W dniu, w którym wybrano Leacha na Ministra Magii, z ulubionej talii kart Morpheusa wypadła Śmierć. Trupopioblady koń z jeźdźcem niosącym propożec; czarne pole i biała róża. Zabawne, że było to nawiązanie do Wojny Dwóch Róż, gdy Tudorowie wyparli dynastię Yorków. Czerwona róża skrwawiła białą. Śmierć na koniu i symbol zmiany u władzy wkroczyły w Ministerstwo. Oczywiście, ta karta nie niosła za sobą dosłownego znaczenia, ale tętent kopyt siwka dało się słyszeć z oddali, jak Dziki Gon. Zmiany nadeszły szybko, jak szybko nadchodzi śmierć.
Longbottomowie należeli do arystokracji, ale zawsze przedstawiali tę nieco bardziej liberalną stronę, nowinki, wynalazki, mugolskie ubrania. Nie było tego wiele, ale Derwin wziął ślub z półkrwi, jego córki były półkrwi. Godryk pilnował głównej linii rodu i drugiej, zapasowej, chociaż nie mówił tego głośno. Dzięki temu Morpheusowi się upiekło i nie musiał związać się z nikim dla spłodzenia czystokrwistych wnuków. Uznano od wielu, wielu lat, że był po prostu poślubiony nauce. Nadal jednak, dobre nazwisko, dobra rodzina, w alfabetycznym spisie czystej krwi, nie do podważenia. Hołubili honor i zasady, szlachetną drogę miecza i przysięgi, i nawet on, który tak bardzo opierał się naturze ognia sprawiedliwości, kroczek po kroku wstępował w ramy przypisane mu przez jego krew. Próbował jednak tego nie zauważać.
Nie wchodź łagodnie do tej ciemnej nocy...
Szelest szaty zawsze zwiastował jego przyjście. Nawet po dołączeniu do Niewymownych, nie zrezygnował z elegancji wymaganej pośród sędziów i ich asystentów, pozostając przy szlachetnych tonach, jak burgundy, oberżyny i szmaragdy. Niemal czarne, ale obecne w przestrzeni oka dla każdego, kto nie był daltonistą, jak jego przyjaciel. Dla niego wybierał więcej fioletów, aby nie robić mu na złość. Na czarno nie ubierał się nigdy, poza okresami żałoby, ostatni gdy zmarła jego matka, pani Longbottom.
W ręku trzymał cienki tomik w czerwonej oprawie z materiału, matowego jedwabiu. Tytuł, wyżłobiony złotymi literami na grzbiecie i froncie (i było to prawdziwe złoto) głosił: Sztuka Wojny.
— Przybywam z darami — oznajmił, wyciągając w jej stronę książeczkę. Wydawał się być w doskonałym nastroju. — Już się rozgościłaś?
Wiedział, że nie, widział ponad jej drobną, ptasią figurą, że nie.
W całym zamieszaniu, Morpheus wyglądał, jakby spłynęło po nim, jak po kaczce. Nie szamotał się, nie wyglądał niepewnie. Gładkie policzki, zaczesane do tyłu włosy, wypastowane buty, nienaganna szata, w szarości z tonami niebieskiego i haftami geometrycznymi w kolorze chabrowym. Ten sam Morpheus, który przywitał ją, jako młodą nowicjuszkę w pierwszy dzień kursów i wprowadzał ją w tajniki funkcjonowania Ministerstwa, jedynie z pierwszymi siwymi włosami na skroniach i głębszymi kurzymi łapkami.