko, bo chciał – i że miotła wystrzeliła do przodu, frunąc ku granicom ogrodu rodziców, co gorsza w stronę, w którą nie tak daleko znajdowała się mugolska wioska. Bulstrode wyszarpnęła z kieszeni różdżkę i zrobiła coś, co czyniła bardzo rzadko: przeskoczyła schodki, wiodące na taras i ruszyła biegiem przed siebie, za umykającą miotłą i kuzynem.
U Basiliusa dietą była choroba serca, a słodyczami – te mniej rozsądne zachowania.
– Zastanawiam się, czy to było wtedy, gdy zapytał, czy na pewno jestem jego prawdziwą siostrą – powiedziała. Gdyby dowiedziała się o tym, gdy byli młodsi, Basilius musiałby stawić czoła jej strofowaniu za straszenie młodszego brata, ale w tej chwili była to pieśń dalekiej przeszłości, zabawna anegdotka, niewarta gniewu. – Sądziłam, że ma po prostu nadzieję, że to mnie adoptowano – stwierdziła z pewnym zamyśleniem. To było jednak tak dawno, że nie miała szans odgadnąć, czy Atreus upewniał się, że na pewno nie znaleziono go w lesie, czy też w przypływie złości na starszą siostrę, po raz kolejny przewidującą jakiś figiel, uznał, że w istocie jest demonem zesłanym na ziemię, by rujnować mu dobrą zabawę. – Cóż, matka nie mogłaby się go wyprzeć – dodała jeszcze, a po jej ustach przemknął uśmiech. Odziedziczyła bez wątpienia jej upór, wolę ze stali, i przekonanie, że rodzina jest najważniejsza: tak mocne, że mogłoby pchnąć Florence ku najbardziej choćby bezlitosnemu postępowaniu. We wszystkim innym różniła się jednak od matki tak, jak różniły się ogień i woda, za to Atreus był niemalże skórą zdartą z Enidy.
Była jasnowidzem. I powinna to przewidzieć. A jednak: nie przewidziała. Spoglądała po prostu, jak Basilius siada na miotle, bo nie była jego rodzicielką, wpadającą w panikę, że syn za szybko się poruszył – przecież tylko usiadł na miotle, wcale nie planował nigdzie na niej latać…
…miotła jednak najwyraźniej postanowiła wyruszyć w ostatni rejs albo udowodnić, że jeszcze nadaje się do powietrznych podróży.
– Basilius! – zawołała, dość beznadziejnie, gdy zrozumiała, że kuzyn wcale nie wzniósł się tak wysoko, bo chciał – i że miotła wystrzeliła do przodu, frunąc ku granicom ogrodu rodziców, co gorsza w stronę, w którą nie tak daleko znajdowała się mugolska wioska. Bulstrode wyszarpnęła z kieszeni różdżkę i zrobiła coś, co czyniła bardzo rzadko: przeskoczyła schodki, wiodące na taras i ruszyła biegiem przed siebie, za umykającą miotłą i kuzynem.