[05.08.1972] Należy się za talerzyk - Astaroth & James

James z chęcią zgodził się na towarzyszenie bratu w łowach. Co prawda był nieco zdystansowany do niego przez wampiryzm Asa, ale najlepszą lekcją było sprawdzenie samemu, jak bardzo jego "nowa natura" wpłynęła na niego samego. W sumie to teraz całkowicie zaczął poznawać go na nowo, ponieważ w momencie wyjazdu Jamesa ten miał jedynie 7 lat. Dziś był młodym mężczyzną, który całkowicie różnił się od tego chłopca, którego pamięta James. Nie chciał wtrącać się w zlecenie brata zbyt mocno, więc lekko trzymał się na uboczu, dając swemu rodakowi przewodzić łowami. Poniekąd chciał też sprawdzić go, jako łowcę, ale z drugiej strony była to też możliwość na - można by rzecz - nawiązanie nowej znajomości. W końcu po tak długiej przerwie od siebie byli praktycznie dla siebie obcymi.
Celem było złapanie bogina. Wydawałoby się prostą sprawą, jednak James wyczuwał pewne wahania u swego brata. Być może nie oswoił się jeszcze ze swoją przypadłością i nie chciał skrzywdzić nikogo postronnego? Takie kwestie sprawiały, że i Yaxley musiał być nieco wyczulony na jego ruchy. Co prawda byli rodziną, jednak nigdy nie wiadomo co się stanie, gdy wampirzy instynkt przejmie górę.
Można by pomyśleć, jakie zdziwienie było gdy okazało się, że ów boginem okazał się bezdomny kotek zamknięty w szafie. James co prawda okazywał powagę, ale widać było, że jej sztuczność wylewa się na prawo i lewo. Parę razy musiał zakrywać usta, by nie wybuchnąć śmiechem, co jego brat pewnie zauważył. Hej, każdemu się zdarza słabe zlecenie, tak?
Wracając tak do domu nie zamienili ze sobą zbyt wielu słów. James czuł od brata mieszankę zawstydzenia i zdenerwowania, więc wolał zostawić go samego ze swoimi myślami. Możliwość wyciągania lekcji z najbardziej beznadziejnych przypadków mogła mu się przydać. Wtedy to nagle As został szarpnięty za ramię. Tuż za nim pociągnęli Jamesa. Odwróciwszy wzrok ujrzał jedynie imprezę. Urodziny? Zbyt hucznie. Pogrzeb? Zbyt radośnie. Odpowiedź była jedna. WESELE. Nie wiedział, czy pomylili go z kimś innym czy po prostu byli zbyt gościnni. Interesowało go tylko, jak długo będzie mógł pobalować. Uśmiech na jego twarzy rozjaśniłby nawet najciemniejsze miejsca. Chętnie wędrował za ciągnącymi go gośćmi. Ruszył tam pierwszy, zostawiając Asa lekko w tyle.
- Don't Fuck This Up! - Rzucił szybko do niego z bananem na twarzy, powoli znikając między ludźmi.