23.07.2024, 23:03 ✶
Florence nawiedziła nieprzyjemna myśl, że Hogwart chyba mocno obniżył standardy, gdy tak obserwowała poczynania Leo. Sama też nie była pojedynkowiczem, nie lubiła i nie potrafiła walczyć, nie wymagała więc nie wiadomo czego, ale ktoś po tej szkole powinien być w stanie wyjąć z kieszeni różdżkę. A przecież Akademia Munga wymagała określonej ilości OWUTEMów…
Na całe szczęście pies, który usiłował skoczyć na młodego uzdrowiciela, został spętany w locie i upadł u jego stóp. Chwilę temu powarkiwał groźnie, szczerzył kły, ale teraz popiskiwał i szarpał się w więzach. Gdyby Florence nie widziała poszarpanego ubrania Leo, poczułaby pewnie wyrzuty sumienia, że tak traktuje zwierzę: w tej chwili jednak myślała głównie o tym, że trzeba znaleźć właścicieli tych psów. Poszukać jakiegoś mugolskiego… schroniska? Tak to się nazywało? Jeśli nie miały właścicieli, może się tym zajmą?
Nie chciała nawet myśleć, co będzie trzeba zrobić w innym wypadku. Nie mogła zostawić tych psów na ulicach. Mogłyby znów zaatakować. Dziecko albo starszy mugol nie mieliby szans w starciu z nimi.
Leo ocknął się na szczęście i jego czar także zadziałał. Ostatni z psów został skrępowany nim zdążył na niego skoczyć. Florence znów machnęła różdżką, tym razem za pomocą zauroczenia usypiając oba zwierzaki. Trochę dla pewności, trochę bo ciężko było jej patrzeć, jak się męczą. Psy same w sobie nie były złe: jeśli atakowały, to dlatego, że ludzie nie zadbali o nie odpowiednio.
– Przedarły ubranie? Proszę pokazać rany – zażądała, odrywając spojrzenie od leżącego bliżej psiaka i przenosząc spojrzenie na stażystę. Zaraz jednak rozejrzała się jeszcze, upewniając po raz wtóry, że w pobliżu nie było żadnego mugola, który mógłby dostrzec ich niedawny występ. – Jak doszło do tego ataku? – spytała, nagle tknięta myślą, że może Leo na przykład zobaczył je w kojcu i pomyślał, że są biedne i trzeba je uwolnić?
Na całe szczęście pies, który usiłował skoczyć na młodego uzdrowiciela, został spętany w locie i upadł u jego stóp. Chwilę temu powarkiwał groźnie, szczerzył kły, ale teraz popiskiwał i szarpał się w więzach. Gdyby Florence nie widziała poszarpanego ubrania Leo, poczułaby pewnie wyrzuty sumienia, że tak traktuje zwierzę: w tej chwili jednak myślała głównie o tym, że trzeba znaleźć właścicieli tych psów. Poszukać jakiegoś mugolskiego… schroniska? Tak to się nazywało? Jeśli nie miały właścicieli, może się tym zajmą?
Nie chciała nawet myśleć, co będzie trzeba zrobić w innym wypadku. Nie mogła zostawić tych psów na ulicach. Mogłyby znów zaatakować. Dziecko albo starszy mugol nie mieliby szans w starciu z nimi.
Leo ocknął się na szczęście i jego czar także zadziałał. Ostatni z psów został skrępowany nim zdążył na niego skoczyć. Florence znów machnęła różdżką, tym razem za pomocą zauroczenia usypiając oba zwierzaki. Trochę dla pewności, trochę bo ciężko było jej patrzeć, jak się męczą. Psy same w sobie nie były złe: jeśli atakowały, to dlatego, że ludzie nie zadbali o nie odpowiednio.
– Przedarły ubranie? Proszę pokazać rany – zażądała, odrywając spojrzenie od leżącego bliżej psiaka i przenosząc spojrzenie na stażystę. Zaraz jednak rozejrzała się jeszcze, upewniając po raz wtóry, że w pobliżu nie było żadnego mugola, który mógłby dostrzec ich niedawny występ. – Jak doszło do tego ataku? – spytała, nagle tknięta myślą, że może Leo na przykład zobaczył je w kojcu i pomyślał, że są biedne i trzeba je uwolnić?