Naprostował swoje słowa, zapewnił, że przecież nie miał w zamiarze dotykać i naruszać jej kobiecą dumę i inteligencję. Zaufał jej jak osoba, która drugą darzyła czystym uczuciem. Czy przyszedłby tutaj, gdyby uważał inaczej?
Cisza panująca w tym lokalu była niepokojąca. Laurence zaczynał uważniej, ostrożniej i poważniej podchodzić do sytuacji. Na dźwięk dzwonka nie było żadnej reakcji. Na jego zawołanie, także. Ta cisza była niepokojąca. Wymienił spojrzenia z Camille i nie miał nic przeciwko temu, aby zajrzeli na zaplecze. Oboje są uzdrowicielami. Może pracownik tego miejsca zasnął, zasłabł? Warto sprawdzić.
Kiedy Delacour postanowiła podejść do drzwi, Lestrange wyjął różdżkę, zapobiegawczo, zabezpieczająco. Zbliżywszy się do drzwi, nim Camille zdecydowała się dotknąć klamki, coś usłyszeli. Spojrzał na nią, również tym zdziwiony. Nie zastanawiając się dłużej, nacisnął klamkę i otworzył drzwi. Wszedł do środka pierwszy. Gdyby miał coś na niego wskoczyć czy zaatakować, by może zdążył się obronić mając różdżkę przed sobą. Z drugiej strony Camille będzie miała więcej czasu na zorientowanie się w sytuacji.
Zaplecze stanowiło pracownię. Być może dużą. Znajdowało się sporo różnej wielkości manekinów, przystosowanych do ułatwienia szycia ubrań. Na najbliższym stole stała maszyna do szycia. Zatrzymana podczas swojej pracy, z utkwionym w niej materiale. Ktoś coś szył, ale nie dokończył swojej pracy. Jakby coś zmusiło go do przerwania jej. Krzesło było odsunięte. Po śladach na podłodze można byłoby stwierdzić, że wiele razy zmieniało swoje miejsce. Przesuwane. Zwyczajnie jak przy każdej pracy siedzącej.
- Nikogo nie ma?Przeszedł większość pomieszczenia pracowni, ale żadnej żywej duszy. Ani martwej. To aż było zastanawiające, dlaczego drzwi do tego domu mody były otwarte? Swoje pytające spojrzenie utkwił w Camille. Umawiała się z projektantem. Czy to znaczy, że wyszedł w pośpiechu? Tylko skąd też ten zastanawiający dźwięk?