5 kwietnia 1972 | Duchy, ale wcale nie minionych lat || Sarah & Charles

Uniósł lekko brwi, gdy ukazała mu się w bieli. Na chwilę zapomniał jak się oddycha, nie był pewien czy z zawstydzenia, skrępowania, czy braku doświadczenia co się mówi, gdy pojawia się na progu domu przyjaciół wyglądając jak ktoś kompletnie obcy. Nie próbował nawet zrozumieć jak dziwnie musi się z tym czuć Sarah, rozumiał jej nieufność, dystans, ale też zmartwił się niejako, że odsłoniła się przed kimś, kogo nigdy nie widziała. To upewniło go w przekonaniu, że przyjście tutaj było dobrą decyzją. Nie uważał, że Pannie Macmillan coś non stop zagraża, ale też poczuł znajomy instynkt, aby obronić ją przed złem tego świata, które w ostatnich miesiącach nie pełzało jedynie w ciemnych alejkach, ale opanowywało całe miasta, sam był jego ofiarą, być może z własnej głupoty, ale niepodważalnie.
- To podchwytliwe pytanie? - zaśmiał się nerwowo i widać było, że czerwień, którą wykwitły jego policzki nie bierze się jedynie z mocno smagającego powiewami wiatru - Ja się przecież patrzyłem, to było aż tak widać? Zauważyłaś? Nie, że mi jakoś głupio, ale trochę mi głupio, no debilnie wyszło, muszę przyznać. - na chwilę zapomniał, że to pytanie pewnie było po prostu takowym, które miało sprawdzić czy jest sobą. Charles od zawsze był osobą rozwiązłą i też frywolną w swoich poglądach o tym kogo można, oraz w jaki sposób, kochać, ale z osobami, które nie miały w tym temacie ekspertyzy lub ich niewinność była widoczna jak na otwartej dłoni - jak w przypadku Sary - starał się takie tematy omijać, a przynajmniej zakładał, że nie widzą w jego wyuzdaności niczego złego. O czym ty myślisz Rookwood, jesteś w poważnej sytuacji, skup się, skarcił się w myślach i przestąpił z nogi na nogę podając dziewczynie list, mając nadzieję, że odpowiedział na pytanie poprawnie.
- No musisz przyznać, że naprawdę, no wiesz, miał na czym siadać ten profesor transmutacji - dodał jakby sama wcześniejsza odpowiedź nie była wystarczająco krępująca.
Na zewnątrz było chłodno, a Sarah nie była ubrana w nic, co ochraniałoby ją od porywistych powiewów wiatru. Chciał zaproponować szybkie wejście do środka, ale powstrzymał się czekając na reakcję, odpowiedź. Bał się, że jeżeli będzie naciskać, nawet w dobrej wierze, to cała sytuacja potoczy się źle, dziewczyna uzna, że jest intruzem, zagrożeniem i już nigdy nie będą mogli się zobaczyć, a tego by chyba nie wytrzymał. Fakt, sprowadzał się w swoich scenariuszach do okropnie negatywnych rozwiązań, ale ostatnie wydarzenia w jego życiu doprowadziły, że zawsze zakładał najgorsze nie wypowiadając tego na głos. Definitywnie spoważniał i, chociaż już oznaki zmarszczek zmartwienia były widoczne na jego młodej twarzy, gdy podczas pracy w Ministerstwie widywał zburzone, spalone zaklęciami czarnomagicznymi domy wymazując pamięć tym, którzy o magii mieli zapomnieć, tak dopiero po ostatniej stracie i tragedii odczuł na własnej skórze jakie okropności nękały czarodziejską społeczność od ponad dwóch lat. Nie chciał dać za wygraną, aby smutek zgasił ognik nadzieji, jaki ma w sobie, ale utrata Christie i Fineasa mocno się na nim odbiła.