28.07.2024, 15:00 ✶
używam przewagi Występowanie na wszystkich, by przekonać ich do udziału i wprowadzić w pustynny setting, i Kokieteria na Tahirze. Isaac manipuluje mną jak małym chłopcem! Panie Władzo, to jego wina!
- Och, za chwilę zobaczysz! - Enzo wyszczerzył zęby do Severine i mrugnął porozumiewawczo, gdy mógł już na powrót mówić po zwróceniu mu uwagi przez Isaaca. Wszyscy mogli szykować się na show!
Nie sądził tylko, że Isaac zaplanował aż takie show, które nie tylko zrujnuje ich obu reputację, ale może i cały gabinet! Kim jednak był, by mu odmawiać? Z pewnością nie zostawi przyjaciela z tym samego. Nie miał pojęcia, że prezentując Isaacowi mugolską książkę te dwadzieścia lat temu, stwory tego potwora!
- Och... zaczniemy od tańca brzucha? - Skomentował zaczepnie, widząc, jak kolega Bagshot pozbywa się koszuli. Podkoszulek tuż pod sprawił jednak, że Enzo rozczarował się zupełnie! Żadnych męskich wdzięków dla pana Remingtona! Przemowa Isaaca była tym, czego to biuro potrzebowało. Kiwał głową, zgadzając się z każdym słowem, popierając każdą uwagę i każdą opinię.
- Zamykamy oczy, kochani! - Popędził zgromadzonych i nawet klasnął w dłonie dla lepszego efektu. - Tak, ty też, Bob!
Turban był czymś nowym, lecz Enzo nie oponował. Co więcej, kucnął, by Isaac miał łatwiejszą pracę! To, że rękaw zwisał z boku niczym ozdobny szal, tylko podkreślał egzotyczny charakter nowej kreacji! Przez moment rozważył nawet, czy nie ściągnąć z pleców własnej koszuli, lecz paradowanie półnago po biurze mogło sprawić im jeszcze większe problemy, niż zabawa dywanami.
- Arabska noc jak arabski dzień! - Zaśpiewał uczynnie, gdy zebrani otworzyli oczy, tak, jak go poinstruowano. Na śpiewie jednak się nie skończyło, bo Enzo był artystą przez wielkie A. Skoro miał grać księcia, to da im księcia! Uniósł ręce ku górze, by zacząć, wydawałoby się, arabski taniec. Nie do końca wiedział, jak taki wygląda, ale połączenie zataczania biodrami z tańcem brzucha, płynne, eleganckie wymachy rękoma i twarz zwrócona na bok jak na egipskim malowidle - to wszystko miało być wystarczająco orientalne! Tahira z pewnością to doceni. Czyż nie wzbogacał biura, doceniając kulturę jej ludzi? - Ma w sobie ten żar, co sprawia, że czar chodzi z tobą jak cień! Arabska noc, czy to jawa, czy sen? - Ciągnął dalej. I chociaż nigdy nie miał się za wybitnego wokalistę, efekt musiał być wystarczający!
Kiedy skończył, z wprawą postarał się przejąć dłoń księżniczki Tahiry, która miała grać jego wybrankę. Niestraszne były mu jej czarne otchłanie oczu ani złota łuska jak u pustynnej kobry!
- Leć ze mną, moja nocna różo! - Zachęcił, porzucając pieśń na rzecz słodkich słówek w kierunku współpracownicy. Przyciągnął jej dłoń do własnych ust, by szarmancko ją ucałować, nawet jeśli to nie pasowało do egzotyki oprawy. To była ich mała, prywatna Persja, ich Bagdad pośrodku Ministerstwa Magii, ich raj na ziemi pośród piasków Sahary. - Pozwól mi zabrać cię do swojego pałacu, gdzie będziemy rządzić jako sułtan i jego piękna królowa. - Nie miał pojęcia, jak naprawdę nazwać poprawnie żonę sułtana, ale to nie miało znaczenia. To musiało wystarczyć.
Nie wciskał się obok Tahiry na karminowy dywan, za to rozwinął ten, który wcześniej niejako krytykował. Okazało się, że czarno-białe desenie poukładane były w całkiem ciekawy wzór, możliwy do dostrzeżenia tylko przy całkowitym rozwinięciu dywanu. Enzo aż poczuł natchnienie do stworzenia kreacji bazującej na podobnych elementach! Nie żal byłoby mu oddawać prawdopodobnie najszybszego dywan kobiecie, jeśli w ten sposób mógł wkupić się w jej łaski, lecz Tahira wybrała już inny - jej strata! - Spieszmy się, nim złapie nas... zły wezyr!
Pojawienie się Bumowca pasowało do okoliczności, bo mógł grać podły, zły charakter w całym tym przedstawieniu! Enzo nie chciał dawać takiej roli nikomu z biura, by przypadkiem nie podpaść. A czy testowanie magicznych dywanów pod sufitem było rzeczywiście łamaniem prawa? Miał nadzieję, że nie.
Postarał się poderwać dywan ku górze, ostrożnie, by wyczuć jego charakter. Niezainteresowany Wezyr mógł sobie skakać, jeśli chciał ich dosięgnąć i powstrzymać!
- Nigdy nas nie złapiesz, draniu!
- Och, za chwilę zobaczysz! - Enzo wyszczerzył zęby do Severine i mrugnął porozumiewawczo, gdy mógł już na powrót mówić po zwróceniu mu uwagi przez Isaaca. Wszyscy mogli szykować się na show!
Nie sądził tylko, że Isaac zaplanował aż takie show, które nie tylko zrujnuje ich obu reputację, ale może i cały gabinet! Kim jednak był, by mu odmawiać? Z pewnością nie zostawi przyjaciela z tym samego. Nie miał pojęcia, że prezentując Isaacowi mugolską książkę te dwadzieścia lat temu, stwory tego potwora!
- Och... zaczniemy od tańca brzucha? - Skomentował zaczepnie, widząc, jak kolega Bagshot pozbywa się koszuli. Podkoszulek tuż pod sprawił jednak, że Enzo rozczarował się zupełnie! Żadnych męskich wdzięków dla pana Remingtona! Przemowa Isaaca była tym, czego to biuro potrzebowało. Kiwał głową, zgadzając się z każdym słowem, popierając każdą uwagę i każdą opinię.
- Zamykamy oczy, kochani! - Popędził zgromadzonych i nawet klasnął w dłonie dla lepszego efektu. - Tak, ty też, Bob!
Turban był czymś nowym, lecz Enzo nie oponował. Co więcej, kucnął, by Isaac miał łatwiejszą pracę! To, że rękaw zwisał z boku niczym ozdobny szal, tylko podkreślał egzotyczny charakter nowej kreacji! Przez moment rozważył nawet, czy nie ściągnąć z pleców własnej koszuli, lecz paradowanie półnago po biurze mogło sprawić im jeszcze większe problemy, niż zabawa dywanami.
- Arabska noc jak arabski dzień! - Zaśpiewał uczynnie, gdy zebrani otworzyli oczy, tak, jak go poinstruowano. Na śpiewie jednak się nie skończyło, bo Enzo był artystą przez wielkie A. Skoro miał grać księcia, to da im księcia! Uniósł ręce ku górze, by zacząć, wydawałoby się, arabski taniec. Nie do końca wiedział, jak taki wygląda, ale połączenie zataczania biodrami z tańcem brzucha, płynne, eleganckie wymachy rękoma i twarz zwrócona na bok jak na egipskim malowidle - to wszystko miało być wystarczająco orientalne! Tahira z pewnością to doceni. Czyż nie wzbogacał biura, doceniając kulturę jej ludzi? - Ma w sobie ten żar, co sprawia, że czar chodzi z tobą jak cień! Arabska noc, czy to jawa, czy sen? - Ciągnął dalej. I chociaż nigdy nie miał się za wybitnego wokalistę, efekt musiał być wystarczający!
Kiedy skończył, z wprawą postarał się przejąć dłoń księżniczki Tahiry, która miała grać jego wybrankę. Niestraszne były mu jej czarne otchłanie oczu ani złota łuska jak u pustynnej kobry!
- Leć ze mną, moja nocna różo! - Zachęcił, porzucając pieśń na rzecz słodkich słówek w kierunku współpracownicy. Przyciągnął jej dłoń do własnych ust, by szarmancko ją ucałować, nawet jeśli to nie pasowało do egzotyki oprawy. To była ich mała, prywatna Persja, ich Bagdad pośrodku Ministerstwa Magii, ich raj na ziemi pośród piasków Sahary. - Pozwól mi zabrać cię do swojego pałacu, gdzie będziemy rządzić jako sułtan i jego piękna królowa. - Nie miał pojęcia, jak naprawdę nazwać poprawnie żonę sułtana, ale to nie miało znaczenia. To musiało wystarczyć.
Nie wciskał się obok Tahiry na karminowy dywan, za to rozwinął ten, który wcześniej niejako krytykował. Okazało się, że czarno-białe desenie poukładane były w całkiem ciekawy wzór, możliwy do dostrzeżenia tylko przy całkowitym rozwinięciu dywanu. Enzo aż poczuł natchnienie do stworzenia kreacji bazującej na podobnych elementach! Nie żal byłoby mu oddawać prawdopodobnie najszybszego dywan kobiecie, jeśli w ten sposób mógł wkupić się w jej łaski, lecz Tahira wybrała już inny - jej strata! - Spieszmy się, nim złapie nas... zły wezyr!
Pojawienie się Bumowca pasowało do okoliczności, bo mógł grać podły, zły charakter w całym tym przedstawieniu! Enzo nie chciał dawać takiej roli nikomu z biura, by przypadkiem nie podpaść. A czy testowanie magicznych dywanów pod sufitem było rzeczywiście łamaniem prawa? Miał nadzieję, że nie.
Postarał się poderwać dywan ku górze, ostrożnie, by wyczuć jego charakter. Niezainteresowany Wezyr mógł sobie skakać, jeśli chciał ich dosięgnąć i powstrzymać!
- Nigdy nas nie złapiesz, draniu!
Rzut PO 1d100 - 37
Slaby sukces...
Slaby sukces...
Rzut PO 1d100 - 15
Akcja nieudana
Akcja nieudana