25.07.2024, 11:57 ✶
Narzeczony jego ulubionej Lestrangówny torturował go niepomiernie i kawałki duszy Anthony'ego jedna po drugiej umierały. Na tym etapie nawet nie był w stanie powiedzieć co bolało go bardziej? Staruszek? Chujowo? A może lepki sok z nadgryzionego jabłka, który może i został wytarty o materiał, ale był... wciąż był ukryty między skórą, pozostawiając zapach i konsystencję, która sprawi, że zaraz tak zaczną przylepiać się doń kurze i brudy, zlecą się muchy i...
Wzdrygnął się mimowolnie i bynajmniej to nie zimno skóry wampira mu przeszkadzało w tej interakcji, a owoc, który zawisł między nimi swoją słodką lepkością.
Nerwowo zwilżył wargę, dzisiejszy dzień pełen był pokory. Odświeżanie magii zauroczeń jednak pozostawało przyjemną lekcją, w aurze wzajemnego szacunku, w aurze szacunku do własnych ograniczeń kogoś, kto porzucił zgłębianie tej treści, polegając na umiejętnościach innych. Gra na gitarze była trudniejsza. Opuszki piekły. Paznokieć zdawał się już naddarty, chociaż to może była tylko ułuda. I jeszcze Sauriel, który może i byłby czarujący, gdyby tak zmrużyć oczy i spojrzeć pod kątem. Znał ten typ i wiedział, jaką niszczycielską, magnetyczną siłą potrafił ściągać ku sobie ludzi, naturalną charyzmą i czarem predatora. Jak rozleniwiony czarny kot, łypiący spod zmrużonych oczu w Twoją stronę. Ten magnes nie działał na Shafiqa, nie nęcił tajemnicą do odkrycia, poszukiwaniem łagodności, skazanym z góry w tragicznym tańcu zależności na porażkę. Szkarłatna płachta ściągała wielu, ale Anthony zwyczajnie nie rozpoznawał tej barwy swoimi oczami, szukając w drugiej istocie własnego zaprzeczenia i największej miłości. Szukając złota.
– Beethoven? To byłoby wspaniałe, z wielką chęcią posłucham tej wersji. – Ożywił się nagle, niepomny na to, że właśnie wyraźnie ustanowił i wypowiedział swoje mniemanie na temat kompozycji swojego "nauczyciela". Z ulgą oddał mu gitarę i sięgnął po kieliszek z winem, by znaleźć choć kawałek komfortu i bezpiecznej, znajomej strefy tego wieczoru. – Słyszałem w Navarze wyborne kompozycje Paganiniego. Niestety, wydaje mi się, że od skrzypiec było mu bliżej techniką do gitary, w końcu w obu przypadkach zwyczajnie przyciska się struny do gryfu. Klawisze fortepianu w odczuciu są zupełnie inne. – Przeszkadzało mu bardzo, że obie ręce zajmują się kompletnie czym innym, inaczej są ustawione, palce inaczej pracują. A jednak przez zmrużone oczy obserwował sprawność Rookwooda. Może w ten sposób poprowadzić resztę lekcji? Żeby tylko grał, a nie mówił? Dźwięki, które wychodziły spod jego palców były zdecydowanie przyjemniejsze niż mowa.
Wzdrygnął się mimowolnie i bynajmniej to nie zimno skóry wampira mu przeszkadzało w tej interakcji, a owoc, który zawisł między nimi swoją słodką lepkością.
Nerwowo zwilżył wargę, dzisiejszy dzień pełen był pokory. Odświeżanie magii zauroczeń jednak pozostawało przyjemną lekcją, w aurze wzajemnego szacunku, w aurze szacunku do własnych ograniczeń kogoś, kto porzucił zgłębianie tej treści, polegając na umiejętnościach innych. Gra na gitarze była trudniejsza. Opuszki piekły. Paznokieć zdawał się już naddarty, chociaż to może była tylko ułuda. I jeszcze Sauriel, który może i byłby czarujący, gdyby tak zmrużyć oczy i spojrzeć pod kątem. Znał ten typ i wiedział, jaką niszczycielską, magnetyczną siłą potrafił ściągać ku sobie ludzi, naturalną charyzmą i czarem predatora. Jak rozleniwiony czarny kot, łypiący spod zmrużonych oczu w Twoją stronę. Ten magnes nie działał na Shafiqa, nie nęcił tajemnicą do odkrycia, poszukiwaniem łagodności, skazanym z góry w tragicznym tańcu zależności na porażkę. Szkarłatna płachta ściągała wielu, ale Anthony zwyczajnie nie rozpoznawał tej barwy swoimi oczami, szukając w drugiej istocie własnego zaprzeczenia i największej miłości. Szukając złota.
– Beethoven? To byłoby wspaniałe, z wielką chęcią posłucham tej wersji. – Ożywił się nagle, niepomny na to, że właśnie wyraźnie ustanowił i wypowiedział swoje mniemanie na temat kompozycji swojego "nauczyciela". Z ulgą oddał mu gitarę i sięgnął po kieliszek z winem, by znaleźć choć kawałek komfortu i bezpiecznej, znajomej strefy tego wieczoru. – Słyszałem w Navarze wyborne kompozycje Paganiniego. Niestety, wydaje mi się, że od skrzypiec było mu bliżej techniką do gitary, w końcu w obu przypadkach zwyczajnie przyciska się struny do gryfu. Klawisze fortepianu w odczuciu są zupełnie inne. – Przeszkadzało mu bardzo, że obie ręce zajmują się kompletnie czym innym, inaczej są ustawione, palce inaczej pracują. A jednak przez zmrużone oczy obserwował sprawność Rookwooda. Może w ten sposób poprowadzić resztę lekcji? Żeby tylko grał, a nie mówił? Dźwięki, które wychodziły spod jego palców były zdecydowanie przyjemniejsze niż mowa.