[06.06.1972r.] Smutne, dolewki?

Przeleciał spojrzeniem otoczenie, wyłapując co będzie do sprzątnięcia, na co trzeba będzie zwrócić szczególną uwagę, czy ktoś przypadkiem czegoś nie zostawił, jak zegarka, czy sweterka na wieszaku. Czasem ludzie coś zostawiali i po to wracali, a czasami pomimo cenności danej rzeczy nigdy o nią nie pytali nawet jeśli pracownicy kojarzyli, że coś musi do kogoś należeć. Dzisiaj miało być się bez fantów, chyba, póki co, bo jeszcze wiele może się zdarzyć.
Widział, jak jedna parka zbiera się od stolika , więc na sekundę kucnął za ladą, wyciągając świeżą ścierkę, w końcu nie będzie jakaś ufajdoloną przecierać stolików. Podniósł się akurat, jak kobieta patrzyła w jego kierunku, więc uśmiechnął się do niej miło w podziękowaniu za skorzystanie z gościny kawiarni, skinął też głową jej partnerowi, co chociaż na barmana nie spojrzał, to zasłużył na pożegnanie.
Westchnął cicho, bo pomimo zmęczenia jakie czasem w nim ta praca wywoływała, to lubił ją, bo dawała wiele okazji do oglądania sobie interesujących zachowań innych, do oglądania ich w szczęśliwych chwilach. Wziął więc ścierkę i wyszedł zza lady aby przetrzeć stolik i zebrać z niego naczynia. Mógłby użyć do tego magii, ale czasem się bał, że jeśli będzie używać jej za często, to zapomni jak funkcjonować bez niej, to to samo kiedy zęby ci zanikają kiedy pijesz samo kakao i nic innego.