31.07.2024, 23:12 ✶
Poprzednie dzień upłynął Sebastianowi przede wszystkim na modlitwie i dochodzeniu do siebie po wydarzeniach z Windermere. Spodziewał się ponownego wezwania do Ministerstwa Magii w każdej chwili: lepiej było zająć się sprawą drugiej kryształowej czaszki, jak najszybciej. Przecież nie będziemy czekać do Samhain, powtarzał sobie bezgłośnie, aż nazbyt dobrze świadom tego, że akurat w okresie jesiennym Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów będzie zmagał się ze zgoła innym problemem niż transport udręczonych dusz do magicznych zaświatów. Bądź co bądź, czas płynął nieubłaganie. Zwłaszcza dla Zimnych.
A już przede wszystkim dla Patricka. Macmillan dalej czuł nieprzyjemne skurcze w żołądku, ilekroć przypominał sobie ich niezbyt przyjemną wymianę zdań w ruinach kościołach w lesie nieopodal ośrodka turystycznego. Kto przesadził? Auror? Egzorcysta? Może w końcu osiągnęli tej poziom, gdzie mieli dość przytyków na temat tego, że non stop pakowali się w niebezpieczne sytuacje bez większego przygotowania? Nie żeby nie było w tym prawdy, skomentował w myślach, maszerując przez podziemne korytarze Ministerstwa Magii, zmierzając ku dosyć dobrze znanej mu już sali.
— Dobry wieczór? Dobrej... nocy? — odpowiedział niepewnie na pytanie Brenny, lustrując wzrokiem towarzyszącego jej przywoływacza. — Tobie też oczywiście.
Ech, że też Jamil musiał zapaść się jak kamień w wodzie i zniknąć z powierzchni ziemi. Zdecydowanie wolałby pracować z kimś, kogo już znał, a przede wszystkim z krewnym. Chociaż z drugiej strony... Chłopak w Beltane padł ofiarą ducha i musiał przetrwać egzorcyzmy. To mogło zostawić na nim jakieś piętno. Może dlatego wycofał się z dotychczasowych prac? Sebastian pokiwał powoli głową, odbierając od brygadzistki zbiór papierzysk.
— Wydali ci może jeszcze przy okazji skład świeczek? — spytał niemrawo, przesuwając palcem po kolejnych pozycjach na liście.
Mimowolnie oczekiwał, że znajdzie tam coś, co nie będzie pasowało do jego wizji czy preferencji w związku z tego typu rytuałami. Wolał też nie babrać się z produktami niskiej jakości, które mogły po prostu nie wytrzymać presji ze strony zaklęć i czarów, jakie będzie musiał ze sobą spleść w celu uchylenia przejścia do zaświatów. Z drugiej strony, akurat z tym mógł zaufać pannie Longbottom. W pracy akurat była całkiem dokładna. Może nawet do przesady.
— Albo wiesz, co? Nieważne. — Westchnął przeciągle, składając dokument na pół, a potem raz jeszcze go zaginając, aby na koniec wepchnąć go do kieszeni. Skrzywił się ostentacyjnie na widok klauzuli poufności, jednak podpisał ją zawiłą parafką. Niech ma, skoro tak jej na tym zależy. — Na rynku rzadko kiedy występują świece z serdecznikiem... Raczej dodają go do medykamentów na zaburzenia trawienia. Z duchami ma raczej niewiele wspólnego. — Uniósł wzrok na Brennę. — Jestem uczulony.
Zerknął w stronę drzwi do sali, w której obecnie przetrzymywano kryształowej czaszki. Czy standardowe protokoły, jakie wykorzystali podczas ostatniego rytuału, wystarczą? Jak dotąd nie znaleziono śladów potwierdzających jego podejrzenia, że ten artefakt mógł być inny od poprzedniego. Może więc ten jeden raz trafi im się łut szczęścia i wszystko pójdzie jak z płatka.
— Na kogo jeszcze czekamy?
A już przede wszystkim dla Patricka. Macmillan dalej czuł nieprzyjemne skurcze w żołądku, ilekroć przypominał sobie ich niezbyt przyjemną wymianę zdań w ruinach kościołach w lesie nieopodal ośrodka turystycznego. Kto przesadził? Auror? Egzorcysta? Może w końcu osiągnęli tej poziom, gdzie mieli dość przytyków na temat tego, że non stop pakowali się w niebezpieczne sytuacje bez większego przygotowania? Nie żeby nie było w tym prawdy, skomentował w myślach, maszerując przez podziemne korytarze Ministerstwa Magii, zmierzając ku dosyć dobrze znanej mu już sali.
— Dobry wieczór? Dobrej... nocy? — odpowiedział niepewnie na pytanie Brenny, lustrując wzrokiem towarzyszącego jej przywoływacza. — Tobie też oczywiście.
Ech, że też Jamil musiał zapaść się jak kamień w wodzie i zniknąć z powierzchni ziemi. Zdecydowanie wolałby pracować z kimś, kogo już znał, a przede wszystkim z krewnym. Chociaż z drugiej strony... Chłopak w Beltane padł ofiarą ducha i musiał przetrwać egzorcyzmy. To mogło zostawić na nim jakieś piętno. Może dlatego wycofał się z dotychczasowych prac? Sebastian pokiwał powoli głową, odbierając od brygadzistki zbiór papierzysk.
— Wydali ci może jeszcze przy okazji skład świeczek? — spytał niemrawo, przesuwając palcem po kolejnych pozycjach na liście.
Mimowolnie oczekiwał, że znajdzie tam coś, co nie będzie pasowało do jego wizji czy preferencji w związku z tego typu rytuałami. Wolał też nie babrać się z produktami niskiej jakości, które mogły po prostu nie wytrzymać presji ze strony zaklęć i czarów, jakie będzie musiał ze sobą spleść w celu uchylenia przejścia do zaświatów. Z drugiej strony, akurat z tym mógł zaufać pannie Longbottom. W pracy akurat była całkiem dokładna. Może nawet do przesady.
— Albo wiesz, co? Nieważne. — Westchnął przeciągle, składając dokument na pół, a potem raz jeszcze go zaginając, aby na koniec wepchnąć go do kieszeni. Skrzywił się ostentacyjnie na widok klauzuli poufności, jednak podpisał ją zawiłą parafką. Niech ma, skoro tak jej na tym zależy. — Na rynku rzadko kiedy występują świece z serdecznikiem... Raczej dodają go do medykamentów na zaburzenia trawienia. Z duchami ma raczej niewiele wspólnego. — Uniósł wzrok na Brennę. — Jestem uczulony.
Zerknął w stronę drzwi do sali, w której obecnie przetrzymywano kryształowej czaszki. Czy standardowe protokoły, jakie wykorzystali podczas ostatniego rytuału, wystarczą? Jak dotąd nie znaleziono śladów potwierdzających jego podejrzenia, że ten artefakt mógł być inny od poprzedniego. Może więc ten jeden raz trafi im się łut szczęścia i wszystko pójdzie jak z płatka.
— Na kogo jeszcze czekamy?